Joop

Wij kennen diverse verslavingen, lezertjes.  Ik doel in dit stukje niet in de eerste plaats op mijn enthousiaste wijn-inname, noch op Hanneke’s veelvuldige grepen in de pot met Paaseitjes.  Er is te onzent sprake van méér verslavingen.  Zo zijn we al sinds jaar en dag verslaafd aan wandelingen – en dan vooral aan lekker lange Winterse Wandeldagen. Van die dagen dat je alsmaar buiten bent en vervolgens thuiskomt met volròse (biggen)wangetjes en fijn doorgespoelde longen. Een uiterst nuttige verslaving is dit, aangezien hij ’terloops’ (en dit heel letterlijk dus) ook nog onze algemene conditie ondersteunt.  Verder lieten wij beiden altijd al graag onze zintuigen dwalen in ons minder bekende streken. Andere landschappen en de daarin gelegen steden, dorpen, parken, musea en dergelijke mogen zich steeds verheugen in onze blijde belangstelling.  De combinatie van bovengenoemde liefhebberijen heeft sedert enige tijd geleid tot een nieuwe verslaving: onze “Voordeeluitjes Special”.  Een twee- of driedaags evenement – zelf in elkaar te knutselen. We boeken dan, vaak via de gelijknamige Site, eerst één of twee nachten in een Hotelletje elders in den Lande en plannen van daar uit de dagen verder in.  Vaak doen we bijvoorbeeld een deel van de heen- en terugreis te voet, met een rugzak op.  Zo ‘deden’ we ergens begin november  Middelburg aan (inclusief een High Tea in Vlissingen en bezoek aan een oud-cliënt in Koudekerke) en deden we in december op deze wijze een flink stuk van het Krijtlandpad in het uiterste Zuiden van Limburg, overnachtend in Epen (nabij Gulpen).  Dit keer waren we twee nachten in Dwingeloo, midden Drenthe. (Aanbieding: twee nachten met 2 x ontbijt én 2 x diner voor € 69 p.p. – dat mag wat ons betreft wel een ‘Voordeeluitje’ heten)  We vulden dit arrangement als volgt in: Dag 1 met de trein tot Hoogeveen, daarna tippelend door bos en hei -Natuurgebied Dwingeloërveld- naar Dwingeloo; ca. 18 km (met de rugzakken op dus).  De tussenliggende dag hebben we de bus naar Assen genomen om daar onder meer de landelijk bekende Maya expositie in het Drents Museum te bewonderen.  NB: zeer de moeite waard!  Op dag 3 zijn we opnieuw door bos en hei, nu naar Beilen, gewandeld; ca. 15 km.- om daarna weer kalmpjes aan naar Utrecht te treinen.  (Ik had nog twee ‘gratis’ abonnementskaartjes op te maken en Hanneke reist mee met 40 % korting, dus het bleef ook in dit opzicht allemaal nogal ‘voordelig’)  Kortom: drie volle dagen uit met ingebouwde lichaamsbeweging. Dit gaat van de zomer vast nog vaker voorkomen, maar dan vaker op de fiets, zo verwachten we.  Uit voorpret zijn we alvast maar lid geworden van ‘Vrienden op de fiets’, zodat het nog gemakkelijk wordt om meerdaagse routes zelf te ontwerpen – zowel wandelend als fietsend.  Het gewone ‘Wandelpool’ wandelen is, althans wat de door mij aangeboden tochten betreft, alweer bijna afgelopen: komende woensdag doen we mijn laatste (en zevende) tocht voor dit seizoen; als altijd zo’n 25 km., dit keer vanuit Lunteren station.  Er hebben zich op dit moment 9 deelnemers gemeld, dus we zijn minimaal met z’n elven.  Vanaf 28 maart staat er weer een groter ‘Uitje’ op het programma – maar daarover later meer (…)  Intussen kun je hier, zo tussen 12 en 16 uur, alweer lekker in een overhemd buiten in het zonnetje zitten (zolang ’t maar uit de wind is natuurlijk).  Ter voorbereiding op méér buiten hebben we ons dus maar een licht en goed aanpasbaar aluminium tuinsetje aangeschaft.

