Nu de (bevaarbare) Saône geheel is bedwongen, varen we kalmpjes aan het Canal des Vosges (het ‘Vogezenkanaal’ dus) op; dat de bovenloop van de Saône verbindt met het Franse Moezeldal: 45 sluizen, dus ca. 120 meter, óp – en 25 sluizen, dus zo’n 75 meter, weer naar beneden. Kalmpjes aan dus vooral omdat er een gemiddelde van één sluis per 1,25 km. telt. Voor de sluizen kregen we een afstandbediening mee: daarmee kun je, door naar een paaltje -dat zo’n 300 meter vóór de sluis staat- te richten, de sluis mededelen: ‘bereidt je voor want wij komen eraan’! Schutten kost vervolgens zo’n 10 tot 15 minuten, al naar gelang of de vorige gebruiker je tegemoet voer of juist voor je uit vaart. (Voor landrotten: teken maar even uit wat een sluis nu feitelijk geacht wordt te doen..) De deuren worden automatisch aangestuurd in de volgorde van de schutting, maar uiteraard moeten we zelf nog even melden wanneer de boot vastligt en de feitelijke schutting verder dus kan plaatsvinden. Daartoe dient een blauwe stang krachtig omhoog te worden gestoten: de Franse versie van een schakelaar. Het krachtige wordt bepaald door het feit dat je in Frankrijk immer door een laag roest dient heen te stoten: van de mogelijkheid enig onderhoud te plegen vóórdat iets écht kapot is heeft men hier namelijk nog nooit gehoord.
Dat geldt, vrees ik, voor het ganse land: men is zéér herhalingsgeneigd (zeg maar: Aartsconservatief ) en verandering vindt alleen plaats indien die al tenminste 5 jaar onontkoombaar en voor elke dombo wordt afgedwongen door de feiten (!). Onlangs werd hier een nieuwe president gekozen. Degenen die mij kennen beseffen natuurlijk dat ik een uitgesproken voorkeur voor de dame in kwestie had: niet alleen omdat ze een vrouw is (dan was Frankrijk ons bovendien ook eens voorbij gestreefd..) maar ze was ook nog van enigszins linkerzijde – en dat is men naar mijn bevinding zélden té-zeer! Frankrijk als geheel beschouwende vrees ik echter dat hier tenminste twee ‘Tatchers’ Tien Jaar Tegelijkertijd dienen te worden geleden (huiver!); zodat men eindelijk wákker weer met de rest van Europa mee kan doen. Zo niet, dan hebben wij binnen twintig jaar in ons eigen kikkerlandje Fransen in plaats van Polen als Beunhaas-loodgieter… Dat alles neemt natuurlijk niet weg dat zij enkele van de allermooiste streken in Europa van oudsher al bezet houden – uit dankbaarheid daarvoor blijven wij daarom ook hier weer, dat is dit keer in “Fontanoy-le-Chateau”, een extra dag liggen teneinde morgen met een voettocht van rond de 16 km.(?) de Fabelachtige Schoonheid en Ongereptheid van deze omgeving récht te doen wedervaren. Dat wij dan in het verste punt – het fraaie bronnenstadje “Bains-les-Bains”- ons óók nog gaan vermeien met een ongetwijfeld vrij culinair aandoende lunch, genuttigd op een uiterst zonnig en uitzichtrijk terras ligt daarbij natuurlijk voor de hand; het leven mag immers gerust enige inspanning vergen mits het nimmer “áfzien” wordt…
NB.: Het behoeft geen betoog dat wij deze laatste stelling blijvend streng bewaken!