Joop

We zijn inmiddels (ook) de Saône alweer helemaal op en liggen nu bij Corre (midden tussen de Correanen dus!) een dagje te zonnedekken. Ook omdat er ons iets té stevige windvlagen nu en dan langs fluiten. Rhône (300 km.) én Saône (400 km.) alweer en vooral ook moeiteloos bedwongen – we hebben er een lekker Bruisende Brut op genomen…

Eergisteren, in Gray, ontmoetten we een mede “plaisançier” die tijdens zijn w***kend leven binnenvaartschipper was. Hij wist ons ervan te overtuigen dat schadevrij varen als ‘recreant’ op de Moezel en/of Rijn bijzonder weinig voorkomt. Hijzelf (40 jaar schipperservaring op de binnenwateren en nu al jaren eveneens varend op een ca. 11 meterjacht) bleef er in elk geval wég. Omdat we aan- of overvaringen, ander majeur bootletsel én hoogstpersoonlijk verdrinken nog even willen uitstellen, kiezen we nu dus voor een route door het Canal des Vosges – hetgeen ons uiteindelijk weer naar de Belgische Maas voert…

Intussen constateren wij Vreemde Zaken in Frankrijk, ook langs de (werkelijk schitterende) Petite Saône. Wat te denken van het volgende: de ronduit uitnodigende bordjes op één van elke twee boothellingen? Boothellingen –voor de échte landrot- zijn hellingen die van een voor auto’s begaanbaar punt schuin tot onder water doorlopen. Ze zijn, in principe…, bedoeld om kleinere vaartuigen vanaf hun trailers achter een auto te water te kunnen laten. Zulke hellingen zijn doorgaans van beton en behoorlijk steil. De Fransen nu, blijken hier bij één van elke twee van deze hellingen een blauw bord te hebben geplaatst waarop middels de bekende witte rolstoel is te zien dat deze helling ook daartoe prima is te gebruiken… Wij vragen ons nu bezorgd af of dit ook een programma onderdeel van de gisteren nieuw gekozen (helaas nogal rechtse) Franse Presidentskandidaat Sarkozy is – bijvoorbeeld ter leniging van de vergrijzingsnood op ook de Franse begroting?!

Vandaag blijven we een dagje op de plaats wegens regen(!) en wasjes + andere (zeer licht-)huishoudelijke bezigheden. Morgen varen we door naar Corre, steeds langzamer: in verband met het ongebreidelde uitbottende en hoogstgeurige lentestruweel en vooral ook het niet aflatende en veelstemmige vogelconsert in C-Majeur!

Zoals eerder vermeld vierden we ons 40 jarige relatie op 1 mei. Jaarlijks is dit ook het moment om al of niet ‘een jaar bij te tekenen’. Sinds we ons, enige decennia geleden alweer, ervan bewust werden dat één ‘deal’ van de wieg tot het graf feitelijk een voor mensen geen reëel houdbare afspraak is, spreken we jaarlijks dus een mogelijke verlenging met één jaar tegelijk door. Op ’t fotootje ziet u de uitkomst 2007…

We zagen op t.v. vanmorgen dat deze konninginnedag in ons thuisland ook lekker zonnig was (’t leek wel stevig te waaien). Hier in Chalon bakken we dagelijks zozeer weg dat we praktisch bewegingloos zijn geworden: een ommetje door de stad of lang een winkel en dit jongbejaarde stel zijgt neer in de dikgecappichoneerde dekchair-met-hoofdkussen…  We hebben dus maar een spierwit laken bijgekocht om nog grotere lappen schaduw te kreëren tot zonsondergang toe. Op de foto ziet u ons nog te eigener dek een hapje nemen – dat zal om u bekende redenen (zie anders het vorige bericht!) morgen, 1 mei, zeker weer eens niet het geval zijn ! Groet aan allen, speciaal wie nog met het W***woord zijn behept.

Inmiddels zijn we in Mâcon, alweer zo’n 80 km. de Saône op.  De Saône is hier alweer een prachtige rivier: traag stromend, flink kronkelend en met stevig begroeide oevers en vele kleine dorpen bezoomd. Wel anders, veel lieflijker vooral, dan de her-en-der fors geïndustrialiseerde- én gekanaliseerde Rhône. Mâcon is de meesten van ons wel bekend, maar dan vooral als naam onderweg aan de autoroute naar ’t Zuiden. Van onze heenreis weten we echter al wel dat de binnenstad omvangrijk, maar niet zo bijster interessant is. Daarom gaan we morgen door naar Chalons-sur-Saône: een fijn haventje aan een liefelijke binnenstad. Een binnenstad die bovendien bereikt moet worden via een eilandje dat voornamelijk bestaat uit één straatje met uitsluitend restaurantjes! (Wel 29 naast elkaar op amper 200 meter lengte…)

Het zal dan ook géén toeval zijn dat wij daar onze roemruchte 1 mei-viering laten plaatsvinden – dit jaar is het op die datum precies 40 jaar geleden dat we elkaar leerden kennen!