Dus mòchten jullie eens het glas willen heffen in het Midden des Lands …

Soms heb je dat: Nauwelijks Iets Te Melden. Alles staat een beetje in de wacht-stand.  Vooral richting Lente.  Maar die is (helaas) nog niet gearriveerd.  Intussen dreutelt het gewone leven wel wat voort, natuurlijk.  Zo hebben we ‘DOMlopen 4’, vorige keer aangekondigd, weer achter de rug – met een volle bak, dus 14 mensen.  Ook het rondje ‘almaar bejaarder wordenden’ in Friesland en op de Veluwe is uitgevoerd zoals het was aangekondigd. Verder hebben we maar weer eens wat brillen uitgezocht en de oogjes na laten meten, want dat was alweer zo’n drie jaar geleden voor ’t laatst. Ook kwam Kasper hier eten en gaan we zulks morgen bij Michiel in Harmelen doen.  En we hebben gisteren een kilometertje of twintig gewandeld langs “Gooische Lusthoven” tussen Bussum en Hilversum. Maar spannend is dat allemaal niet.

Het is niet anders.

Ben terug uit Tavira.  Dus is het niet meer rond 17 graden C. maar weer gewoon Eerste Oosterparklaan winterweer.  Slechts 3, 4 graden dus.  Maar per vandaag wel prachtig qua zon & licht.  Komt goed uit want morgen nemen we weer een groep Wandelpoolers op sleeptouw voor de tocht ‘DOMlopen 4′, die gaat vanuit Woerden.  Bij voorbaat geslaagd dus – je krijgt er bovendien schitterende foto’s van met zo’n vriesblauwe lucht en dat lage licht.  Met Thijs gaat het intussen niet onaardig.  Mijn ‘mantelzorg’ werd dus wat meer bepaald door huiselijke karweitjes, koken, boodschappen doen en dergelijke dan in de meer verplegende zorg en ondersteuning.  Wel was ik nog een middag en avond goed ziek: een echte ingewand-stoornis met volop kramp, spugen enzovoorts.  En die arme Thijs meldde me zojuist per e-mail dat hij die kwaal nú heeft.  (Hopelijk blijft ’t in Portugal want, al is het maar één dagdeel, je kunt ’t prima missen!)  Hanneke had het eerste weekend dat ze alleen was Kea als logé en die kon dus ook mooi ‘mijn’ theaterkaartje voor Kees Torn en Onno Innemee ‘soldaat maken’.  En afgelopen weekend logeerden Madeleine & Alexia hier voor de derde keer hier, dit keer dus bij Hanneke alleen.  Zij verdienen onderhand even wat meer uitleg:  Geruime tijd geleden gaven wij bij een vrijwilligers organisatie aan wel ‘in de markt te zijn’ als geregeld logeeradres voor één of twee jongere kinderen. Een soort alternatieve ‘grootouders’ dus voor wie daar behoefte aan zou kunnen hebben.  Deze organisatie bracht ons ervolgens in contact met de moeder van bovengenoemde dametjes (6 en 7 1/2 jaar oud)  Zij wonen, met nog een zusje van 15, in de nabijgelegen wijk Zuilen.  Het klikte meteen prima met moeder en eigenlijk ook direct met de meiden zelf: ze kijken steevast uit naar de volgende keer.  Wij (Joop en Hanneke) worden inmiddels –giechelend– op school benoemd als ‘logeren bij Jip en Janneke’.  Van vrijdagmiddag-na school, tot zondagmorgen-door naar zwemles, zijn ze nu hier – zo om de 3 á 4 weken.  We vinden het heel leuk (’t zijn ook hele leuke meiden) en we zien wel hoe de zaken zich door de tijd heen gaan ontwikkelen.  Waarschijnlijk vergroei je zomaar met elkaar…  Vanaf donderdagmiddag tot zaterdag zijn we zelf weer uithuizig: eerst naar Friesland waar we een 75- én een 80-jarige gaan feliciteren.  En zaterdagavond naar Barneveld, waar we hetzelfde gaan doen met een 70-jarige.  Je ziet: we hebben ook wel wat jong spul om ons heen nodig – ter compensatie !

