Joop

Een mooi woord: werk.  Maar dit woord valt hier ten huize van Bruins-Koudijs al gauw wat uit de toon.  Wij doen er immers al meer dan een decennium niet meer actief aan(!)  Laten het graag aan anderen over.  Maar er bestaat ook ander werk; zoals een kunstwerk.  Jullie weten dat wij in de loop der jaren (ook een vorm van ’terloops’) van alles op dit gebied verzamelden.  Een klein overzicht: onze ‘Maori’ en de ‘Aztekenkop’ in de hal. Een ‘Afke’ (en nu ook twee ‘Klazen’) in de toilet ruimte.  Een ‘Joop’ op onze slaapkamer en één in de bovenkamer.  Een ‘Bli’ in de hal boven (van Thijs’ vriendin in Portugal). Twee echte ‘Thijzen” in de logeerkamer en nog twee piepkleine in de bovenkamer.  Verder een ‘Wetterlân’ in de bovenkamer (ets van Friese maker). In onze woonkamer tenslotte onder meer de ‘Vogelvrouw’ (potlood tekening), een soort ‘Roestig Kruis’ (grote litho op papier),  een ‘Kasper’ (krijt tekening) een ‘Jitze’ (terra cotta beeld) en twee ‘Leijenaars’ (bronzen van Thijs’ vader)  Daaraan hebben wij onlangs deze heuse “Loes” kunnen toevoegen.  Een textiel kunstwerk van onze vriendin uit Elahuizen.  Wij konden daarbij kiezen uit wel twintig werken, want Loes is al jaren actief in dit genre. Haar werk blinkt in onze ogen, naast de grote variatie in totaal-indruk, uit in de subtiliteit van de kleuren keuze en de samengevoegde stof motieven en -structuur(zie detail).  We kozen uiteindelijk voor dit werk.  Omdat we het gewoon heel mooi vonden. Het past qua formaat en kleurstelling (hoewel gewaagd) mooi in ons interieur én het refereert wat ons betreft tevens aan het feit dat we stadsbewoners zijn geworden […]  Voor bezichtiging kom je gewoon op visite of te logeren – dan krijg je heel Utrecht er nog bij.  Intussen lijkt de verdovende injectie die Hanneke heeft ondergaan effectief. (Een pijnbehandeling in de wortel van de hoofdzenuw naar een been, vlakbij de wervel kolom).  Haar loop-vermogen begint zich te herstellen.  (Fietsen ging steeds nog wel goed: gisteren, met de fietsclub, nog ruim 70 kilometer gepeddeld.)  Dinsdag liepen we een ‘proefrondje’ van ruim zes kilometer over de bolwerk-parken rond de binnenstad en dat ging weer prima.

Dat ‘weer lekker kunnen lopen’ komt nu extra van pas: want we gaan dit weekend met de jongens ons 45-jarig huwelijk vieren in Brussel.  En daar komt ook het nodige tippelen bij kijken, natuurlijk…