[Nu is het wél zo dat we hier precies vóór een terras liggen afgemeerd (zie foto), dus wellicht ook nu ….]

Stelt u zich eens even voor: (of, zoals Robert de Niro ’t uitdrukt in de film Analize this: “Picture it !”: …) Je wordt ’s morgens wakker in Valence vanwege de massieve pilaren zonlicht die zijn gericht op je bed en even later zit je achter een licht ontbijt op het zonne-terras, zacht gewiegd op de uiterst lichte deining van een haast windloze Rhône; met uitzicht op hellingen in de vele kleuren lichtgroen die bij een vergevorderde lente behoren – onmiskenbare bloemengeuren vluchtigen langs.. Nóg weer later neem je, na een wandeling over het kronkelige pad langs de oever, midden in de stad plaats op het schaduwrijke terras “Chez Fanny”, net als vele andere restaurantjes gelegen aan het zonovergoten plein achter de 13^de eeuwse Romaanse Kathedraal. Daar neem je een licht, doch verrukkelijk drie gangen menu tot je, vergezeld van een hoogst passende Chardonnay. Alvorens op de terugweg door het palmrijke park te wandelen betreed je de Kathedraal – om te bemerken dat daar een recital wordt ingestudeerd door enkele samenwerkende koren, waaronder een aanzienlijk aantal kinderen. Een veel stemmig en akoestisch door het godshuis vervolmaakt “Alleluja!” valt je daarom spontaan ten deel. Op het zonnedek weergekeerd hef je, onder de schaduw van het boven je uitgespannen doek en licht bijgekoeld door een zwoele wind, een vers glas ijskoud geschonken bruiswijn ter ere van de vandaag bereikte levensspanne…Hebt u het zich allemaal voorgesteld?!

In dat geval zult u het toch eens zijn met déze samenvatting van dit geheel: “dán ben je Goéd Jarig !!” [Ik heb een krullenrijke schoonzus die zoiets, zowel bezwerend als bevestigend, alsvolgt samenvat met een zwaar-Veluwse dictie: “Ònniedán?!” ] 58 Jaar oud dus vanaf heden. Mailers, SMSers, e-card zenders e.d. worden hartelijk bedankt!

We liggen alweer in Avignon: de stroomsnelheden vielen reuze mee, zeker voor de tijd van het jaar. Op de Petit Rhône stond slechts 1,5 km.u. stroom en op de Rhône tussen een kleine 2 en 4 km.u. (Dit hangt vooral af van de breedte ter plaatse en natuurlijk of je een binnenbocht kunt nemen of de hoofdgeul moet aanhouden) Zodoende waren we op een heel redelijk toerental (ca. 2800 toeren, bij stilstaand water goed voor ca. 12,5 km.u.) en met twee sluizen op deze eerste van de vele tegenstroomse dagen toch al na 6 ½ uur in Avignon ( zo’n 59 km. stroomopwaarts). We kwamen daar zo om half vier aan en ’t was er BLOEDheet (dik boven de 30).

Onderweg was ’t in de wind en onder de zonnekap juist uitstekend geregeld: met prachtweer langs het lente-landschap over een reusachtige rivier trekken met natje en droogje onder handbereik is een niet te versmaden genieting!

Geheel in tegenstelling tot ons kikkerlandje is het hier al enkele dagen achtereen regenachtig, sinds gisteren zelfs kleddernat. Pijpenstelen dus of, uit ’t Engels: katten en honden! Temperatuur slechts zo’n 17, 18⁰ C. Maar de boot is zeer waterdicht, zoals juist een boot ook betaamd, én we hebben volop stroom, water en een leuke historische stad bij de hand (Aigues Mortes) dus we zitten dit wel gemoedelijk uit. ’t Kan natuurlijk zijn dat de Rhône –een typische regenrivier- hierna ook nog een paar dagen onbevaarbaar blijft wegens te hoge stroomsnelheid, maar ook dat valt onder de categorie: rustig aan dan breekt het lijntje (of ‘trosje’ dus) niet. Voor puzzelaars onder u hiernaast een foto van onder ‘optisch bedrog’ beschilderde zijwanden in Agde; de vraag luidt dus: wat is écht ? Veel plezier. (Oók met het huidige mooie weer En Hollande!)

Vandaag al om 08.15 uur vertrokken uit Marseillan om vóór 10 uur (ochtend-opening van de vijf bruggen naar Zee) voor de bruggen te liggen. In de haven vonden we -na vier maanden dus- Dieter terug: een duitser met wie we maaltijden e.d. uitwisselend op de heenweg vanaf Givet tot la Méditerrannée trokken. Na lekker bijkletsen zijn we in één ruk doorgeprutteld naar Aigues Mortes, nabij het begin van de ‘Petite Rhône’. Zo’n 55 km. naar het Oosten is dat. Nog een twintig km. oostwaarts en dan beginnen we aan de lange (tegenstroomse) klim de grote rivieren op, terug naar het Noorden. Natuurlijk niet sneller dan dat de zomer meegaat. Zie kop hierboven…