“En wat is nu de beste plek, volgens jou ?”
De persoon die de vraag stelt kijkt me afwachtend aan.
Zojuist kwam ter sprake dat mijn gade en ik al op zes plekken in ons lage landje hebben gewoond.
Barneveld, Zeist, Doetinchem, Franeker (op 2 adressen) én onze huidige woonplek: de voormalige pastorie in Elahuizen (Gaasterland)
En die pastorie verkopen we binnen afzienbare termijn om dieper ons eigen leven in te zwerven.
De vraagsteller vind dit laatste, vooral gezien het hoge “ideaal”gehalte van onze huidige woonplek absurd…
De beste plek ?
Barneveld, want daar zetten we deze geweldige relatie op, die een leven lang houdbaar blijkt.
En we werden er ook nog méér dan twee.
Daar was geluk heel gewoon, zelfs een naïef verwacht resultaat.
Daar werden we elk een autonoom, volledig mens.
Weinig voltooid nog misschien, maar wel boordevol toekomstverwachting.
Nee, toch misschien toch beter Zeist.
Want daar werden we via verdriet en blijdschap volwassen en een echt én hecht gezin.
We vonden er bovendien onze plek temidden van andere mensen en een begin van zelfbestemming in werk en als gemeenschapslid. En last but not least het enorme goed van duurzame vriendschap.
Hoewel, vlak Doetinchem niet uit !
Voor ons vooral de plek van de confrontatie.
Confrontatie met de kracht van onze innerlijke overtuiging, het positiekiezen. Zowel binnen ons gezin –in verbondenheid naar elkaar en naar onze kinderen, als ten opzichte van cliënten, buren, medecursisten, collega’s…
Voor ons dus dé locatie van de ultieme integriteittoets: wie zijn we en waar staan we voor.
We gooiden er (toen ook al..) drastisch ons roer om en werden er meer zelfbewust en toekomstgericht.
Of toch maar Franeker bij nader inzien?
Daar nestelden we ons zo ontzettend vanzelfsprekend en gemakkelijk vanuit de inmiddels opgedane zelfkennis. Daar werden we zelf brengers en dragers.
Daar groeiden onze kinderen op en wij uit.
Daar bloeiden alle vier op naar wie we, elk op basis van onze eigen leeftijd en ervaring, kónden zijn. Voor onze kids: de basis van waaruit ze verder gaan.
Voor ons: de bevestiging van wie we zijn, bewustwording van de roots van onze persoonlijkheid.
Maar dan doe ik toch weer Elahuizen tekort, want daar nèstelden we ons, weer samen alleen, zó bewust: de meest gekozen plek. De plek waaraan we ons verbonden met al ons opgebouwde vermogen. Waar we onze ziel en zaligheid inbrachten.
Waar alles samenviel in de oneindige balans tussen de behoefte aan een autonome positie binnen herkenbare en oprechte verbondenheid aan de gemeenschap.
En toch gaan we daar nu ook weer weg.
Waarom?
Omdat het leven voortgang moet kennen om voor ons nu ‘voortleven’ te mogen heten.
Omdat in ons leven altijd weer meer om levendigheid vraagt dan om gearriveerd zijn.
Omdat wij deel van de natuur zijn: begin, bloei, voltooiing – in eindeloze herhaling.
Omdat er zo veel meer leven is dan gekend kan worden ín dit ene leven.
Omdat er nog zoveel nieuwsgierigheid en verwachting in ons hart is.
Omdat onze zintuigen vragen naar het anders groene veld elders.
Omdat het de tijd van louter beschouwing nog niet daar is.
Omdat ontvankelijkheid, ontmoeting, onderhoud behoeft.
“En wat is nu de beste plek volgens jou ?”
De vraag is niet te beantwoorden in retro-perspectief.
Wel in volledig perspectief:
Die beste plek is hier.
Waar ik ben,
waar jij bent.
Morgen ook weer.