“Wlbpoawlbb…” zo dacht ik te zullen moeten spreken na het uitwrikken van een nog goed vastzittende kies. Omdat stevige verdovingen naar mijn ervaring de neiging hebben mond en lippen langdurig in een soort lijkverstijving te storten. Maar nee, ook hier zien we vooruitgang: de verdoving bleek al volledig binnen drie minuten na inspuiting (dus niet meer een kwartier in de wachtkamer) en na een ampele anderhalf uur luisterde m’n onderlip thuis zelfs al weer naar commando’s als “plooi je om het koffiekopje en mors niet!” Vooruitgang dus. Nu nog aan het gat wennen… Intussen waren wij een dagje of drie aan het ‘vrij-smurrie-glijden in het Geuldal. Dat zit zo: er waren wat te weinig leuke tochten in de Wandelpool én het was steeds #$%&@/te weer, dus daar werden wij pissig van. “Balstjorich” (tegendraads), zoals de Fries zegt. Dus scoorden wij via ‘Voordeeluitjes.nl’ twee idioot laag geprijsde hotelovernachtingen in Epen. (Oók omdat ik voor 8 dec. nog een treindagje op moest maken; gaat zo in één moeite door). We zijn dus met elk een rugzak op naar Maastricht getreind, stapten wat dorpen te vroeg uit de bus en wandelden via het ‘Krijtlandpad’ naar ons hotelletje in Epen. 
Uiteraard was het op die wandelroute lekker kledderig; de vette klei in het Geuldal hebben we jaren geleden al eens mogen verkennen tijdens een eveneens zeer natte midweek. Het mocht ‘m de pret niet drukken: buiten struinen in een heerlijk landschap! We lieten ons, na het inchecken, het ter plekke aangeboden diner goed smaken, namen een koppie leut en later nog een wijntje, lazen daarbij een boekje en keken wat TV -in onze zeer ruime kamer, waarna het bed lonkte. De volgende dag was het, zoals voorspelt, nóg viezer: constante miezer [Sint-rijm!]. We druilden als twee verweesde Pinguins wat leuke wandelpaadjes over en bleven daarbij met moeite rechtop, steunzoekend bij takken en prikkeldraad(!). Een diner elders bleek ’s avonds in gans Epen e.o. (’s zomers zeer toeristisch!) niet te krijgen, zodat wij ons maagje vulden met een -niet eens slechte- shoarma schotel in de plaatselijke ‘kwalitaria’. Veredelde patathap dus. Wel hadden we nu gezorgd voor smikkelwerk bij de wijn in de avond. Na een Kabouterbiertje (la Chouffe) natuurlijk. De slotdag (woensdag j.l.) was het weer fijn weer: windstil en van lichtbewolkt naar ronduit zonnig. Wij gespten na een prettig ontbijt de rugzakken weer om en liepen het Krijtlandpad verder af tot in Vaals. Véél daal- en klimwerk natuurlijk én nog meer vette modder. Als je naar onze wandelbroeken en -schoenen had gekeken dan had je inmiddels begrepen dat het Geuldal nu veel dieper is: we hebben er een flink deel van mee naar huis genomen(…) Na flink vlaai te kanen in Maastricht stapten we hier voor in de avond weer naar binnen. Voldaan en ‘uitgewaaid’ Komende maandag en de vrijdag daarop lopen we weer een flinke dag (“ijs en weder dienende”) Hanneke loopt zelfs ook nog de donderdag ertussen. Niks afgeleerd in die mooie prut dus.
Maar nu eerst: Sinterklaas met ons vieren! Een jaarlijks festijn van slappe tot vileine dichtwerkjes en volmaakt flauwekullige kado’s-die-je-zelf-ook-had-kunnen-kopen-maar-waar-je-geen-haast-mee-had. Maar wel oer Hollands. Je weet wel: Gezellig !!