Ook luitjes die in principe niks doen, zoals wij, kunnen het druk hebben -> met ‘Ditjes & Datjes’.  Zie bijgaand verslagje: 1. De driedaagse fietstocht die we in het vorige bericht aankondigden bleek een juweeltje.  Vooral de bloemenweelde in de duinen (tijdens de rit van Noorwijkerhout langs de kust naar Delft) was wonderschoon. Dag één en twee waren, zoals voorspelt, droog en deels zonnig – al hadden we de wind grotendeels tegen.  Op dag drie (van Delft langs de Hollandsche IJssel terug naar huis) bleek weer eens hoe handig een Buienradar app op de Smartphone is: precies tijdens de (enige) stortbui die bewolkte, wat grauwe dag zaten wij te lunchen bij La Place in Gouda (juist deze dag hadden we de wind gelukkig wél mee)…  2. Jaarlijks laten wij onze, nu elf jaar oude, auto nog steeds een goede beurt geven in Lunteren.  Gewoon omdat het een lekkere garage is waar men ook altijd praktisch meedenkt. Wij gaan dan een dagje fietsen: eerst naar zus in Ede, dan naar zus in Barneveld en dan weer auto ophalen en naar huis. Tot nog toe was er nooit iets met ’t ding en waren wij voor pakweg € 200 weer een jaar verder.  (We rijden hier vanuit Utrecht ook nog maar zo’n 8000 km/jr, waarvan de helft mét caravan)  Nu echter kwamen er alarmerende geluiden uit de mond van onze hoofdmonteur; onder meer betreffende een deel van het uitlaat systeem èn de koppeling.  Na ‘rijp’ beraad (10 minuten?) lieten we ‘m provisorisch repareren en gingen toen direct al wat autootjes kijken.  We dachten er thuis even over na (kwartiertje?) en starten vervolgens telefonisch onderhandelingen over een gevonden exemplaar.  Resultaat: per 26 augustus staat hier een Peugeot 3008 voor de deur.  Uit 2011, pikzwart.  Een powervolle automaat – gezegend met 156 pk en max.koppel al bij 1400 toeren.  Kortom: ook een  puik caravantrekkertje: je kunt met onze combinatie vanuit stilstand een helling op van meer dan 30 graden. [Volgende reis: Himalaya ?]  3. Met een drietal wandelgenoten (Winterse Wandelpool-kennissen dus) voeren wij in een bootje van één van hen ook nog een dagje rond door de Amsterdamse grachten.  Een lekker laag bootje, dus we konden ook de minder bevaren watertjes (met veelal lagere bruggen) door.  Heel gezellig – én lekker, want we hadden flinke ‘picknick manden’ mee!  4. Hanneke kon al direct na de intake in de pijnpoli worden behandeld – wat bijzonder prettig was, want ze zag wel tegen die behandeling op.  Ze kreeg een (zorgvuldig met behulp van “röntgen-visus” geplaatste) geplaatste prik in een zenuwwortel bij de vierde of vijfde rugwervel.  Niet zeker is of hiermee de oorzaak is gevonden, maar als de pijn vanaf eind deze week gaat verdwijnen dan is het vermoedelijk wél de juiste diagnose – en zou ze er minimaal voor drie maanden vanaf moeten zijn.  Die specialist, een vriendelijke kordate dertiger, bewees  trouwens eens te meer dat Aboutalep bepaald niet de enige succesvolle telg van buitenlandse ouders is(!)  We wachten nu dus af of ‘es Klappt’  4. Ons buurmeisje Marissa is -voor het eerst in haar leven- een nachtje uit logeren gegaan. Bij ons.  Ze vond ‘Frozen’ in 3D wel érg spannend zo nu en dan.  Verder deden we spelletjes en bleek er later ook een “Muziek op het Plein” te worden uitgezonden. Niet bepaald onze muziek, maar die leidde dit keer wel tot Polonaise…  Marissa was het bubbelbad trouwens ook bijna niet meer uit te krijgen.  Ze sliep verder prima en toog in de ochtend weer enthousiast op huis aan. [Haar moeder vond het vermoedelijk véél spannender dan Marissa zelf …]  5.  Ons hofje achter krijgt langzaamaan meer invulling en gaat richting Paradijs. (Zo kom je daar al bij leven!)  Zie hierbij een fotootje van de waterlelies die nu opengaan.  We hadden vier knoppen geteld en dit is de tweede die open is.  Qua vorm, structuur en kleurstelling hebben ze ook een tic van de Lotus mee, vind je niet?  Intussen zijn onze goudvissen, hoewel vermoedelijk pas ruim 6 weken oud, aan het puberen: er wordt tenminste flink met drie (mannetjes?) tegelijk achter één (vrouwtje?) aangejaagd …

