Het kopje boven dit bericht had ook “Balen op de Bank” kunnen zijn. De Baler (of Baalster) is Hanneke. Zij dacht met haar rug weer ‘boven Jan’ te zijn en liep daarom weer één keer mee met een relatief korte Wandelpoolloop (ca. 20 km.) Helaas bleek dat te vroeg: ze forceerde een knie en nu doet de slijmbeurs onder de knieschijf moeilijk. Dat blijkt zó pijnlijk dat ze soms nauwelijks in beweging kan komen. Arts-instruktie: langdurig ontzien – minstens twee maanden niet lopen op afstand. Vandaar dat Balen op die Bank … 
Ondergetekende loopt intussen natuurlijk gewoon door. Hoewel, gewoon: mijn tocht van afgelopen woensdag (de 2de van dit seizoen, niet te lang met23 km.) was de zwaarste van de zes die ik tot heden organiseerde! Zelf had ik gedacht dat de meeste sneeuw al wel weer weg zou zijn in Bos en Hei, maar dat bleek geheel anders uit te pakken: half gesmolten sneeuw en eerder aangereden ijs bleken op vele plekken tot spekgladde ijskoeken te zijn samengevroren… Er werd dus veel -en vrolijk!- geglibberd, maar alle zeven wandelaars kwamen wel heel aan gelukkig. Verder gebeurd er niets in ’t winterbos. Alleen extra veel vliegbewegingen en aanlopers gericht op onze bijvoeder praktijken, van eekhoorn en parkkonijntje tot grote rode specht – ze weten ons culinair wel te vinden. Intussen smelt nu de sneeuw en vooral het ijs écht goed weg: dus we worden gestaag weer mobieler. Vanmiddag bezoek uit Voorthuizen, die dachten natuurlijk: “Nu komen we er wel weer door”…