Cuidado is het Portugese woord voor  ‘Mantelzorg’.  En dat is precies wat ik ga doen vanaf vrijdagmorgen (vroeg) tot zondag de 14de.  Reden: Thijs is afgelopen maandag geopereerd en hij heeft enige thuiszorg nodig om weer op gang te komen.  Dus ben ik daar een dag of negen standby, waarna z’n jongste dochter het stokje ter plekke overneemt.  Het is lekker dat Utrecht zulke goede verbindingen heeft, want ik vlieg vrijdag morgen al om 06.30 uur vanaf Schiphol.  De hele nacht door gaan van hier treinen van en naar de luchthaven.  De stadsbussen rijden echter ‘pas’ vanaf 06.03, dus de reis gaat zo: om ca. 02.50 uur met rugtas op naar Utrecht CS wandelen (ca. 5 km, dus klein uurtje), dan om 04.07 met de trein richting Schiphol waar je dan nét voor 05.00 uur arriveert.  Portugal ligt een uurtje ’tegen de tijd in’, dus als ik om 06.30 opstijg, dan land ik al om (plaatselijke tijd)08.30 uur in Faro.  Daar gaat ’t dan weer als volgt verder: met het rugzakje op de achteruitgang van het vliegveld uitglippen (bij de auto-verhuurders) en dan rond de Lagune naar het station wandelen over visserspaden (een kleine 5 km/ 50 minuten)  Na een minuutje of 20 komt de trein in Tavira aan, waarna het nog zo’n 25 minuten lopen is naar Thijs.  Daar zal ik dus nog voor de middag zijn. Er is voor mij een huurkamertje om de hoek geregeld.  ‘k Heb natuurlijk wat afspraken moeten afzeggen (een cursusdagje – ben docent vrijwilliger daar, de mondhygiëniste op een andere dag, dat soort dingen) maar verder was e.e.a. zó geregeld.  Zelf een theaterkaartje voor Kees Torn hebben we al kunnen her-bestemmen: Kea komt hief ff logeren om met Hanneke de boel op stelten te zetten als ik weg ben natuurlijk – én mijn theater stoeltje nuttig in te nemen … Hanneke is trouwens (voor het eerst in járen) vandaag niet meegelopen op mijn Wandelpooltocht ‘DOMlopen 3’, want ze heeft een aardige deuk opgelopen aan de heersende griepachtige verkoudheid: ze onder meer hoest al anderhalve week pittig.  En als Astma patiënte moet ze, zoals bekend zal zijn, extra alert blijven omdat het (overigens geringe) risico op longontsteking en aanverwante zaken per se moet worden uitgesloten.  [Mijn gade wachtte het wandelgezelschap echter wél gezellig op in het café onder de DOM, waar wij gewoonlijk ‘nazitten’!] Morgen eerst nog even mijn voorlopig laatste computer/taalles geven en dan: naar de altijd zonnige Algarve – om Thijs op z’n huid te zitten. Tot over een dag of tien, twaalf!

