Joop

Slaat die crisis nu ook toe in ons gezin ? –

in drie weken tijd werd dat 4 x zo Dom !

Maar laat ik beginnen bij ’t begin:

want ‘Dom’ is misschien niet hetzelfde als ‘stom’…

*     *     *     *

Utrecht heet Domstad om haar toren

dus, woonde ooit alleen onze oudste daar:

’t feit dat we er nu plots alle vier toe behoren

betekent: 3 Dommers erbij – en maakt de titel waar  …

Zo zachtjes aan begint er van alles te deugen op de Stempelslaan 3.  Alle vloeren zijn bijvoorbeeld voorzien van diverse  (vinyl-) vloerbedekking en ook de trap is bekleed.  Er hangen voor alle ramen -op de keuken na- (half doorzichtige) lamellen. Er zijn meer contactdozen aangelegd in de woonkamer, in de wasmachine kast en vooral ook in en om de schuur. En er zitten inmiddels praktisch overal plafond armaturen. Er kan in het hele huis tv worden gekeken (in HD!) en overal is WiFi voor computer en /of smartphone beschikbaar. In de schuur zijn flink bergplanken en -rekken gemonteerd en zojuist is er een wasmachine met een daarbovenop geplaatste droogtrommel aangesloten. Al klussend hebben we al heel wat nachten hier doorgebracht en dreigen we derhalve oprechte GrootStedelingen te worden. Met dank aan onze Voorthuizense familie relatie, die een perfecte aanhanger ter beschikking stelde –zie foto– zijn er inmiddels heel wat spullen verplaatst. We hebben bijvoorbeeld ook weer het één en ander aan “vroegere huisraad” uit onze sedert 2006 bestaande opslag in Dronrijp opgehaald.  [Wat daar nu nog staat hebben we pas nodig als onze koters weer zijn ‘doorgeschoven’ en we zelf fulltime de Stempelslaan  betrekken.]

Voorlopig klussen we door, want met ook nog twéé zoons tegelijk ‘on the move’  …

Hierboven zien jullie de plattegrond van de door ons gescoorde huurwoning; er op klikken = vergroten. [ NB: een HúúRwoning dus Sytske – lief kaartje trouwens]  Zoals je ziet een typische jaren-vijftig/zestig-woning.  Het doet Hanneke denken aan haar opgroeien aan de Hulweg te Lunteren, terwijl Joop er net zo gemakkelijk de Lorsweg te Barneveld in herkent; nostalgie ingepakt in het nieuwe dus (…)  Met en zonder Zonen kwasten wij wat af, vullen het één en ander op, plaatsen her en der wat extra bedrading en contactpunten, brengen elektra naar de schuur, vervaardigen een zeer speciaal logeerbedje, enz.  [Het speciale aan het bedje betreft de maatvoering: in het kleinste kamertje boven bedraagt de maximale ruimte tussen de buitenmuur en een muurkolom aan de deurzijde slechts 198.5 cm.  Daar kan dus geen 80 x 200 bed tussen.  Tenzij – ik een ‘Leen Bakker’ lattenbodem van 80 x 190 voorzie van ondersteuning en pootjes: dan kan de daarop rustende matras van 200 x 80 natuurlijk best 1.5 cm. worden ingedrukt …]  Zo rotzooien wij dus vrolijk verder. U hoort nog (weer) van ons!

Vanaf 1 maart zijn wij in het bezit van de fel-begeerde sleutel en dus plots Échte Uterechters !  Wij zijn daarom ff “NOT stand by”: allereerst zijn we (bijna-) permanent ingetrokken  bij Michiel en klussen we nu van daaruit in de Stempelslaan 3.  En hoewel we bereikbaar blijven per 06 deelt de rest van de wereld ineens iets minder in onze aandacht – want die richt zich nu op het witten van plafonds (2) en wanden (32). Daarna volgen nog vele andere klussen (zoals lampen, zonnewering, gordijnen, elektra uitbreiding, WiFi & t.v-signaal, herinrichting tuin & schuurtje, enz. ENZ.!  Gelukkig hebben wij ( zeeën van ) tijd, dus gestrest zijn we allerminst: eerder geïnspireerd.  Michiel kookt voor ons en we pitten daar, terwijl Kasper het ‘gansche’ weekend “over” was en daarin onder meer het gehele woonkamer plafond en het grootste deel van de woonkamerwanden in de vinyl-latex zette. Het is, kortom, nu al een gezinsproject… Twee keer ging de voordeurbel inmiddels. Eén keer voor een Turkse familie die een oogje hadden laten vallen op een aanpalend pandje, ons zagen klussen – en toen wel eens binnen wilden kijken. En de tweede keer omdat zus & zwager uit Barneveld op de stoep stonden: op de terugweg van een caravanbeurs kwamen ze langs Utrecht … en toen sloeg de nieuwsgierigheid toe !

