Hoewel wij onder de vele bomen vast niet het slechtst af zijn wordt het óók te onzent regelmatig zó warm dat er van veel uitbundige beweging geen sprake meer kan zijn. Amechtig hangen wij dan rond in dekchairs op ’t terras, ons verplaatsend met de dichtste schaduw en pogend élk zuchtje wind te vatten. Daarbij laven we ons zéér regelmatig met ijswater, prettig lichte mediterrane maaltijden en dergelijke. En lezen er eens in alle rust een boekje bij. Heel ERG dus allemaal. 
Het echte Kabouterbestaan kent hoogte- en dieptepunten… Natuurlijk moeten wij, beginnende bejaarden, zo nu en dan tóch in beweging komen teneinde onze kwijnende conditie niet op ’t spel te zetten. Want wij ervaren aan den lijve: hoe ouder je bent hoe meer onderhoud je vergt. (Da’s eigenlijk net als met dingen – auto’s, fietsen, ..) En wij willen nog graag wat ‘Fruitig’ blijven, dus sjouwen wij te pas en te onpas rond -doen zelfs wel eens te voet boodschappen in het aanpalende dorp- en/of springen ritmisch op de fiets voor een kilometertje of 50 tot 90… Dit laatste deden we afgelopen zondag ook en daarbij troffen we tussen Otterlo en Ugchelen een stevige, kersvers aangereden Ever-beer aan langs het fietspad.
De meldkamer beantwoorde ons telefoontje met de mededeling dat de Jachtopziener al onderweg was om ‘m daar weg te halen, dus we ontmoetten hem net op tijd om ‘m eens zorgvuldig te bekijken – want dat doe je toch ietwat geruster als ze goed dood zijn, nietwaar ?!