Wie, zoals wij zo, ongeveer elke week een Weblog bij moet werken denkt regelmatig bij aanvang: “Wat hebben we de afgelopen dagen eigenlijk uitgevreten? Er is immers niks gebeurd, we zitten in verband met vies weer maar wat binnen te wachten tot ’t buiten weer lente wordt.” Zo’n week was het in ons Bosstulpje ook: Niks gebeurt. Dit stukje gaat dus over Niks. Het neemt slechts in het kort deze doodgewone week door:
Na onze uitputtingsslag vorige week woensdag (glibberen naar Arnhem, zie vorig Bericht) hebben we de donderdag besteed aan ‘bij-kreupelen’ binnenshuis. Hanneke droeg daarbij de 24-uurs bloeddrukmeter om de arm, die de huisarts ter controle zo nu en dan ‘voorschrijft’. (“Ze zit weer even aan de oplader”, zeggen wij hier.) ‘sMiddags zijn we naar Voorthuizen gereden om onze (schoon)Zus-met-het-gebroken-pootje te bemoedigen. Díe had praatjes zat, dus wij keerden opgewekt terug. Op vrijdag gebeurde er al helemáál niks. Wel bezorgde Hanneke haar ‘oplader’ weer terug bij de arts, lazen wij elk een boek uit en leken onze spieren weer wat op orde – zodat we haastig inschreven voor een wandeling op zaterdag: 25 km. rond Houten met een ons merendeels groepje tippelaars uit de Wandelpool. Zaterdags bleek evenwel gaandeweg dat onze spieren nog niet helemaal waren bijgekomen, want we waren flink afgedraaid bij de nazit-borrel… Dus ’s zondags maar verder met boeklezen én uit het raam kijken, want volgens het klein-Wild is de lente al helemaal begonnen: wild gekrakeel rond ons ‘Restauratie-terras’, waar voor elk wat wils lag uitgestald. (Zoals: niet-bevroren-water, vetbollen, pinda netten, een zaad silo, stukken brood, winterpeen, enz. ) We verwelkoomden als etensgasten: vier soorten mezen (kool-, pimpel-, staart- én zwarte-), twee roodborstjes, twee boomklevers, een boomkruiper, de bonte specht, merels, een zanglijster, twee soorten vinken, twee Vlaamse gaaien, de vrouwtjes-eekhoorn en ‘ons’ tuinkonijntje. (foto) 
[Er lopen in ons park een viertal ooit ’tamme’ konijntjes rond. Deze witte meldt zich regelmatig nadrukkelijk bij ons aan – en is sinds kort net bereid een stuk wortel of brood uit de hand weg te grissen. Twee meter afstand vindt’ie nu wel genoeg om e.e.a. relaxed op te peuzelen.] Intussen kwam buiten ons hek nog een heuse Hinde traag tussen de stammen door stappen. De maandag ging, op een boodschapje na, braaf voorbij aan bijkomen van Niks en op dinsdag belde de arts aan Hanneke door dat ze, qua bloeddruk, moeiteloos 100 kan worden. We besloten voorts op die dag bij nader inzien toch maar niet naar de “atheïstische dominee” Klaas Hendrikse te gaan, die in het ‘Witte Kerkje’ van de NPB zijn lezing gaf over ‘God bestaat niet, maar mensen kunnen ‘m eventueel laten ontstaan‘. Eigenlijk vinden we iets soortgelijks al veel langer dan deze Klaas. In plaats daarvan besluiten we wél naar Mathilde Santing te gaan, die van de week in Ede optreedt. En op dit moment is Hanneke, op haar fietsie, door een lichte sneeuwbui onderweg naar een vriendin uit haar (en voor een stukje ook nog mijn-) jeugd. Uit deze opsomming moge blijken dat ook wanneer er niets gebeurt de dagen ‘prettig gevuld’ kunnen lijken. Vrij Veel Niks dus eigenlijk.
Noot: Omdat de spieren het weer doen, en onze huidskleur (in ’t bijzonder) en wij (in ’t algemeen) er wél bij varen hadden we voor vrijdag alvast weer ingeschreven voor 25 km. lopen in en rond Nijmegen. Maar toen ging ’t wéér sneeuwen – en daar hebben we qua lopen even genoeg van. Ben onderhand wel benieuwd hoe ’t woensdag de 17de zal uitpakken… (dan stuiter ik -zonder Hanneke, maar met enkele andere meelopers- helemaal naar Apeldoorn !)