We dwaalden dus een paar dagen in onze Hoofdstad rond. Allereerst voor zeer simpele, doch moeilijk verkrijgbare, dingen: Waterkaarten tot aan Berlijn en omgeving. (Deze zomer ons doel te water.) Missie geslaagd inmiddels. Naast voor de hand liggende zaken als een bezoek aan de binnenstad, aan ’t recent uitgebreide Anne Frank-museum (zo’n 20 jaar geleden voor ’t eerst bezocht), aan de markt op de Albert Cuyp en ’t opzoeken van het lekkerst eethuisje rond het Leidse plein, belandden we ook in de Beurs van Berlage op ’t Damrak: daar bleek een intrigerende expositie onder de titel ‘Niet Normaal’ te zijn indergebracht (van 16dec. – 7 maart).
Ter duiding hierbij de aanhef uit het boekje:
“Hoewel technologie en wetenschappelijke vooruitgang mensen tal van kansen bieden in alle mogelijke variatie, hebben we de neiging ons te voegen in uniformiteit. Steeds meer zien we hoe bijvoorbeeld de binnensteden en de media op elkaar gaan lijken. En wij allemaal ons de maat laten nemen naar ‘normaal’. Daarenboven laten we het ons aanleunen onszelf en elkaar steeds meer de maat te nemen. ‘Perfectie’ is daarbij de norm. Maar wat is die norm dan feitelijk, wie voldoen daaraan?
Trekken we de lijn bij een rimpel, een depressie of onwilligheid om een professionele carrière na te jagen? Bij zichtbare protheses, cosmetische gifinjecties die jeugd suggereren of de bereidheid pillen te slikken om het uithoudingsvermogen te vergroten? Of bij ingrijpende cosmetische chirurgie?”
Een hartekreet wat mij betreft, dat wil zeggen: een kreet uit mijn hart… Ik word gek van het oppervlakkige instant bevredigingsaanbod in media, reklame en het politieke landschap. Gek van het schema:” ‘feeling good’ = fashion. Geluk moet – en je koopt ’t in. Perfectie moet; je moet naar de ‘standaard’ – en je kunt ’t kopen. Wees dus geen dief van je eigen portemonne: besteedt alles aan wellness”. Zo precies zegt een Sauna-eigenaar dat ook op tv.Gelderland (22/1): “Wij willen iedereen kennis laten maken met het product Wellness!” (Bráák …)
Kort door de bocht één zij-effect: Het is dus zover gekomen dat men ook de goedwillende middenstander -een winkelier- niet anders meer dan als vijand kan zien. Want hij/zij gebruikt vanuit zijn/haar vakblad enóf koepelorganisatie alle denkbare psychologische manipulatie om bij ons gedaan te krijgen dat we iets aanschaffen dat we volstrekt niet van plan waren. Kwamen we ooit van “levering op vraag”, dan is dat nu verworden tot “aanbod door de strot”. Iedereen weet dit, maar de meesten roepen dommigheden als: “Reclame?, nou daar laat ik me niet door beïnvloeden hoor!” En blijken vervolgens braaf de nu voorgeschreven artikelen, geafficheerd als: ‘mode’ en ’trend’, aangeschaft te hebben. (Want anders “zie(t) je(het) er niet uit!”…)
Een dolzinnige, maar ‘im Grunde’ heerlijk herkenbare tentoonstelling dus, vol cabareteske overdrijving: bijvoorbeeld een ‘realistisch’ filmpje over spontane ‘woekering’ van metalen proteses. En: een filmpje van tientallen mannen die met krukken op één been door de woestijn daveren (Uruzgan..?); doel: een enkel paar benen die aan een parachute omlaag komen… En: een tiental stokoude, zeer rijke dames die geheel alleen voor hun kapitale villa’s-met-zwembad zorgvuldig en omstandig uitleggen dat ‘schoonheid heel bepalend is’, hoewel het tegelijkertijd natuurlijk ‘vooral innerlijk is’. Hun mimiek varieert daarbij van depri-ontkennend tot zó gebotoxed dat er van mimiek in ’t geheel geen sprake meer is. Enzovoorts.
Een onthutsende én ook vrolijk stemmende ervaring (dat laatste alleen mits je al met overtuiging langs de waan van de dag heen leeft). Je kunt dus nog met hulp ‘afkicken’ van de idiotie van het hedendaags consumentisme: tot 7 maart aan het Damrak.
Wij zijn intussen weer thuis. We genieten van ons eigen bedje en ontwikkelen -zo langzamerhand- enige voortijdige voorjaarskriebels, die prompt weer bleken ‘in te sneeuwen’ vandaag buiten.
Dichtst bijzijnde ‘geplande evenementen’ uit ons ‘vlekkenplan’: lopen voor ‘de Wandelpool’ naar Arnhem (woensdag a.s., al 8 aangemelden); drie ‘hoteldagen’ nabij Valkenburg (nog een datum voor te kiezen) en een bezoek van ondergetekende aan vriend Thijs in Portugal (pas v.a. 9 maart). Verder ligt alles uiteraard nog open… (Naar Berlijn vanaf .. april??)
Leve het leven. Per nu. Per uur. Per dag – Carpe Diem !