Nog 14 dagen en dan is er sleuteloverdracht, dan begint de drukte met witkwasten, rollers, novilon, zonnewering, lampjes en pak-een-bak(ken).  Tot die tijd zitten we hier in de ‘wachtstand’.  Dus met een boekie in een hoekie, zul je denken.  Dat óók natuurlijk.  Maar gelukkig zijn we wel iets meer in beweging dan alleen van en naar dat hoekie.  Zo hebben we dit jaar al ruim 200 km. in de wandelbenen (alweer 8 á 9 dagtochten) – en het jaar is pas zes weken oud!  De conditie voor dat gedoe met die witkwasten, rollers, enzovoorts is er dus al wel – nu eerst die sleutel !

Dit keer een bericht over van alles wat te L. (die L. mogen we er voortaan wel bij zetten nu we ons vooral gaan richten op U.  Dat geldt overigens pas na 1 maart, dat is dus een sleuteldatum.)  Welnu, te L. zijn weer twee forse dennentakken omlaag gekomen!  Eén -van een meter of zes- weer op ons terras, weer tijdens onze afwezigheid daar en weer keurig langs alle terrasmeubilair heen: opnieuw niets beschadigd.  Jullie vernamen al eerder: bij ons is het glas altijd halfvol – of flink wat voller nog.  Zo ook nu. Dit keer wilden de bomen klaarblijkelijk een Duoslag slaan, want een (iets kleinere) tak sloeg bovenop het naburige Chalet van onze goede vrienden J&L (klik voor L. op de link ‘Zjoli’, rechtsonder).  Ook daar geen schade, dus misschien zit het geluk wel gewoon bij (ex-)Elahuizers…  Je kunt je wel afvragen of Al Gore gelijk heeft dat overstromingen de ergste ramp zullen vormen als gevolg van klimaat-veranderingen.  Misschien houden de bomen er al wel eerder mee op: hier lijken ze in elk geval nu al spontaan uit elkaar te vallen(!).  Intussen hebben wij van enkele fraaie dagen een gretig gebruik gemaakt: sedert ons vorig bericht hebben we er alweer drie dagwandelingen binnen acht dagen op zitten.  Eén van Lunteren naar Amersfoort (27 km.), één van Ede-Wageningen met een wijde boog (via o.m. het Planken-Wambuis) naar Lunteren (28 km.) en één vanuit  Ede-Wageningen met een wijde (Zuid-zuidwestelijke) boog naar Wageningen (20 km.)  We genoten zowel van het buiten zijn als van het feit dat fysiek alles het dus bij ons – nog steeds- goed doet! Verder worden er allerlei thuis-klussen gedaan te onzent.  Dit vooral met een oogmerk van voorbereiding.   Je ziet dat op deze foto: het lijken voorjaarsbloemetjes, maar …  [ foto vergroten?: Klik er op!]

En dit weekend komen onze knaapjes (met wie wij in een “Gezins-mobiliteitskomplot” zitten) weer hun opwachting maken in de bossen. Te L., dat (nog) wel.  Natuurlijk zijn jullie allemaal ook welkom (hoewel liever niet allemaal tegelijk, daarvoor hebben wij hier te weinig vierkante meters).  Onze Voorthuizense tak heeft al voornemens in dezen te kennen gegeven.

Dit stukje gaat over plotseling verdwijnende bomen en nog geheel andere raadsels … Wat betreft de plotseling verdwenen boom: dat was één van de drie grote “Amerikaanse eiken” die aan de rand van ons perceel tevens de parkrand vertegenwoordigen. Terwijl wij vorige week woensdag nietsvermoedend bij Bilthoven een km. of twintig rondkeutelden met een groepje wandelpoolers werd deze reusachtige eik eerst ontkroond (net als Beatrix binnenkort dus) en toen geveld. We kwamen bij donker thuis: ons is toen niets opgevallen.  Dat veranderde de volgende ochtend, toen de wilde gil van Hanneke ondergetekende rechtop in z’n bed zette – met de adamsappel hoog in de keel.  Wat bleek: een hele boom weg.  Een vreemd gezicht als je van de verwijdering niets hebt meegekregen! Grote delen van de boom bleken nog in het bos vlak achter ons hek te liggen. Later die dag kwam men met enige forse werktuigen deze stukken verwijderen. Ook de (forse) stomp die, al losgezaagd, nog in de tuin stond. Juist vandaag heeft men de laatste stomp tot een flink stuk onder het maaiveld ingekort – je ziet er dus niks meer van.  Toch blijft het ontbreken van deze reus voor ons nog een tijd bevreemdend: je raakt nu eenmaal gewend aan je omgeving. (Er zijn er meer verdwenen; ongeveer om de drie bomen één.  (En zoals steeds geldt weer: op de foto klikken vergroot ‘m) 

Een raadsel van geheel andere aard geven we nu aan jullie in de vorm van een soort taak op…  Voor het begin van enig “begrip” dienen een aantal handelingen te worden opgevolgd:

1. Ga naar “GoogleMaps.com”  2. type in op de balk “Stempelslaan 5, Utrecht” en klik dan op de blauwe zoekknop  3.Zoom nu met de + onder het oranje mannetje in naar de rode “A” tot je de tuinen redelijk in kunt kijken  4. Klik nu op dat oranje mannetje en sleep hem (muisknop na klikken ingedrukt houden bij ’t bewegen dus) naar de blauwe lijn in de straat rechts van de “A“, tot de groene vlek net boven de vaalrode auto.  5. laat het mannetje daar ‘los’ (daar muisknop loslaten dus) en  draai in het nieuwe rondkijkscherm dat je nu krijgt (met de <pijlen> linksboven) rond tot je die “A” weer waarneemt.  Je kijkt nu recht naar “Stempelslaan 3”!  7. Bel, Skype of mail ons vervolgens om er achter te komen waarom je in ’s hemelsnaam naar “Stempelslaan 3” zit te kijken … 

Hint: er bestáát een “GezinsMobiliteitsplan”..!

Groots en meeslepend wil ik leven!
hoort ge dat, vader, moeder, wereld, knekelhuis!  Aldus dichtte Marsman destijds hartstochtelijk. Welnu: wij hier in het Eikenbos zijn duidelijk Marsman niet.  Weinig groots en meeslepends te bekennen van hieruit:  Wat sneeuwvlokken. En een gezellig loopje naar Otterlo en terug met zo’n 7 wandelpoolers ( 5 vielen er uit wegens angst voor gladheid en moeilijk openbaar vervoer ) En we zochten beiden een nieuwe bril uit – ongeveer dezelfde sterkte.  En we vierden voor de eerste keer een 70ste verjaardag in “onze” generatie binnen de familie(!) En mijn gehoor, hoewel nog geen 64 jaar oud, is nu al zodanig minder op de hogere tonen dat ik dat maar eens verder zal laten uitzoeken één dezer maanden. (Hanneke hoort de uil nog van verre aankomen, ik al jaren niet meer…)  En ik heb, na ca. 20 jaar, een nieuw fietsje.  Nou ja nieuw … :  Mijn oude fiets vertoonde zoveel mankementen en mankementjes (ketting, tandwielen, lagers, enz.) dat moest worden geconcludeerd dat hij eenvoudigweg geheel áfgereden was. Wij hadden al besloten te gelegener tijd beiden een nieuwe fiets aan te schaffen. Die moet aan diverse eisen moeten voldoen, maar het gaat tenminste om randonneurs met ruim 20 versnellingen, lichtgewicht, want ze moeten ook achterop de caravan kunnen, enz. Dat zit in de planning voor over een jaar ofzo.  Eerst rustig rondkijken en tot een keuze komen.  Daarom zocht ik een meer tijdelijke tussen oplossing; misschien dat ik daar dan t.z.t tevens een “stadfietsje” (goedkoper en minder jat-gevoelig dus) aan over zou houden.  Om me te oriënteren fietste ik even langs bij ‘de fietsenhal’ op een industrieterrein bij Ede. Maar alles ging vlotter dan vermoed, want een uur later reed ik -140 Euro armer- al naar huis op dit fietsje. Alles er op en er aan, zelfs diverse onderdelen van m’n vorige (nu ‘ingeruilde’) fiets, die ik daar zelf even kon overzetten. [Stuurtashouder, gereedschapstasje, bidon, fietspomp e.d.]  Je ziet het: niks spectaculairs te onzent.  Alleen maar praktisch doorleven – met de kachel aan en de wijnkast vol.  Ook lekker.

Tja, vrienden & andere bekenden: wij waren ziek.  Gebeurt niet zo vaak (zeer gezonde ouwetjes, eigenlijk ter Acacia 23) maar nu was ’t dan ook raak.  Een griep-achtig virus lijkt het.  [Zij had wel een griepprik gehaald, maar hij niet; toch kregen we het allebei.] Noem alle akelige symptomen rondom de spijsvertering en vul die aan met diverse koppijntjes en slaptes in het ‘bewegingsapparaat’ en je hebt een aardig beeld voor ogen.  Dit begon met ondergetekende op de vrijdag na Nieuwjaar en Hanneke tekende een dag later ook maar in.  Afgelopen woensdag was ik wel weer fit genoeg voor een wandelpool-stappartijtje van 25 km., maar Hanneke nog niet. Vele gezellige, doch duffe dagen dus in deze lekker warme boshut.  Maar vandaag hebben we, om onze ‘come-back’ te vieren, een mooie dagwandeling op het Kootwijkerzand gemaakt (ca. 17 km.) waaraan we ook bijgaande foto van een prachtige “IJsbaard” overhielden (kijk op You-tube voor een mooi filmpje van dit relatief zeldzame verschijnsel!).  We zijn er nog niet helemaal -een strak gevoel in de maag als laatste ‘symptoom’- maar we denderen het nieuwe jaar wel verwachtingsvol verder in !