Zo, dit waren wat D&Dtjes. En nu komt de zomer er aan –         zeggen ze…

We zomeren maar wat door, laverend tussen het bepaald onbestendige weer door.  Van Alles Wat hierbij dus, qua meldingen.  Zo ging Hanneke toch maar niet mee als vrijwilligster met een ‘Buitenhof’ vakantie – ze ervaart toch te veel belemmering in heup en li.been om van nut te zijn.  De uitslag van haar scan gaf geen direct behandelbare informatie, dus is nu de aandacht op de ‘pijn poli’ gericht.  Fietsen gaat echter uitstekend, dus dat deden we -met en zonder fiets clubje- verschillende keren.  Verder werd er in onze omgeving vorige weken driftig afgezwommen: ons buur meisje Marrissa voor diploma B en Madeleine, ons oudste ‘pseudo kleinkind’, voor A.  [ Pfoeh wat zijn die zwembaden bloedheet – als je er aangekleed even in vertoefd ben je net zo nat als de af zwemmers! ] Verder werken we af en toe aan de vervolmaking van ons heel prettige achterhofje.  Zo zitten er in de vijver inmiddels enkele goudvissen.  Ook zijn we in blijde verwachting van tenminste vier waterlelie bloesems (!).  De eerste daarvan staat nu op openbarsten.  Ook kwam Kasper 2x eten.  En kwamen Michiel & Kasper samen 2x eten.  En gingen wij allen ook nog eens bij Michiel eten.  Kortom: er wordt ook ‘in gezinsverband’ aardig wat afgebikt hier. [ Om het over m’n drinken maar niet eens te hebben… ]  Ik heb me onlangs laten rondleiden door een architecte van één van de vele (grote) bureaus die zich bezighouden met de ontwikkeling van Leidsche Rijn.  Dit is veruit de grootste nieuwbouwwijk in Nederland (nu ca. 45.000 bewoners en dat worden er meer dan 80.000)  Planning en ontwikkeling is sedert ca. 1985 een volcontinu proces, waarbij de meest bekende architecten bureaus van ons land  betrokken zijn.  Nadrukkelijke onderliggende opdracht is de variatie, zowel in de gebouwen als ruimtelijk en de integratie van water en groen. Er was veel interessants te vertellen over dilemma’s, oplossingen, reproduceerbare ontdekkingen enzovoorts.  Eén saillant detail wil ik hierbij al aan jullie doorgeven: dwars door de wijk loopt een strakke, licht gekuilde, kilometers lange gras baan met aan weerszijden een bomenrij.  Ik meende dat het hier een oud kanaal o.i.d. betrof.  Maar onder dit gras blijken enkele zeer grote pijpleidingen schuil te gaan die sedert jaar en dag grote hoeveelheden Rijnwater naar de Amsterdamse Waterleidingduinen blijken te vervoeren.  Daar wordt dat water over de duinen uit gesproeid en van onder het zand als leiding water weer opgepompt.  Men heeft dit feit dus opgenomen in het  totaal plan; er een soort zicht lijn van gemaakt met een sterk ruimtelijk effect. (In Utrecht zelf is het leidingwater direct uit diepe bronnen hier afkomstig; daarvoor staat er een ‘Walvisvormig’ pomp gebouw elders in deze wijk)  Elke maandag toeft Hanneke -zoals eerder gemeld- steevast als middenstander in een nabij gelegen winkel centrum.  Bij mij werden intussen de drie wortel kanalen van een kies grondig schoon geschraapt…  Een bepaald onprettige ervaring, maar je moet er wat voor over hebben om nieuwe ontstekingen te voorkomen (altijd in de vakantie?!).  Zaterdag zijn we met onze logeer-meiden naar de nabije Cinemec geweest om er op groot scherm en in 3D van de Nederlandslatige “Finding Dory” te genieten. Morgen is er nog een vrijwilligersklusje en dan gaan we vanaf woensdag een driedaagse fiets tocht maken.  Op dag één fietsen we, via vele watertjes en natuur gebieden, tot even voorbij Noordwijkerhout.  Daar eten we wat waarna we overnachten bij één van de adressen van “Vrienden op de Fiets” (6000 adressen in heel Nederland) Dag twee voert volgens plan langs de kust (Noordwijk, Katwijk, Scheveningen e.a.) en eindigt achter Delft in Schipluiden.  Op dag drie willen we dan grotendeels langs de Hollandse IJssel (Haastdrecht, Oudewater, Montfoort) weer terug naar huis. Met zo’n 70 km. per dag alle tijd om rond te kijken  – en het zou droog en vriendelijk weer worden!  Uiteraard zijn we via de smartphone gewoon te bereiken, behalve bellen en SMS ook via Whatsapp en @mail (op ons ‘j-h@…’ adres)

Maak er zelf vooral ook lekkere dagen van!

