Flikkerende lichtjes, Jingelige deunen, vette maaltijden, kortom zoals Urbanus al zei: “Kerstsfeer”
Hoog tijd dus voor een iets serieuzere benadering – onder de titel van vandaag:
Heilige PaPa
Een thema wat aanspreekt.
Want ik was 1 oktober dit jaar in Rome
Ook op ’t Pietersplein.
Kijkend naar dat Urbi-et-Orbi venster.
Daarachter ergens bevind zich Il Papa
Nu nergens te bekennen, wellicht lekker in dromeland.
Maar nog wel in leven, dus niet heilig.
Want wat heiligheid ook is: je dient er ruimschoots dood voor te zijn.
Daarom denk ik aan m’n eigen Papa, want die is al heel lang dood
maar toch niet heilig – tenminste dat denk ik nu.
Toen dacht ik, als oprecht Calvinistisch geïndoctrineerd Veluws jongetje : kat in ’t bakkie!
Immers: een ronduit prima papa – leuke vent, humoristische buurman, betrokken burger:
‘t kan qua doctrine dan niet missen – even langs Petrus en zó recht door …
Dat dacht ik toen
Maar nu denk ik:
De riedel achter prima papa klopt wel
Maar de conclusie niet Want ‘Heilig’ is een religieuze term
Passend dus in die manische angstreductie-systemen voor paniekgevoeligen, die door de eeuwen heen werden opgezet en merkwaardig genoeg ook nu nog wel worden aangehangen.
Maar dáár hoor ik niet bij
Want ik ben véél goed-geloviger. Beter gelovend denk ik. Dichterbij en directer:
Daag uit tot staan op eigen benen.
Besteed verantwoordelijkheden niet langer uit
aan zalvers
aan bijsluiterschrijvers
onder welke sleetse Banier dan ook …
Net voor ‘k me tevreden met deze zelfvoldane gedachte wilde afwenden van ’t thema daagde mij plots: voor mijn zonen ben ik het toch wél:
niet al te heilig en zeker niet celibatair –maar wel DE PaPa ( pauze zucht )
OK
-zolang ik maar gewoon dood mag
weer in alles en iedereen opgaan
en vooral niet hoef op te stijgen
om eeuwig onmachtig toe te zien
en omlaag kijkend, met m’n aureool te schudden
-zolang ik dus maar gewoon hier bij jullie mag blijven
ook ná de dood:
deeltjesgenoot
Voor Open Podium VorleseBühne
Kerstavond: 24-12-2017