Monster

Zoals hier al eerder vermeld werd, kochten wij onlangs een andere auto. Het voornaamste doel daarvan was trekkracht & gewicht ten behoeve van het sleuren van onze caravan.  We hebben met 950 kg. leeggewicht, 4.5 meter bovenbouw en de zeer schuine voorkant van een KIP weliswaar een niet zo’n erg moeilijk rolpaleisje; maar ik vind ’t wél lekker om zoiets ook gewoon over Alpen en Pyreneeën te kunnen sleuren – en natuurlijk moeiteloos met elke vrachtwagen mee te kunnen…  Dus moest onze nieuwste Koets, onder een braaf middenklasser uiterlijk, wel  een monster worden:  1455 kg. leeggewicht en een 2.235 cc motor onder de deksel, die vrolijk 160 pk. ophoest.  Dat je daarmee ook ruim 220 km/u kunt rijden interesseert mij minder -als ik zó hard wil ga ik liever echt vliegen- maar het volgende is wél belangrijk:  Een gewichtsverhouding caravan-auto van minder dan 70% draagt stevig bij aan de rijstabiliteit.  Bij 80 á 90 km/u meestal nog in de 6de versnelling kunnen rijden bevordert het rijcomfort aanzienlijk.  Vanuit stilstand nog weg kunnen rijden tot ruim 13% helling is ook een prettig idee, vooral bij veel ‘haarspeldbochten’.  En tenslotte maakt het feit dat v.a 20 km/u zelfs hellingen tot 35% geen problemen geven eigenlijk alles mogelijk, dan wel oplosbaar. Hieronder ons kersverse Monster in beeldNatuurlijk is dit pas interessant in de nabije toekomst.  Déze dagen gaan voorbij op de manier die wijlen mijn schoonpapa steevast “Z’n gangetje…” noemde: Er wordt wat (heel lekker!) gegeten, (idem)geslapen, veel gelezen, regelmatig  ‘gebankierd’ (vooral door Hanneke), regelmatig gelopen (meer door ondergetekende; gisteren nog 26 km. met 8 ‘volgelingen’) en mensen bezocht.  Dit laatste vooral via verjaardagspartijtjes, zoals onlangs bij een zwager die al 68 op zijn teller boekte en binnenkort in Friesland waar voormalige overburen samen reeds 145 jaren registreerden.  Als je dus in de huisspiegels nog niet mocht merken dat je oud wordt, dan houdt men je wel spiegels van elders voor …  Doch niet getreurd: vandaag scheen de zon weer eens -en vanuit een iets hoger standpunt- en prompt  melden alle gevleugelden hier uitbundig dat naar hun mening de lente alweer om de hoek ligt.

Het lijkt óns wat voorbarig, maar we zullen zien.