Het was een lékker weekje varen.  Eerst gingen we bij onze vrienden J & L te Ealahuzen (Elahuizen) langs. We kletsten er prettig bij en scoorden er onze lang-gewenste bloedeigen ‘Loes’ – een kunstwerk in textiel dat jullie voortaan bij ons kunnen bekijken.  We deden vanuit Wâldsein (Woudsend, daar zat de bootverhuurder) onder meer Ljouwert (Leeuwarden), Dokkum, de Lauersmar (het Lauwersmeer), Zoutkamp, Easterein (Oosterend), Langwar (Langweer), de Lemmer (Lemmer) en Sleat (Sloten) aan.  De gehele route uiteraard met onze vaste matroos Kea.  Het echtpaar F&S, onze ‘Berlijn-gangers’ van weleer, bleken ook te water in dit hoge noorden en na enig GSMverkeer troffen wij elkaar bij Dokkumer Nieuwe Zijlen voor een rondje bijkletsen-aan-de-steiger.  Qua weer was er geen pijl op te trekken vorige week: hete middagen in korte broek werden afgewisseld met stortbuien evenals stille dagen met windvlagen.  Gelukkig is een boot doorgaans aan alle kanten weer- en waterdicht; en wij ook!.  Overigens bleken de weergoden, zo die bestaan, ons en detail uiterst welgezind: meestal regende het tijdens het varen en werd het droog juist voor wij aanlegden.  (Of waren wíj nu zo leep…) Wij leverden de boot af bij de eigenaar, Kea bij haar zus A. en onszelf bij W&T, onze voormalige overburen tot 2006 (Ealahuzen) waar we ons een nóg een ronde bijkletsen lieten welgevallen.  Vrijdag kwamen we later in de middag thuis aan – en de schutting stond er!  Met dank aan rechter buurman Koos, die overigens dit weekend weg is dus die dank komt er nog aan (in de vorm van een pakketje Fryske smikkelwaren).  Ook  kreeg ik nog tijdens de vaarweek pittig kiespijn, waarop een tandarts te Sloten een diagnose stelde die beter door de eigen tandarts kan worden gepareerd.  Met een krachtige ontstekingsremmer werd dus uitstel gecreëerd en morgen gaat de kies voor de bijl (of ietwat fijnere hulpmiddelen). Voor Hanneke zal deze week nog worden gewerkt aan een meer nauwkeurige diagnose.  Ter verstrooiing zijn we gisteren maar weer een rondje gaan fietsen (dat gaat gelukkig opperbést), zo’n 50 km. langs Oudewater, Woerden, Kasteel Haarzuylen e.d.

Utrecht heeft een prachtige omgeving, ook aan onze ‘natte’ kant, zo blijkt. We zijn er nog lang niet uitgekeken.

En we zijn alweer 14 dagen verder(!)  Hoe ouder hoe sneller..?  Alleen qua kalender dan, want persoonlijk gaan we niet altijd even snel: Hanneke bijvoorbeeld gaat steeds minder snel.  Ze heeft toenemend last van een moeilijke rug/heup, met uitstraling in één been.  Fietsen gaat nog best, maar lopen kachelt achteruit. De huisarts denkt aan iets hernia-achtigs, maar de diagnose is nog niet gesteld:  morgen wordt een specialist t.a.v. het bewegingsapparaat bezocht in het nabijgelegen “St. Antonius”.  We hopen dat die licht zal verschaffen.  Belangrijk, want niet alleen baalt mijn meisje grondig – ze slaapt ook niet meer goed door en dat vreet aan haar energie.  Intussen leven wij natuurlijk gewoon door (alsof er een keuze is…), zo gooiden we onlangs onze schutting ter rechter zijde eruit – en dáárna pas bleek dat de nieuw te leveren palen en schuttingdelen even op zich laten wachten.  Wel een verdubbeling van tuin oppervlak dus, in óns voordeel, aangezien de buren (Koos en Winalda) minder vaak thuis zijn dan wij …  Bovendien: als die schuttingdelen er morgen nog niet zijn is voornoemde Koos dubbel de klos, want wij gaan donderdag naar Friesland.  Eerst bij Jaap&Loes op bezoek en vervolgens een week varen met Kea op de gehuurde Doerak 1050.  Met een beetje goede wil komen wij dan (op 17 juni) terug EN STAAT DE NIEUWE SCHUTTING ER AL.  Met dánk aan de buurman …   We zullen zien.

