Gisteren was ondergetekende uit een trein gestapt in Carcassonne om daar door het spectaculair bewaard gebleven Middeleeuwse stadsdeel te dwalen. Bij wijze van uitzondering was het er een regenachtige dag. (Onderwijl bleek Hanneke 100 km. oostelijker gelukkig in het zonnetje op het dek te kunnen blijven toeven). De prachtige 13de eeuwse muren én busladingen vol mensen (tot zelfs Japanners toe…), beiden druilerig, even ontvluchtend dook ik tussen de middag een klein etablissement in. Dáár ontstonden deze overdenksels én de beschouwing ‘Causerie Culinaire’.
Het leven is een Lust of een Last. Nogal wat mensen verkeren in de veronderstelling dat deze twee (uiterste) posities afhankelijk zijn van wat zij méémaken in hun bestaan. Langjarige observaties -ook binnen mijn werkzaamheden in de Gezondheidszorg- gekoppeld aan mijn eigen ervaringen leidden tot grote stelligheid in mijn oordeel: “Grotendeels Onzin!” De ervaring Lust of Last is veel minder het resultaat van ervaringen als wel van Keuze. Wij besloten, gaandeweg steeds overtuigder, dat het leven ontegenzeggelijk een Gave is en daarmee een Lust moet zijn. Mét Wim Sonneveld zou ik daarna willen zeggen: “En verdomd als het niet wáár is!” Van de vele lusten werk ik er hierbij één uit, een zéér innemende: omdat we die hier onontkoombaar nader hebben mogen verkennen. Bovendien is het een Lust waar wij wel pap van lusten. Lees er dus alles over in de korte beschouwing onder de titel: “Causerie Culinaire” die je in de kolom links hiernaast kunt aanklikken.