De keuken is af. We hebben er een combinatie oven in laten zetten; zo’n ding is van alle markten thuis: een ‘klassieke’ oven met boven en onderverwarming, een hete lucht grill/oven, een magnetron, en zo nog wat functies. Verder is er een inductie kookplaat ingebouwd.  Voor de laatste hebben we nieuwe pannensets aangeschaft – het meeste van ons (stokoude) spul was niet (of niet zo goed) voor inductie geschikt.  Het bleek ons al snel uitstekend te bevallen: het is aanmerkelijk sneller heet dan gas, maar alleen de pan met inhoud wordt zo heet, dus geen inbrandende plaat – sterker nog: deze is al vrij snel weer aanraakbaar. Bovendien heeft onze inductieplaat alleen maar ’touch-screen knoppen’, dus geen uitstekende delen – je veegt ‘m kortom zó weer schoon. Bovendien zijn er 10 warmte standen per plekje, dus ook héél zacht sudderen is geen probleem meer.  De afzuigkap erboven is geheel onzichtbaar in een kastje gebouwd – waarvan dan nog twee legplanken bruikbaar zijn. Onder die kastjes zitten LEDstrips die met afstandbediening aan/half of uit gaan.  Verder beschikken we over een forse, heel praktische pannenkast (in de hoek), een tamelijk geruisloze vaatwasser  en zo meer.  ’t Kost wat ‘maar dan hebbie ook wat’…  We hebben bewust gekozen voor een heel lichte combinatie, want we vonden de keuken vrij donker qua buitenlicht.   [ Er op klikken = vergroten ]Mijn Wandelpooltocht  “DOMlopen 2”, langs de waterlinie naar Vreeswijk en over Jutphaas weer terug, ook deze keer een km. of 25, zit er weer op.  Enthousiastelingen zijn er steeds zat: ook nu weer iets meer inschrijvers dan er mee kunnen.

De titel van dit stukje slaat echter op een zeer persoonlijke renovatie mijnerzijds.  In overleg met Jean Marc, m’n tandarts hier, heb ik namelijk besloten om de steeds losser zittende kronen op mijn beide voortanden niet direct via implantaten aan het bot vast te zetten, maar eerst een half jaar dit (tijdelijke) plaatje uit te proberen en dán te kiezen of ik die route wel wil gaan. Ik voel me nu dus een kloon of nazaat van Theo en Thea, kijk maar:  ( In tegenstelling tot die beiden zie je hier gelukkig niks van; controleer  dat echter zelf maar – bij een volgende ontmoeting )

Nog op de valreep van het oude jaar vierden de (71ste !) verjaardag van Hanneke’s oudste zus in het brave Voorthuizen. Nu ligt er al weer een heel Nieuw Jaar voor ons: wij wensen ons er met z’n allen op voorhand veel plezier mee!  Voor ons vieren verliep de jaarwisseling verder kalmpjes: een hapje, een drankje, ene H.Finkers, een oliebolletje – én veel vuurwerk!  Dat vuurwerk konden we namelijk prachtig waarnemen: vanaf Michiel z’n terras.  Het was een heldere nacht, dus we hadden een kleurrijk en helder zicht op de lucht boven Utrecht, op zo’n 10 km. afstand.  Kijken dus zonder het lawaai en zonder de stank.  (Michiel heeft bovendien een ‘vogel- en wildkijker’ op een driepoot staan die de skyline van Utrecht aanzienlijk dichterbij bracht)  Tijdens het weekend van 9 en 10 januari hadden we hier plots twee jongedames te logeren. Eén van 6 jaar ( nèt ) en één van 7 jaar ( ruim).  Daarover later vast nog wel iets meer. Intussen wordt hier gesloopt en (hopelijk ook) herbouwd: met een geheel nieuwe keuken als gewenst eindresultaat.  Wij wonen dus tijdelijk op onze bovenkamer en eten warm uit de (losstaande) magnetron of buiten de deur…

