Niet alleen bij de man gaat de liefde door de maag: wij leerden beiden, gaandeweg ons leven, de Bourgondische (dat is ook: niet-erg-Veluws-dogmatische) kunst van ook dit ‘innemende’ gedrag beter te verstaan. [Een zekere Jaap Sluis zou, in navolging van diverse leraren Nederlands, over bovenstaande zin zeggen: “Dat zijn er wel drié..”]
Voor iedere Nederlander die, qua ‘Kanen’, het platvloerse van Les Pays Bas al wat is ontstegen is Frankrijk het Mekka. Dat blijkt nog altijd juist! Zo gaan wij met een zekere regelmaat (pensionado’s hebben een alternatief voor een W***ritme nodig!) uit eten. Voor de slechte verstaander, degenen die nog altijd denkt dat ons bestaan niet gewoon ‘leven’ heet, maar nog altijd ‘vakantie’ of iets dergelijks: dus buitenboots eten. Wij nemen dan doorgaans een ‘Menu’.
Op de kaart staan deze veelal opgedeeld drie in kostprijs: A. van 12.50 tot 16.50, B. van 14.50 tot 18.50 en C. van 24 tot 26 €.
Als Oud-Calvinistisch gebeitelde Nederlander gaat men algauw eerst eens de goedkoopste variant te lijf. Dit leidt doorgaans direct al tot de juist voor óns zo verbazingwekkend onbegrijpelijke ervaringscombinatie: onvoorstelbaar lekker … én dat voor zó weinig geld!
Men krijgt bij deze ‘laagste’ prijskeuze allerwegen variaties op:
*drie of meer mogelijke “entrees” (diverse hartige taart, uitgebreide vis- of vlees salades, mooi gegarneerd stukje paté of een soep),
* minstens drie maaltijdkeuzen (bijvoorbeeld Lamskoteletjes in honingsaus, rundermedaillon met Roquefort of Vis van de dag in dillesaus) en
*wederom tenminste drie nagerechten (ijs, romige mousse, zoet gebak of kaasplankje).
Het geheel wordt standaard buitengewoon fraai opgemaakt geserveerd, waarbij een kleine hoeveelheid groenten en/of wat omelet van paddenstoelen- en aardappelen of rijstcomposities zowel ter completering als ter versiering worden benut.
En een kan water en een mandje stokbrood is ook altijd inbegrepen.
Gooit men er daarnaast nog een hele fles of desgewenst slechts een karafje Wijn tegenaan én neemt men bovendien nog een Koffie toe dan nog eet men uitbundig buitenshuis voor een totaalprijs die steevast ligt tussen de 36 en 48 euro voor twéé personen!
Des te opmerkelijker omdat het gebodene over het algemeen het predikaat: cum laude best mag worden toegekend. En wel voor drie kenmerken: uiterlijk, smaak én hoeveelheid.
Wat dit laatste betreft: men ziet kans de eter voldaan achterover te laten leunen met niet meer gewicht aan voedsel dan wat er ook in de wat kleinere supermarktpizza zit: zo’n 350 á 400 gram.
Dit zit ‘m naar mijn oordeel zowel in de ‘drie-gangen’ structuur, als in de oogstrelende serveerwijze en ook in de smakenrijkdom van het totaal.
In elk geval: nu wij dit soort maaltijden niet meer ‘erbij’ doen (dus: daarnáást gewoon blijven snoepen en allerlei liflafjes overdag uit de koelkast trekken), maar meer de Franse levensstijl toepassen (dat is: naast het ontbijt twee keer lekker en vooral aandachtig eten, met veel water en overal wat -altijd versgebakken- brood bij) komen we niet meer aan. Integendeel!.
Wat bovengenoemde prijzen betreft dienen wij het Vaderlandse restauratiewezen niet aanstonds ál te nijdig in de nek te springen: er zijn wel enkele goede redenen te herkennen voor de aanzienlijk prettiger prijsstelling hier.
De belangrijkste daarvan is gewoon: de ómzet. De eetgerichte culturele instelling ‘en France’ maakt dat: heel veel Fransen praktisch dágelijks buitenshuis eten en zo goed als allemaal tussen 12.00 en 14.15 uur. Gevolg: in de -zeer vele- restaurantjes die wij rondom kunnen waarnemen zie je de eigenaar (natuurlijk naast z’n inkoop- en papierwerkzaamheden) rondlopen vanaf ca. 10.30 uur en dan nog twee of drie personeelsleden, inclusief kok e.d., tussen 11.00 en 15.00 uur. Tussen twaalf en half drie is dan 80 tot 100% van de tafeltjes bezet en verder is het etablissement gewoon gesloten. Uiteraard een hóógefficiënte manier van werken.
Wat wij dus in Nederland tenminste zouden moeten afspreken is bijvoorbeeld:
dat voortaan 50% van ons om de dag ergens gaat eten en bovendien altijd tussen 17.30 en 19.30 uur. Tegelijkertijd gaan de restaurateurs 50% omlaag in hun prijzen (en velen óók tenminste 50% omhoog in kwaliteit!). Succes verzekerd: het leidt tot wederzijdse tevredenheid én een ongetwijfeld ook tot een stevige ‘boost’ betreffende de culinaire toekomst van ook onze Lage Landen!
Wordt het ter initiëring van dit alles dus niet hoog tijd voor een Minister van Innemen?!
Een gemiste kans bij de formatie van het vierde struikelkabinet rond onze nationale Koorknaap.
Zijne Innemendheid de Minister wordt, getuige dit stukje, nu al node gemist!