Ik trof een kleine hof naast de kathedraal van Narbonne. Met onder grote Platanen twee beschreven stenen in het grind. De bovenste steen toonde een friestalig gedicht van Theun de Vries (1907-2005). Op de onderste steen de omzetting van Fries naar Frans. Een Fries gedicht ‘aan het eind’ van onze reis. Mij trof dat als sterke symboliek: aan het ‘begin’ ervan lieten wij immers onze stenen achter in het Friese. Oók naast de kerk. Hieronder de woorden die ik las vanaf een door Theun beschreven bank:
Hie ik in beam west –Dan hie ik stean wollen –Oan ien fan dy lytse tsjerkhôven –Omheind efter mânske liguster. Dêr komme hja dan sneintemiddies –Om nei de sarken te sjen, -Wat wilde gerzen wei te roppen –Of moas fan in namme te skrabjen. Ik woe harren wat tanúnderje –Sûnder dat se it fornamen, -En ien dy’’t it langst bleau –Ienlik, ûnferweechlik op har bank –Dimmen beskaadzje.
Een duif had plaatsgenomen op de zonnewijzer. Zoals ik tegen Wim en Tineke Fennis al schreef: het besef van de onlosmakelijke verbinding tussen ‘memento mori’ en ‘carpe diem’ maakt wezenlijk deel uit van onze onderneming…