Hallo lieve lezers, op de valreep aan het einde van dit jaar nog even een berichtje.  Dank voor de diverse groeten allereerst.  Vorig keer meldden we al dat Hanneke was toegetreden tot het gilde der Kleine Middenstanders: hierbij een foto van de winkel “Mooi”,  waar ze voortaan -geheel vrijwillig- op maandagen werkt.  Zoals ik al vermeld heb, maakt deze winkel deel uit van een dagcentrum voor volwassenen met een verstandelijke beperking.  Een haar welbekende groep medelanders.  Het bloed blijft dus kruipen …  juist – en nu niet langer alleen maar in vakantietijd.  Wij hebben onze zithoek inmiddels ook verrijkt met een nieuwe tv: een fraai ogend ‘flatscreen’, mooi gelijnd en voorzien van allerlei moderne toevoegingen, zoals meekleurend ‘ambi-light’ vanuit de achterzijden en een directe Wifi-connectie, zodat er bijvoorbeeld allerlei Youtube filmpjes op kunnen worden afgespeeld.  Met onze digitaal- heel- vaardige knaapjes hebben we gisteravond het één en ander uitgeprobeerd.  We waren bepaald niet teleurgesteld in de kwaliteit van het beeld in kleurdiepte, contrast en scherpte (voor kenners: 4K, weer meer dan HD).  Ook in 3D vonden wij het apparaat boven verwachting presteren, zowel enkele natuuropnamen vanuit Youtube als een paar 3D-films die de jongens vooraf hadden gedownload kwamen prachtig het beeld uitknallen…  Een aanwinst kortom.  Onze logeerbedden werden vorig weekend ook even uitgeprobeerd door goede vrienden uit Elahuizen – een waar genoegen weer eens lekker met elkaar op te trekken. (Jullie wisten het natuurlijk al, maar wij komen er nu pas achter: Elahuizen ligt duidelijk veel te ver weg!)  Mijn eerste Wandelpool aanbod voor dit winterseizoen vond afgelopen woensdag plaats: met z’n tienen liepen we van Culemborg naar Utrecht-Lunetten (ruim 25 km.)  Van te voren had ik van een boer gulhartig toestemming gekregen zijn weiland aan de Lekdijk te doorkruisen; ook hij kreeg dus een hartelijke Nieuwjaarswens – als dank. Ons viertallig Kerstdiner en aansluitende gezelligheid op eerste Xdag, gisteren,  is dus alweer voorbij: op naar Oud en Nieuw, daarvoor vervoegen wij ons op 31 december bij Michiel… Maken jullie er ook nog een prettige jaarwisseling van ?!

Dan van hier uit alvast: tot volgend jaar!

Dat bleken we te hebben: een lek.  Want er stond water op onze zolder.  Niet zo’n grote hoeveelheid en ook nog bovenop de stevige vinyllaag, zodat het beton niet eens nat was geworden – maar hemelwater hoort buiten te blijven. Het duurde wel even voordat we de bron van de ongewenste nattigheid hadden ontdekt, maar dat bleek uiteindelijk de afdekking rond een dakraampje te zijn. En het waterde al heel wat langer  in daar, gezien de aantasting van het randhout aan de buitenzijde.  Het is een standaard maat dakraampje, dus we hebben er een nieuwe in laten zetten.  Laten zetten?  Jazeker: hoewel je er van binnenuit goed bij kon komen heb ik helemaal geen zin meer in zo’n onderhoudsklus.  Dus had onze , inmiddels aardig ‘vaste’ klussenman Fred, er weer een opdracht bij.  We hebben inmiddels ook een nieuwe keuken besteld, die wordt – na de sloop van de huidige keuken (uit april 2000)- in de tweede week van januari geplaatst.  Heeft onze Fred weer een klusje, want we willen de achterwand tussen aanrechtblad en bovenkasten pas betegelen als de rest er in zit (dan mooi af te werken).  Oh ja: Hanneke heeft intussen een nieuwe vrijwilligersklus – ze gaat een dag in de week in het winkeltje staan van een dagcentrum voor verstandelijk beperkte mensen.  Dat winkeltje (en het dagcentrum dat er direct achter ligt) bevindt zich in winkelcentrum “Vleuterweide”, op een kilometer of vier van hier. We wandelen, zoals jullie weten, wekelijks een dag en zijn nu net terug van een km. of 22 nabij Leusden en Amersfoort.  Tijdens een vorige tippel kwamen we deze paddenstoel tegen, een heel forse, hoog groeiende Pruikzwam – vrij zeldzaam!

Hanneke ligt op dit moment alle spieren warm en weer helemaal los te bubbelen in ons bubbelbad: voor dat doel kreeg ze meerdere soorten badzout van Sint.  Verder is er nauwelijks nieuws uit Utrecht, dus   tot een volgende keer!

