Op de derde dag van ons aangenaam verblijf in Avignon -standplaats: pal tegenover de roemruchte “Pont d’ Avignon”- begon het te regenen. Tijdens de “Moules-frites”, met un demi-litre du Vin Blanc uiteraard, op één van de talloze straatterrassen op het voornaamste stadsplein om precies te zijn. Toen via de radio berichtgeving bleek dat dit het begin was van een wat langere onbestendige periode rond de M’zee, terwijl zich Noordelijker juist een hogedrukgebied ontwikkeld, besloten we een dagje of wat eerder alweer wat “omhoog” te reizen. We streken na zo’n 350 km. neer op een prachtig plekje in de buurt van Chalon-sur-Saône; ons óók nog welbekend van onze overwinteringsreis 2006/2007. Het blijkt hier ronduit prachtig: vloeiend heuvellandschap, voor 80 % bestaande uit kleinschalige wijnvelden – die nu alle kleuren tussen okergeel en purper uitbundig en onweerstaanbaar aan het oog opdringen. Bovendien weten die Fransen fietspaden aan te leggen: daar kunnen wij ten Lagen Lande nog een puntje aan zuigen. Vandaag fietsten we een aantal dorpen langs en de heuvels in via een voormalig spoor-tracé; nu geheel voor fietsers ingericht met vlakke betonlaag, sierlijke houten hekwerken bij hoge overgangen over onderdoor lopende weggetjes, een enkele (korte) tunnel door en langs diverse voormalige stationnetjes in the middle of nowhere. Geen auto, brommer of dergelijke toegestaan of te bekennen. In dit klimaat wennen we alvast weer een beetje aan “thuis”: bij strakke sterrenhemel is het ’s morgens heel vroeg hooguit een nog graad of zes. Rond 11.00 heeft de zon de zaak op onze heuvel weer tot korte broeken-temperatuur opgewarmd, maar in de lichte wind fietsend blijft het zo rond de 20 graden steken. Zodra je daarna echter weer voor ons Lekkere Kippetje plaatsneemt dan bak je met toch gauw een graad of 26 je shirtje uit. Waarna we rond een uur of zes, half zeven naar binnen gaan richting stinkkaaspasta met gemengde paddenstoelen, vissoep, stokbrood, glaasje wijn en dergelijke (’t heet hier wel Bourgondië, dus je moet wát..) dan daalt de thermometer zeker 10 graden binnen één uur. 
Morgen fietsen we naar Chalon-sur-Saône (zo’n 25 km. ‘enkele reis’ schatten we) en daarna zien we wel; maar ’t zou me niet verbazen als we ergens rond ’t weekend weer opduiken …
Matthijs zal dus nog even met z’n vissen blijven zitten (zie zijn reactie onder ons vorig bericht) want “even doorrijden naar Tavira” wil gewoon zeggen: nog eens het hele eind erbij – én terug natuurlijk. Toch hoeft hij niet te wanhopen: ik moet er natuurlijk wel heen nu wij sedert september j.l. 40 jaar bevriend zijn..!