In deze tijd van botox-, facelift- en huidverzorgings-veelverdieners, zou je haast vergeten dat ouder worden vanzélf gaat.
Op zich niet zó erg: wat vanzelf gaat, gaat makkelijk. Zou je zo zeggen.
Helaas blijken velen systematisch te verdringen hoe HÉÉRLIJK ouder worden eigenlijk is. (Neem nu alleen al het feit dat je nog steeds niet dood bent ! – grapje )
Ik moet jullie echter wel de illusie ontnemen dat dit verdringen van het ouder worden specifiek voor déze tijd zou zijn.
Neem nu bijvoorbeeld de term: “middelbare leeftijd“.
Daar werd gedurende mijn leven (tot op heden dus) toch al gauw een leeftijd van boven de 50 jaar mee bedoeld.
Terwijl iedereen die ook nog zónder ‘platte Japanner’ kan rékenen begrijpen moet dat de ‘middelbare leeftijd’, gezien de gemiddelde leeftijd van ca. 78 jaar, al sinds jaar en dag bij 39 jaar ingaat…
Ook zien we dat “de herfst van je leven” geacht wordt aan de orde te zijn wanneer een geheel eigen looprekje voor je staat, danwel nadrukkelijk in beeld komt.
Terwijl diezelfde nog autonoom calculerende medeburgers je, op basis van diezelfde gemiddelde levensverwachting, kunnen vertellen dat de herfst van je leven ook al ingaat op de leeftijd van 39 jaar, tenminste als je óók nog een “winter van het leven” meerrekend. Doe je dat niet -en sluit je dus het leven simpelweg na de herfst al af- dan nog begint die ‘herfst’ met 58 jaar en 6 maanden !
Pure verdringing dus: deze termen als etiketten niet op de géldende, maar op vér daarachter weggeschoven levensfasen plakken.
Laten we hier even massaal ontnuchteren met déze bekentenis:
Als beginnend zestiger ben ik in élke redelijk rekenkundig gefundeerde definitie niet alleen: voorbij de “middelbare leeftijd”, maar óók reeds in “de herfst van mijn leven” beland…
Welnu: ik kan u mededelen dat, wanneer u daar als lezertje nog niet mocht zijn gearriveerd, u er verstandig aan doet u als de donder voor deze levensfase te melden!
Toegegeven: ik ben wel eens rijker geweest (qua inkomsten per maand dan) en ook wel eens veerkrachtiger (qua tempo van fysiek herstel na ’t afbranden daaraan voorafgaand), maar ik kan me niet herinneren ooit: welvarender, agendalozer, bruiner, impulsiever, genietender, autonomer, meer (buiten)levend, weldoorvoeder; kortom: fysiek- en mentaal gezónder (of ook het eígen-welzijn-consumerender) te zijn geweest !.
Niet flauwekullen dus met (huid- en geest)stràktrekkende middelen en -pillen of propaganda tekstjes daaromtrent, die allerhande lieden u aanbieden vanuit hun onbenullige en nog ongerijpte idee dat louter geld verdienen voor hen de kwaliteit van leven uitmaakt! Strijk die lui simpelweg (meelevend!) over het bolletje, dat kennelijk en helaas nog té jeugdig is (of te onbenullig blijft) om wérkelijke waarden te herkennen, wimpel hen vervolgens krachtig af – en ga vooral blijmoedig verder met ouder worden. (’t Is feitelijk tenslotte niet méér ‘moeite’ dan: ademhalen, een hapje en een drankje en slapen maar weer! Dus wat lèt je?!)
Et Voilá: het volmaakte bestaan waait je alsnog aan.
(NB. Lieden met geesten die nog vóór het hierboven beschrevene blijven dolen, kunnen mij gerust bellen ter verlichting: wanneer ik niet slaap, fiets, vaar- of kampeer én óók nog tijd, zin, een telefoon in de buurt e.d. heb – dán sta ik jullie wellicht ook nog te woord… Welwillend als altijd.)
Lunteren,
op woensdag 5 augustus 2009
in de namiddag
vanaf het terras in het bos
net buiten de volle zomerzon
bij zo’n 26 graden Celcius
én een glas witte wijn,
alvorens aan een voor-de-maaltijd-tukje te beginnen,
Joop