– een waarneming achter dubbel glas –
We zijn ontdekt.
En herkent voor wie we zijn.
Waar we zijn.
Hoe we leven.
Door een Pimpelmees.
Eén van een hele familie Pimpels.
Maar wel die ene afwijkende.
Een solist.
‘Die Alleinganger’
Alles aan hem (of haar?) is des Pimpels:
Het kleine, zeer beweeglijke, vogellijf op die dunne pootjes strak stuiterend als een rijk gestoffeerd pingpong balletje.
De kleuren van die stoffering – bleekgeel, fijn zwart, een ietsje glanzend mosgroen en prachtig licht antracietgrijs in smaakvolle Pimpel opmaak.
De heldere kraaloogjes, twinkelend binnen hun diepzwarte ‘Zorro’belijning, speurend van onder de parelgrijze tonsuur op het nog beweeglijker kopje.
Beweeglijk?
Súper beweeglijk!
Precies dáár precies begint zijn (of haar?) solisme:
Alle ándere leden van de familie Pimpel kijken vanuit de struiken eerst tweemaal rond, landen dan op het voedertafeltje voor het raam, kijken daar opnieuw tweemaal rond en duiken vervolgens vol overgave de op zijn kant vastgebonden pot Pindakaas in. Drie, vier fijne vette pikken en dan –rrrrt– wégwezen. Aldus de standaard Pimpelprocedure.
Zo niet déze Pimpelaar:
Hij(zij?) kijkt vanuit de struiken direct al naar dat grote raam áchter de voedertafel en zeilt dan in één vloeiende beweging tot op de onderste glaslat, waar hij de nageltjes zelfverzekerd in prikt. Aldus vrij strak tegen het glas gezeten kijkt hij gretig naar binnen. Met flitsende kopbewegingen drinkt hij(zij?), met beide kraaloogjes in de stand “100% willen weten” de wereld achter die dubbele ruit in.
Dan tóch even de Pindakaaspot in voor enkel snelle pikken. Maar ook van daar uit worden, tussen elke twee pikjes in, snelle blikken geworpen op de wereld achter dat glas.
Dan zit hij(zij?) er weer. Op die glaslat. De achterlangs dansende Eekhoorn wordt genegeerd. Met de snavel op hooguit 0.1 mm vrij van de ruit beweegt hij(zij?) de blikken rap van onder naar boven, van links naar rechts, van boven naar beneden, in diagonalen, in “achtjes” en dan weer omgekeerd … En zo scant hij ons en onze omgeving volledig in.
Hapje Pindakaas –
En direct terug voor z’n(haar?) nimmer aflatend onderzoek.
Onderzoek?
Wetenschap op z’n Pimpels?
-Beoordeelt hij dan wat ‘ie(ze?) ziet?-
Of ‘gewoon’ een mees met ADHD of een nerveuze tic?
-Die dus eenvoudigweg niet kán stoppen?-
We zullen het vermoedelijk nooit weten.
Wat we wel weten is dat we plotseling te kijk zitten. Ons doen en laten wordt gespot.
Met regelmaat.
Met enorme inzet.
Met grote overgave en mogelijk nog grotere precisie.
We hebben even het gevoel dat wij in dat ‘Glazen Huis’ zitten …
Hebben wij ook een ‘Serious Request’, bijvoorbeeld met betrekking tot onze privacy?
Ach, dat valt eigenlijk wel mee.
De gluurder (gluurster?) is tenslotte slechts een tergend nieuwsgierige Pimpelmees.
Die zich gelukkig niet in voor ons begrijpelijke taal zal kunnen uitspreken.
We komen dus ook niet dankzij hem (of haar?) in de Roddelpers terecht.
Met ons liefdesleven of anderszins graag privé gehouden movements …
Nader beschouwd niet zoveel aan de hand:
Gewoon een nieuwsgierige Pimpel.
Of één met een tic.
PimpelMesjokke.