Omdat er, met name op winterse dagen, maar bar weinig gebeurt met en rond het onderhavige duo Bruins-Koudijs, vragen wij ons met regelmaat af of er nog wel een hond (of kip) is die daarover nog iets zou willen vernemen… Goed, tijdens en direct ná ons wegvaren (in 2006 alweer) uit het tot dan toe gevoerde bestaan, was er reden genoeg voor een blogje zoals dit. Het onderhield toen de zojuist ‘nagelaten’ contacten. Tot onze verrassing ontvangen we echter nu en dan signalen, soms ook uit minder verwachte hoek, dat er nog altijd trouwe volgertjes zijn. (Volgens het meelopende statistiekje zijn dat er gemiddeld zo’n veertig) Behalve familie en andere heel nabijen behoren daar, zo bleek onlangs, ook een mede bootjesvaarder uit het verre Grou bij én Michiels vaste vriendin uit het soepkippendorp in het hoge Noorden, “die het vooral leest om te zien hoe ’t met Michiel gaat”. (Kun je nagaan hoeveel hij spontaan van zich laat horen!) Omdat er dus vaste lezertje blijken te blijven én het doorleuteren ondergetekende, zoals bekend, geen enkele moeite kost zal deze berichtjes-diaree dus gewoon aanhouden … [Het levert na zes jaar een vrij uitgebreide levensgeschiedenis op als je terug bladert: al heel veel beschrijving, gedachten en beelden; zelfs ik keek er van op hoeveel]
Gisteren klusten wij bij in het kader van wat nu “NLdeed” genoemd mag worden. Uit televisiebeelden bleek dat onze nationale Bea ons daarin reeds was voorgegaan: zij waste een hond. Dat deden wij niet, maar wij wasten wel onze varkentjes (ook een mooie term voor klussen, nietwaar): we meldden ons daartoe bij een zorgboerderij vlakbij. Hanneke werd aan het wieden gezet in de tuin en ik teerde er een schuur (en ook aardig mijzelf). De dag daarvoor liepen wij rond in de heuvelige bossen tussen Arnhem en Wolfheze in een gezellig Wandelpool gezelschap. Er werd zoals gewoonlijk daarbij flink wat afgezwamd. (Door anderen natuurlijk: ik was mijn zwijgzame zelf..) Mijn trouwe gade had kennelijk een baldadige bui: ergens onderweg zag ik haar ronduit innig voortgaan met een oudere heer (!) Nog iets verder waren we niet meer de enigen die zwamden: we kwamen ook anderen tegen – zie foto. 
Het waren twee prachtige, maar ook redelijk vermoeiende dagen. Vandaag hebben we onszelf daarom maar weer eens een rustdag toegeschreven. De kerkklokken roepen wel, doch tevergeefs: ’t zal wel een gemakkelijker stoel met een e-boekje ernaast worden …