Dat is het woord voor de Duitse dorpen (en kleine stadjes): aangeharkt. Op zich zijn de huizen merendeels niet onfraai en lekker verschillend ontworpen, maar wel érg fors -om niet te zeggen megalomaan. Verder valt op dat aan de directe omgeving (tuin- en opritafwerking, straatrand en groen algemeen) zeker niet gelijke aandacht wordt besteedt. Rustig kan worden gesteld dat sprake is van weinig gevoel voor elegantie en een groot gebrek aan fantasie. Dit lijkt te voldoen aan onze wijd verbreide vooroordelen m.b.t. Duitsers (kijk bijv. ook naar hun auto-produktie): degelijk, maar qua vormgeving oersaai, gespeend van enige elegantie. Uiterst merkwaardig is het in dat licht echter dat bouwwerken en vormgeving van de omgeving zo’n twee tot vier eeuwen geleden hier juist helemaal niet dor en kil/praktisch blijken. Zie bijvoorbeeld dit fotootje van het dorpsplein van Bad Essen – sprookjesachtig á la Anton Pieck ! 
Er moet dus iets vreselijks met die Duitsers zijn gebeurd in de afgelopen paar eeuwen. Teveel gortdroog schreeuwende en blinde volgzucht eisende Führers, vanaf de Habsburgers via de Pruisen tot in de periode ’33-’45 ?!? Ik weet het niet. Maar ‘schade’ is het wel (zowel in ’t Ned. als in ’t Duits), want tegelijk met die fantasieloze buitenkant treffen wij voortreffelijke en niet van warmte gespeende gastvrijheid aan. Wat bijvoorbeeld te denken van het volgende: ik vertel aan de havenmeester van een klein parkachtig jachthaventje dat Michiel vanavond laat hier arriveert, er zijn auto plaatst, tot zondag met ons mee zal varen en dan per trein hier terugkeert. Waarop de havenmeester/restauranthouder om het kenteken vraagt zodat hij wat op de auto kan letten én mij dringend verzoekt zijn kaartje aan Michiel te geven zodat die hem zondag vanaf het station even kan bellen – want de bussen hierheen vertrekken ’s zondags om de twee uur en dat kan hij mijn zoon echt niet aandoen… Dáár kan ik dan weer niets van die gesignaleerde kilheid en strakte in ontdekken, jullie? Als wij gewoon afspreken dat we de periode Wilders en ander ‘ieder-voor-zich’ en ‘als-IK-maar-aan-de-bak-ben’ gekwaak per heden als beëindigd beschouwen en ons verder gaan spiegelen aan deze volstrekt onbevangen vriendelijke Duitser, dan zijn we morgen zómaar ineens heel wat dichter bij het Aards Paradijs.
We zijn via niet-te-missen-plekken als: Haren, Lingen, Recke, Bad Essen, Minden en Hannover inmiddels zo’n 450 km. te water onderweg en met het “nemen” van 27 sluizen inmiddels op het (voorlopig) ‘hoogste’ trajekt, dat tussen de Weser en de Elbe. Morgen pruttelen we dus (nog altijd in-konvooi-van-twee, maar nu mét opstapper) langzaam afdalend door in de richting Oost…