“..want waarschijnlijk lezen niet alle dorpsgenoten jullie verhalen (via ’t internet), zijn enkele nog wat onwennig van het jarenlange ‘Geandewei’ op blz.1 en 2 van de Marlûd. …leuk om in de dorpskrant iets over te lezen, vooral in deze tijd waarin velen vakantieplannen gaan maken…”
Eén van de redactieleden van uw onvolprezen en taai volhoudende dorpskrant, die klaarblijkelijk ook digitaal op pad gaat, stuurde ons bovenstaand tekstje. En wie ben je dan als oud-dorpsgenoot én berucht leuteraar om niet spoorslags aan het gevraagde te voldoen?
Hierbij dus een poging tot bijpraten, een tekstje zoals u vanouds meer van ondergetekende gewend was. Vulling genoeg voor twee pagina’s of die nu 1 en 2, dan wel ‘verderop’ en ‘volgend’ heten… (Met hartelijke groeten, mede namens Hanneke, Joop Bruins )
Vrijheid is Rijkdom
Terugkijkend op ons eerste halfjaar ‘drijven over de horizon’ dekt deze titel de kern van mijn bevindingen. Ik merk dat je vrijheid óók als individu verwerft via ‘bevrijding’. In aanvang ging het er om bevrijd te raken van een agenda die het leven meer inrichtte dan we zelf nog deden. Dat heb je als je je werk ook nog graag en gedreven doet. We deden daarom ons werk maar eerst de deur uit (beiden op 55 jarige leeftijd). Vervolgens wilden we vrijkomen van te veel gewoonten; vooral die welke zó vanzelfsprekend zijn geworden in de loop der jaren dat je ze niet meer herkent als de keuzen die ze eens waren… We deden dat uiteindelijk door ons huis, onze boot, auto’s e.d. te verkopen en de (over)waarden te benutten voor een leuk, drijvend huisje (een prachtvlet van 10.50 mtr.) plus enige duitenreserve om te overleven tot AOW/ pensioen; vervolgens voeren we gewoon uit ons eerdere leven en dus ook bij jullie wég – met slechts elkaar en 35m2 bij ons (en de oneindigheid vóór ons).
Wij denken namelijk dat échte vernieuwing in je leven, het heríjken ervan dus, het best werkt als er eerst sprake is van forse keuzen – na een “schone breuk” met het verleden liggen nieuwe kansen vast ineens binnen handbereik… Onze levenservaring laat eigenlijk geen andere conclusie toe; wérkelijke verandering gaat steeds volgens dit aloude patroon: crisis – breuk – nieuwe koers. Voor crisis kunt u ook invullen ‘onvrede’ ‘opgestapelde onvervulde wensen’ en dergelijke, terwijl voor breuk ook ‘loslaten’, of ‘nu niet meer of geheel ánders doen’ kan worden gezegd. Ik maak mij sterk dat dit ook u niet onbekend zal voorkomen. Te vaak worden dit soort veranderingen in mijn ogen echter negatief benoemd en zelfs zeer gevreesd. Óns bezield juist het omgekeerde: waarom wachten tot onvrede of onvervulde wensen zich ophopen en je je gedwongen voelt tot verandering, met alle kramp van dien? Temeer daar doorgaans blijkt dat de situatie daarná prettiger is dan daarvoor… Kortom, ondanks dat er óók verliezen worden genomen: herijking is doorgaans verrijking!
Of: Leven is bewegen.
Waarom dus niet de aanpassing regelmatig pro-actief opgezocht ? Je leven steeds weer vérs inrichten naar de nieuwe stand van zaken en behoeften in plaats van doorgaan met wat destijds passend was is immers niet meer dan gewoon verstandig. Wij beoefenden dit natuurlijk ook al wel eens eerder aktief (nieuwe woonplaats, nieuwe werkkring e.d.), maar dit keer pakten we het dus even rigoureuzer aan. Ook omdat we denken dat een beetje ‘shock-effect’ geweldig kan helpen om de eigen prioriteiten weer helder te zien; je wéét immers lang niet alle loze verpakkingen in eigen bestaan! Ook in programma’s als “ik vertrek” kom je nogal eens de verfrissende werking van zo’n “shock” tegen. Wat daarbij erg opvalt is ook: bijna nooit krijgt iemand spijt, zélfs niet als de zaken geheel anders uitpakken dan vooraf gehoopt werd. Er wordt kennelijk zowiezo méér aan overgehouden dan het ‘kost’.