“Wlbpoawlbb…” zo dacht ik te zullen moeten spreken na het uitwrikken van een nog goed vastzittende kies.  Omdat stevige verdovingen naar mijn ervaring de neiging hebben mond en lippen langdurig in een soort lijkverstijving te storten.  Maar nee, ook hier zien we vooruitgang: de verdoving bleek al volledig binnen drie minuten na inspuiting (dus niet meer een kwartier in de wachtkamer) en na een ampele anderhalf uur luisterde m’n onderlip thuis zelfs al weer naar commando’s als “plooi je om het koffiekopje en mors niet!”  Vooruitgang dus.  Nu nog aan het gat wennen…  Intussen waren wij een dagje of drie aan het ‘vrij-smurrie-glijden in het Geuldal.  Dat zit zo: er waren wat te weinig leuke tochten in de Wandelpool  én het was steeds #$%&@/te weer, dus daar werden wij pissig van.  “Balstjorich” (tegendraads), zoals de Fries zegt.  Dus scoorden wij via ‘Voordeeluitjes.nl’ twee idioot laag geprijsde hotelovernachtingen in Epen.  (Oók omdat ik voor 8 dec. nog een treindagje op moest maken; gaat zo in één moeite door).  We zijn dus met elk een rugzak op naar Maastricht getreind, stapten wat dorpen te vroeg uit de bus en wandelden via het ‘Krijtlandpad’ naar ons hotelletje in Epen.  Uiteraard was het op die wandelroute lekker kledderig; de vette klei in het Geuldal hebben we jaren geleden al eens mogen verkennen tijdens een eveneens zeer natte midweek.  Het mocht ‘m de pret niet drukken: buiten struinen in een heerlijk landschap! We lieten ons, na het inchecken, het ter plekke aangeboden diner goed smaken, namen een koppie leut en later nog een wijntje, lazen daarbij een boekje en keken wat TV -in onze zeer ruime kamer, waarna het bed lonkte.  De volgende dag was het, zoals voorspelt, nóg viezer: constante miezer [Sint-rijm!].  We druilden als twee verweesde Pinguins wat leuke wandelpaadjes over en bleven  daarbij met moeite rechtop, steunzoekend bij takken en prikkeldraad(!).  Een diner elders bleek ’s avonds in gans Epen e.o. (’s zomers zeer toeristisch!) niet te krijgen, zodat wij ons maagje vulden met een  -niet eens slechte- shoarma schotel in de plaatselijke ‘kwalitaria’.  Veredelde patathap dus.  Wel hadden we nu gezorgd voor smikkelwerk bij de wijn in de avond.  Na een Kabouterbiertje (la Chouffe) natuurlijk.  De slotdag (woensdag j.l.) was het weer fijn weer: windstil en van lichtbewolkt naar ronduit zonnig.  Wij gespten na een prettig ontbijt de rugzakken weer om en liepen het Krijtlandpad verder af tot in Vaals.  Véél daal- en klimwerk natuurlijk én nog meer vette modder.  Als je naar onze wandelbroeken en -schoenen had gekeken dan had je inmiddels begrepen dat het Geuldal nu veel dieper is: we hebben er een flink deel van mee naar huis genomen(…)  Na flink vlaai te kanen in Maastricht stapten we hier voor in de avond weer naar binnen.  Voldaan en ‘uitgewaaid’  Komende maandag en de vrijdag daarop lopen we weer een flinke dag (“ijs en weder dienende”) Hanneke loopt zelfs ook nog de donderdag ertussen.  Niks afgeleerd in die mooie prut dus.

Maar nu eerst: Sinterklaas met ons vieren!  Een jaarlijks festijn van slappe tot vileine dichtwerkjes en volmaakt flauwekullige kado’s-die-je-zelf-ook-had-kunnen-kopen-maar-waar-je-geen-haast-mee-had.  Maar wel oer Hollands.  Je weet wel: Gezellig !!