Nu eerst het Noordelijke Nat opgezocht, daarna praten we verder.

Terug van weggeweest. Veel gefietst tussen tussen Doetinchem, ’s Heerenberg, Emmerik en Rees. Allemaal wat kortere routes, zo tussen 30 en 45 kilometer.  Eerste week bloedheet, tweede week veel koeler en nogal wat wind.  De hoeveelheid regen mocht echter geen naam hebben.  We ontdekten talloze piepkleine (wandel/fiets) grensovergangen.  Dat waren zonder uitzondering voormalige smokkelroutes.  Hoewel, voormalig? ->Wij ‘smokkelden’ ook uitbundig met name luxe ‘Kuchen’ en diverse alcoholica ‘ons’ fietsgrensje over.  Vooral vanuit Anholt dat slechts 2 kilometer vanaf onze caravan lag.  Het pinksterweekend is er – naast een fietstocht met zus& zwager en bezoek aan een Megchelense feesttent – inderdaad flink gezwikt.  Dat niemand geheel berooid is geraakt is alleen te danken aan onze standaard inleg: luciferhoutjes. (!)  Kasper kwam ook nog een dagje aanwaaien, of beter: aantreinen.  Ook kregen de satelliet-tv nu weer aan de praat ( met een nieuw decodertje, dat was ons eerder in Noorwegen niet gelukt)  Thuis heb ik die decoder dus meteen maar in de caravan ingebouwd.  Hoef je ’s avonds alleen maar de tv te pakken en je bent “on sat”.  Zaterdagavond ben ik weer een avondje ’theaterzaal producent ad-hoc’ geweest bij de Vorlesebühne in Houtzaagmolen De Ster hier ter plaatse (in Lombok) en Hanneke is met Michiel een hele zondag ‘on the road’ geweest met de MX-5 club.  Daar troffen ze ook Frits en Magda bij aan. Leuk!  En hoewel Hanneke formeel kaartlezeres/route bepaler was, schijnen ze toch ook weer te zijn aangekomen (merkwaardig!)  We hebben dat ’s avonds meteen met z’n vieren gevierd – met een Marokaans etentje (van mijn hand, gewoon dus ter Eerste Oosterparklaan 132.)  Vandaag richtten we de tuin weer wat verder in, is er een extra raampje in de schuur gemaakt én heeft men ons stulpje op ’t glasvezelnet aangesloten.  En morgen weer op pad met de fietsclub: een rondje van 63 km. met daarin o.m. Lexmond en Schoonhoven (zo lees ik net in onze mailbox) Misschien eerst nog een lekker luie Bond-film vanavond?!   Houdoe!

Dit wordt nauwelijks een bericht.  Dat komt omdat we even (bijna) NIKS doen.  Dat heb je soms als vrolijk gepensioneerde: gewoon een poos NIKS doen. Dus, nadat we in Barneveld het 50-jarig huwelijk (!) van zus Riet hadden meegevierd én met de meidjes een dagje uit waren geweest (foto boven) én mijn oud-collega Johan op visite hadden gehad – en bovendien nog twee maal de vlag hadden uitgehangen (één maal half stok én toen weer voluit) dachten we:  we moeten nódig weer eens op vakantie !  En dus staan we nu aldus in Meghelen: (foto hieronder)  Veertien dagen. – Volgend weekend mét voornoemde Riet én zwager Bert – want die hebben hier met Pinksteren bliksemsnel een stacaravan gehuurd… 

Dat wordt zwikken!!

