Roepende Kaas en andere buitenissigheden…
In (Zuid)Frankrijk is natuurlijk véél nogal on-Hollands.Ik wil ’t deze keer echter niet hebben over dingen als de merkwaardige -want dicht tegen middernacht liggende- etenstijd, de bleekhuidig inééngedoken benadering van de buitenlucht bij 180 C of hoger nog, de winkel(her)openingstijden vanaf 16.30 uur en dergelijke. Nee, we houden het gewoon klein en wederzijds bekend: bij kaas. Natuurlijk hebben wij Nederlanders ook al eeuwenlang substanties vervaardigd die wij onder de noemer ‘kaas’ verenigen. Zélfs gaan we daarin zover prat te gaan op de ‘Hollandse kaas’. Daardoor is het mogelijk geworden ook hier in de schappen enige matgele blokken waar te nemen onder namen als “Edammer” of “Goudse”. Die zijn daar neergelegd door welwillende Fransen, die ze zélfs wel eens aanschaffen – eigenlijk alleen om de manier waarop ze te smelten zijn overigens.In een koelkast bewaard ligt zo’n blok kaas er voor dood bij. Er lijkt niet meer leven in te zitten dan in een baksteen. Stevig beknepen geeft het op zijn best blijk van een vage veerkracht – of scheurt maar meteen in.
Zo niet de Franse kaas! Zij uit zich direct vuriger dan menig Heilsoldaat en roept –zodrá de koelkast opengaat- u toe: “hier ben ik, neem mij !” Heeft u er meerdere liggen dan weerklinkt (of: doorgeurt..) ook deze roep meervoudig; allen trachten elkaar te overtroeven om u overduidelijk kenbaar te maken: “Mij moet je hebben! “[Een verschil in temperament dat wij ook breder menen op te merken tussen Noord- en ZuidEuropeaans leven; bovenin dooie dienders: “Goeie…” terwijl benedenaan rap wordt gearticuleerd en met brede gebaren en een heftig bewegen van het bovenlichaam wordt ondersteund dat men bezig is elkaar te ontmoeten…] Hoe nu op het spoor te komen wélke van de zich aldus opdringende kazen u zult gaan verkiezen? Wel, dat is werkelijk héél eenvoudig: men steke simpelweg de neus nog een ietsje verder de kast in en snuive licht in (voorzichtig, een overdosis kan ernstige bijwerkingen hebben, vooral op een ongetraind reukorgaan!). De allerbest smakende en gehéél voor consumptie gerede kaas is steevast degene die onverdroten ruikt naar de binnenkant van gymschoenen die na het sporten nog een intensief dagdeel werden doorgedragen. (Maakt u zich dus ter voorbereiding eerst die geur eigen!)U dient vanzelfsprekend wel te onthouden welke kaas u juist voor u flauwviel nasaal verkende: dát is ‘m ! Een verrukking voor de smaakpapillen – een zálfje tussen, bij, op en na élke maaltijd.
Intussen raden wij u voorgaande onderkenningsmethode af bij het uitzoeken van zaken als ondergoed en sokken in wasmand, op de markt, of zelfs bij de Hema.
JoopColombiers, 5 jan.2007