Dit is ook ronduit onze ervaring. Met name het zo onbekommerd mogelijk loslaten van het vertrouwde herschikt je verlangens automatisch in een persoonlijke volgorde van belangrijkheid en draagt daarmee als terloops zéér bij aan zelfkennis en achterliggend zelfvertrouwen. Twee voorbeelden uit onze ervaring tot nu toe wil ik als voorbeelden met u delen:Waar we dachten financieel nogal veel te verliezen en dus wel heel érg voorzichtig te moeten leven, blijkt de overgang van ‘gewoonten’ naar ‘keuzen’ óók een overgang te zijn van ‘vaste lasten’ naar ‘leuk’. Resultaat: er komt weliswaar tweederde minder ‘binnen’ maar er gaat ook aanmerkelijk minder uit.. Tóch leven we heel letterlijk als God in Frankrijk; we terrassen bijv. heel wat af en leggen ons weinig beperkingen op. Maar we zijn nog nooit zo rijk geweest! (Rijkdom is natuurlijk vooral een beleving is en heeft dus maar zeer beperkt te maken met wat er ergens op een bank staat)En waar we dachten helaas veel relaties te verliezen en mogelijk heel érg alléén te raken, blijkt ook heel wat compensatie op te treden: zoals een bepaald helderder beeld op wie belangrijk zijn en waarom. Het verlangen naar contacten in volgorde daarmee én de behoefte daar ook actief onderhoud op te plegen ontstaat vervolgens vanzelf. Zo zijn we inmiddels per TGV een paar weken teruggeweest om de nodige mensen tussentijds weer eens in de ogen te zien. Duidelijker wordt ook: wat je van elkaar verwacht; wat van je kinderen, wat van familie, vrienden & kennissen en zelfs: wat vooral bij wie. Hoe wederzijds is elke band eigenlijk? En tenslotte: wat zou je er graag nog bij willen – dan ga je daar actief naar op zoek… Ook hierbij te onzent: welvaren en vertrouwen. “Het roer eens écht omgooien” kan ik u dus áánraden. Niet uit ontevredenheid met het huidige, maar om het effect naar verwachting en hernieuwd vertrouwen in (elke) toekomst. Het geeft je kortom gewoon ‘de geest’.
Aigues Mortes, 12 april 2007
———————————————————
Voor degenen die het allemaal niet zo gevolgd (kunnen) hebben nog even kort de feiten:
*werk opgezegd (beiden: 55 jaar), huis en auto’s verkocht
*gewenste boot gekocht (6 jaar oud, 10.50 meter lang, met: verwarming, gas, licht, water, salon, voorzit, keuken met (gril-)oven dubbele spoelbak enz., slaapkamer met inbouw wasmachine, douche; kortom een klein kompleet huishouden
*meubels e.d. opgeslagen voor ‘ooit nog eens’ en per september 2006 via Maas, kanalen en Rhône naar het Middellandse Zee gebied gevaren
*daar overwinterd en nu van plan ‘met de zomer mee’ weer zachtjes naar het Noorden te koersen en bijv. via Moezel en Rijn weer ‘te Lande’ te geraken. *hebben inmiddels het oog laten vallen op een aardig piepklein boswoninkje in het midden des Lands.
Het vervolg wordt dus vermoedelijk: na terugkeer (augustus ’07?) zullen we soms wonen in het bos met nieuwe buren en dorpsgenoten; soms ook wonen in de boot: onze ‘tweede woning’ in een gebied waar stilte en duister nog heersen en tevens geschikt natuurlijk voor zwerftochten langs wad en eilanden, Denemarken, enz. Daarnáást is er dan nog sprake van de mogelijkheid met ons piepkleine sleurbakje de zomer ‘op te rekken’ in Italië, Griekenland of Portugal. Voorwaar een rijkdom aan keuzen en vooruitzichten zou ik zeggen!