Alweer 12 dagen terug.  In die tijd ging ook het weer hier terug: van voorjaarsverschijnselen terug naar herfstig(!)  Niettemin komen onze van de Stempelslaan meegenomen vijg (voortuin) en de druivenranken (tegen de schuur achter) tot leven.  Wat hebben we verder zoal ‘uitgevroten’?:   Hanneke ging weer twee maandagen (incl. vandaag) naar ‘haar’ winkeltje “Mooi”.  Ik fietste, in een vlaag van energie-overschot, vorige maandag van hier uit naar Zwolle NS (via Spakenburg, Harderwijk, Nunspeet e.d.)  Een fietstocht van zo’n 120 km.  – maar wel strategisch uitgekozen: met een (stevige) wind achter.  Vertrek: ca. 9.00 uur, aankomst Zwolle even na vieren, met de trein terug, thuis rond 18.00 uur.  Woensdag voor de tweede keer met de ‘fietsclub Leidsche Rijn’ mee, waar wij ons bij hebben aangesloten.  Die club blijkt voor 90 % te bestaan uit 60+ dames (en lijkt daarin op de wandelpool …) Tot onze verrassing had iedereen er een 100 % elektrisch fiets onder de kont (!)  Wij zijn dus de enigen die nog op gewone eigen kippenkracht fietsen.  Dat blijkt overigens geen probleem: men houdt in dees’ club strikt zo’n 18 km/u aan (ecostand, kalmpjes trappend) en is bovendien gewend minstens twee stops van ruim 30 minuten te maken … op een dag afstand van tussen de 45 en 65 kilometer.  Kortom: wij kunnen op ons gemakkie mee peddelen.  Men vindt ons daar nu ‘kanjers’, maar ik weet niet of je dat niet om moet draaien: wellicht zijn zij gewoon dreutelaars.  Niettemin is het heel gezellig (‘Wel véél overeenkomsten met een kippenhok’ > Joop)  Verder constateerden we bij het noodzakelijk paspoort-vernieuwen dat men in het nieuwe stadskantoor te Utrecht centrum zeer efficiënt werkt: we maakten (vlot) online een afspraak, kregen via mail een bevestiging met een scan-blokje.  We gingen daarmee gewapend enige dagen later bijna een half uur voor de geplande tijd het kantoor binnen, hielden ons blokje voor de scanner en: er werd achter alle balies geconstateerd dat we er waren, wat we kwamen doen enzo én we waren 5 minuten later al aan de beurt –  waarbij alles al klaar lag en vlot werd afgewikkeld.  Hoezo ambtenarij?  Pluim!  Intussen werd ik afgelopen vrijdag plotseling wakker als 67-jarige.  Een leeftijd die ‘k geheel per ongeluk (alsmaar naar genoegen voortbestaand immers) blijk te hebben gescoord.  Onze aloude Kea uit Franeker logeerde hier vanaf donderdag daarvoor (tot vanmorgen) en verder maakten twee zussen met bijbehorende zwager en ons roemrucht nageslacht hun opwachting.  M’n zwager uit Voorthuizen had daarbij nog een stressvolle donderdag avond, want ik had ‘m een werktekening gestuurd van een zelf ontworpen, custom-made,  kettinggeleider voor  m’n ligfietsje – en gesuggereerd dat ik die graag op m’n verjaardag wilde ontvangen (…)  Dus dat werd een latertje voor hem.  [ Maar Albert: hij zit er op !!]  Eergisteravond waren we bij Michiel in Harmelen, ter gelegenheid van de jaarlijkse Gondelvaart daar op de Oude Rijn.  Een kleinschalig vrolijk spektakel dat vanuit Michiel zijn tuin-aan-het-water heel goed waar te nemen valt (met een goed glas wijn in de hand, natuurlijk)  Gisteravond hebben we nog gauw even een weekendje Brussel geboekt voor ons vieren, er gelegenheid van onze 45-jarige echtvereniging  [zijn daar trouwens statuten voor, voor zo’n E-vereniging?!]  Maar dat zal pas feitelijk plaatsvinden rond 30 juli –

dus daarover (véél) later meer.

