We hadden zowaar een WiFi-loos tijdperk – dus zijn jullie even niet bijgepraat. Daar gaan we nu wat aan doen: Op maandag 20 sept. fietsten we al rond 8.00 uur een km. of 2 á 3 om op een boot te stappen die ons in zo’n 6 kwartier ruim 30 km. van Choggia direct naar hartje Venetië bracht. Ronduit geweldig om zo rechtstreeks het piazo “San Marco” aan te varen! De stad opent zich letterlijk op de laatste km.s voor je.
Na een uur of vijf zwerven langs prachtig historisch erfgoed over ontelbare bruggetjes en vaartjes kwamen we bék-af weer op de plaats van afvaart aan. Ruim een half uur te vroeg – maar we kónden niet meer. Dus vielen we elk in een stoeltje op de kade en bestelden er zo’n prachtig Italiaanse ijsje. Het ijs was niet onaardig, wat overdadig zoet misschien. De nota raakte ons echter even minder zoet: 26 euro voor de twee ijsjes én nog 5 euro voor het glas (lauw kraan-)water dat ernaast gezet was (!sic!) Edoch: we overleefden het giechelig (de weerbaarheid van clocharende bejaarden wordt hooglijk onderschat!) Het kwikbleef al die dagen in de middag zo’n 23/ 24 graden aanwijzen dus strandwandelden wij daar vele kilometers, zat Hanneke in haar badpakje in het zand de zoele zeewind te verduren en hielden we de witte wijn systematisch koud. (Ja, ja de zwervende oudere kent vele verantwoordelijkheden.) Die donderdag reisden we door naar het zuidwesten: Coltane, een plaatsje van niets in rommelig Italiaans platteland ergens tussen Pisa ( 15 km.) en Livorno (14 km.) en ongeveer 8 km. van Zee. Opvallend detail: er hielden zich op werkdagen nogal wat steevast mahoniekleurige hoertjes in de bermen aan de doorgaande routes op. Kennelijk heeft de Paus ook in-der-Heimat de wind er niet echt onder… We fietsten naar Pisa (vorig jaar ook nog bekeken, maar nu ook een Pizza te Pisa genuttigd..) en brachten enkele dagen later ook de forse havenstad Livorno al pedalerend een verkennend bezoek. Een dagje rondzwerven in de eeuwenoude vestingstad Lucca (nog volledig omwald – en dat alles ook rondom beloopbaar) voltooide onze nieuwsgierigheid te Toscane (voor dit jaar?).
Uiteraard hebben we ook evenveel dagen op de krent gezeten aan het fraaie binnenmeertje waar we naast stonden in ons paleisje met de -nu nog geheel onnodige- vloerverwarming. De Italianen bleken het klimatologisch goed voor elkaar te hebben: twee nachten stortbuien, terwijl het overdag droog en warm bleef. (Kom daar ter Kikkerland eens om.) De wégen hier zijn echter ronduit erbarmelijk; maar ja: die maffiabaas Berlosconi steekt natuurlijk zoveel in eigen zak dat er voor basale zaken als enig wegdek-onderhoud geen reserves overblijven(…) Sedert gisteren staan we in San Remo weer directement aux Méditerrannée. Men blijkt hier een lokaal spoorlijntje van zo’n 25 km. (enkele reis) tot een kustfietspad te hebben omgetoverd: dat diende natuurlijk beproefd te worden. Werkelijk Schitterend: allemaal beslist doen als je ooit in de buurt komt!
Vandaag SanRemo, een merkwaardige mix van oud-chic (Casinostad) en gewoon 2010, uitgebreid besnuffelen. En met dat goede voornemen eindigt dit bericht. Ciau! -tot een volgend bericht. (Of tot een @mailtje natuurlijk, want ook zonder WiFi lezen we -via de Smartphone- dagelijks onze ‘j-h’ mail uit.)
Noot:
Intussen blijken we in ons kikkerlandje te Den Haag zowat een eeuw terug te vallen (De geschiedenis -hoe heftig ook- blijkt ons nooit iets te leren) De trouwe lezer wéét al wat ik hiervan zoal denk. Lees een nieuwe proeve in de lijn van dit reactie-stramien bij de verhalen links: klik op “De Rechtse Kerk”