60

Eén van de aardigste dingen van het leven is dat het feitelijk vanzelf gaat.  Ik bedoel: áls je zo nu en dan wat voedsel tot je neemt én je kijkt uit met oversteken – voilá: dan rolt het leven zomaar door… Op deze vrijwel volautomatische piloot blijk ik mij sinds gisteren een zestiger te kunnen noemen.   We vierden dit markant opdoemende getal met een twintigtal genodigden op een bijpassend niveau: op 60 meter boven NAP, namelijk in de zojuist gerestaureerde uitkijktoren “de Koepel” bovenop de berg aan welks voet wij toeven in ons Chalet. (De opleveringsdatum na de torenrestauratie was 20 april, zodat wij de allereerste ‘gebruikers’ van het bouwerk uit 1913 in deze vernieuwde staat waren.) Naast de gebruikelijke vrolijke ‘kout’ bij hapjes en drankjes kon men dus ook bovenop uitwaaien en, mede dankzij de heersende straffe Noordooster, tot ver voorbij Amersfoort, eens vrij rondkijken.  Dit laatste symboliseert niet onaardig de eigen veranderde leefstijl van de laatste jaren, want het is merkwaardig dat ik, na ruim twintigduizend dagen te hebben rondgekeken, mij pas vrij recent écht bewust ben van elke dag op zich. Of nog nauwkeuriger: het blijkt me zo’n 28 miljoen minuten te hebben gekost om werkelijk besef te kunnen hebben van één minuut – daarbij/daarín stil te kunnen staan. Heerlijk dus dat wij nu zo belachelijk oud worden (biologisch gezien immers onnut al vanaf ca. 45 jaar!). Kennelijk zitten de meeste kansen op bewust bestaan in de staart van ons zijn.  Lang leve het ‘happy end’ dus!