Na veertien dagen in het diepe Zuiden zijn we weer (U)trecht.  Het was er zonder meer heerlijk: op één druilerige dag na zonovergoten en tussen 17 en 23 graden – in de schaduw, want in de zon bakte je zwetend weg.  Nu zijn wij van huis uit geen strandliggers -we houden van meer activiteit- dus zijn we ook niet zwaar doorbakken.  Maar toch wel wat licht krokant geschroeid…  Het fietsen door de heuvels was prima te doen, op een tweetal lange hellingen van zo’n 10% na, die we maar lopend verder deden (Omhóóg uiteraard, naar beneden hoorde je ons niet klagen)  Verder hebben we veel gelopen, nog meer gekeken en bovenal: véél dooie visjes opgegeten!  En natuurlijk Thijs weer eens opgezocht.  Sedert dinsdagmorgen 00.15 uur zijn we weer thuis; de koffer en tassen zijn opgeruimd; aan de was wordt gewerkt; de tuin loopt uit en de koffiezetter doet ’t – kortom: we zijn weer genesteld.  Vandaag gingen we voor het eerst een dagje mee fietsen met de fietsclub Leidsche Rijn.  Wij bleken de enige fietsers zonder elektrische fiets, maar we hielden de meute (we waren met 12) meer dan gemakkelijk bij.  Kennelijk wordt je buitengewoon lui van wat teveel gemak.  Al met al een leuke fietsdag met lange (koffie en ijs-) pauzes.  Zo’n 60 km. bij elkaar.  En prachtweer natuurlijk, zeker om te fietsen: zonnig bij maar 2 Bf. wind.  Rond 15.30 uur waren we weer thuis, ruim op tijd om buiten in het zonnetje nog wat te lezen (Joop) en boodschappen te halen + te koken (Hanneke) want Kasper kwam eten.

Morgen wéér een mooie dag – dus dat boek komt nog wel uit…

Klinkt mooi, lekkere lezertjes: Zomertijd…  We stellen ‘m  vannacht ook heus wel in, maar hebben er toch weinig fiducie in dat daarmee de Zomer hier ook daadwerkelijk al zal uitbreken.  Daarom hebben we besloten krachtiger maatregelen om de zomer sneller binnen ons bereik te krijgen.  Na morgenvroeg dus eerst onze ‘nieuw verworven meiden’ (zie hier met PaasHaas) weer door hun moeder op te laten halen, gaan we nog even ’tea-en’ bij Michiel en dán zéér vroeg naar bed…  Want in de nacht van zondag-op-maandag worden wij om 02.30 uur (!) al van huis afgehaald en naar Schiphol gebracht.  Om daarvandaan rond 05.30 uur op te stijgen en vervolgens zo tegen 08.30 uur (plaatselijke tijd) alweer neer te strijken in de Algarve,  Portugal-Zuid. Na een korte busreis belanden we daar in een hotelletje te Monte Gordo (nabij de Spaanse grens).  Ter plekke flaneren we wat langs het strand, strijken neer op terrasjes en zoeken een eethuisje uit.  De volgende dag wordt ons elk een fiets aangemeten, waarmee we direct daarna met een busje helemaal naar Sagres worden gebracht.  Sagres ligt op de meest westelijke punt van het Iberisch Schiereiland – tegelijkertijd ook de meest Westelijke punt van Europa – het steekt wat uit in de Atlantische Oceaan.  Die dag besnuffelen wij naast het stadje ook die ferme kliffen vol vissers en opspattend water.  Vanaf de dag daarop fietsen we in vijf dagtochten weer terug naar de Oostgrens, door sinaasappel- en mandarijngaarden via vijf hotelletjes in diverse stadjes onderweg.  Onze bagage wordt daarbij van hotel naar hotel vervoerd. Na afloop blijven we nog een weekje hangen in een ons bekend vakantie park met veel groen, witte huisjes -en gele moutainbikes ter beschikking- in het liefbedaarde vissersplaatsje Cabanas.  Dat ligt op slechts 5 (fiets-)kilometers van Tavira – we zullen mijn oudste vriend Thijs dus beslist ook weer kunnen opzoeken.  Het is daar in deze tijd doorgaans al zeer zonnig en rond de 18 graden – in de schaduw.  Dus die 14 dagen zomer hebben we dan vast binnen.

Daarna smachten we samen met jullie weer naar z’n komst hier.