Hallo familie, vrienden (en een enkel hardnekkig -ook welkom- meekijkertje ‘van buiten’). Een blogje als dit gaat eigenlijk over “wat doen ze” en is dan ook opgezet vanuit de overweging dat wij ruim (=bovengemiddeld) uithuizig zijn en daarmee wellicht ook wat meer uit het zicht van vrienden en bekenden zijn dan gewenst is. Een stukje aanvulling op de directe omgang in tijden van fysieke afstand dus. Dat maakt het regelmatig (wekelijks) weergeven van highlights in ons reilen en zeilen midden in de winter niet makkelijk: want we doen immers niks. Of bijna niks. Eigenlijk zitten we, nu de winter langzaam afloopt terwijl de lente er nog lang niet is in een soort “wachtstand”: we wachten op weer lekker naar buiten kunnen, vrij en blij bewegen ‘buiten de deur’. Dat delen we vast met velen: van dat wachten beginnen we ons jaarlijks zo ongeveer nu bewust te worden. Want het daglicht neemt toe. En de vogeltjes kondigen qua lawaai de lente aan. Ze bezoeken ook onze nestkastjes al. Veel te vroeg, vrees ik: zo wordt de reële wachttijd al gauw twee maanden. Vooralsnog zijn we vermoedelijk zolang nog vooral ‘braaf binnen’. Hoewel ik er persoonlijk natuurlijk al even tussen uitkneep, al was ’t maar een weekje (zie eerdere berichten). We doen ook nu wel iets natuurlijk. 
Zo ben ik op de zondag na thuiskomst van Harderwijk naar Kampen (Roggebotsluis) geschaatst. Daar ben je trouwens een aardige dag aan kwijt: 1.per auto naar H’wijk(50 min.), 2.schaatsen naar R’bot 40km.=120 min.), 3.liften naar Kampen NS (15 min.), 4.treinen naar H’wijk, (70 min.) 5.lopen naar de auto (5 km.=60 min.), 6.met de auto naar huis (50 min.). Al met al een uurtje of vijf, zes dus. Verder zijn mijn Geliefde en een aantal andere wandelpoolers woensdag j.l. met ondergetekende meegelopen van Lunteren CS (!) dwars over de Veluwe naar Arnhem CS (27 km., ook een dagtochtje dus). De andere lopers hebben we daar na de vrolijke ‘na-zit’ op de trein gezet, waarna wij ons met een dineetje en gezellige kout hebben laten verwennen door nicht Marjan en achterneef Daan zo’n 2 km. verderop in Arnhem. Later op de avond zijn we alsnog weer naar Lunteren getreind. [Roemruchte echtgenoot Gertjan was er niet: hij was elders een zakelijk weerwoord op de economische crisis aan ’t formuleren. Hij gaat -crisis of geen crisis- trouwens meestal ‘bergopwaarts’; zie daarvoor: www.klimmentegenms.nl ] Hier komt nu (zaterdag) zo dadelijk onze jongste uit Tilburg aanwaaien om ons weer verder deze ‘vroege nadag’en van de winter door te verpozen. En zo gaan we voort met ademhalen, lekker(!) eten, een glas drinken een schermpje, een boek, fiets of loopje. Erg saai hè?!
Ach: Er zijn mensen in de wereld voor wie ‘wachten’ op deze manier een feestje zou zijn.
P.S.: Er staat ook weer een nieuw verhaaltje op www.verhaaltjes.nl