In de Soep gelopen
Het is herfst en we lopen, gender neutraal gezien, met 15 ‘mens’ op de Grebbeberg. Een groepje ervaren wandelaars. ‘Ervaren’ wil slechts zeggen dat ieder vaak een dagje loopt. De meesten wekelijks. Ook ik. Wat mensen die binnen blijven niet weten is hoe weinig het regent in ons kikkerland. Tenminste: een héle dag. Wat vaker hier en daar een bui, maar daar is door een geroutineerd mens tegen op te schuilen.
Vandaag niet. Vandaag is ZEIK nat. We zijn geheel doorweekt, ondanks lullige plastic omhulsels in Pinguïn-stijl. Wat doe ik hier, in godsnaam!? Al uren geen droog plekje te bekennen. Of toch? Er doemt een gebouw op, in deze druilerige middle of nowhere. Van dichtbij een zéér Rotary-minded hotel: rode loper naar buiten, uiterst hoogpolig binnen. Elk aarzelend vooroordeel versplintert echter, als een in chaquet gestoken heer de modderspatten tot in onze lies waarneemt, zijn hoofd schud en dan zegt: “Kom gauw binnen, misschien een kopje soep om weer warm te worden?” We knikken dankbaar!
Het kopje soep bleek € 14,75 te kosten. Niet álle voordelen pakken even goed uit.
Verhaal naar een verhalenwedstrijd van het blad ZIN
(‘rond de 150 woorden’- dit zijn er 180..)
Thema: “Toen was de natuur aan zet”
Dit verhaal werd (onder meer) gekozen en het is gepubliceerd in de ZIN nr.4 / maart 2018