Wegens de omslag in het weer zijn we donderdag jl. weer teruggekeerd van de (op het nieuwe seizoen voorbereide-)boot. En vrijdagavond gingen we door naar Ede voor een optreden van Alex Roeka met band. (Wie ‘m niet kent: luisteren/kijken op bijv. You Tube) Een heerlijke avond in een heel kleine zaal met maar 70 man publiek erin … (Cultuur – op de Veluwe?) Een interessant contrast ook met het grootschalige optreden van Randy Newman vorige week zaterdag in Tilburg. Allebei heerlijk – maar in zoveel opzichten verschillend! In wat de artiest beleeft en doet en in wat je als publiek ervaart ook; leuk om over de veelheid van verschillen na te denken. Was Roeka bij vlagen érg poëtisch (zoals: “… ’t Is de schommel van de Liefde; de droom van het Verbond; onze levenslange zoektocht; tussen de wolken en de grond …”) daar is Newman juist sterk ironisch bezig. Beide regelmatig ‘raak’ en met veel zeggingskracht. Maar er zijn dus ook legio ‘haaks’ op elkaar staande aspecten, zoals in voordracht, overdracht, algemene impressie en perceptie bij de toehoorder… Ik sudder er nog maar wat langer wel voldaan over na. Intussen heeft het creatieve virus in ons toegeslagen: na Jean Dulieu in Groningen, Newman in Tilburg en Alex Roeka hier, willen we beslist naar Den Haag om in het letterkundig museum de overzichtstentoonstelling van het werk van Marten Toonder te bekijken (v.a. mei is dat). Gelukkig hadden we al eerder dit jaar, na een bezoek aan het Utrechts gemeentemuseum, besloten elk ook de Museum-jaarkaart aan te schaffen. Want het is pas écht aangenaam om een willekeurig museum dat je per ongeluk tegenkomt, gewoon zomaar even ‘door te dwalen’. En dat doe je toch gemakkelijker als je er zonder nadere betaling binnen kunt lopen. Ik denk dat onze plotseling toegenomen behoefte aan de creatieve kant van het leven -de zintuigen wat meer aan bod en de ratio wat minder om zo te zeggen- ook een gezonde reactie is op de nieuwe werkelijkheid om ons heen. Een werkelijkheid waarin bijvoorbeeld de Meest Puberale Premier ooit een vriendschappelijk armpje legt om onze Hoofd-Xenofoob, die kernen uit het gedachten’goed’ van wijlen dhr. Mussert hatelijk naar het heden kopieert; waarbij beiden tot overmaat van gruwel geheel tevreden besluiten de kosten van ons westers ontspoorde egoïsme en blinde materialisme in de eerste plaats maar eens te gaan afschrijven op de állerarmsten in de rest van de wereld … &#@$%&@$(!) [Wij spreken thuis dan ook de a in “Catshuis” uit als een ò … ’t Is inderdaad moeilijk om je maaltijd tijdens ’t zes-uur Journaal binnen te houden.] 
Maar ja, wij zijn van het Positivisme: Kunst & Creativiteit dus mede ingezet als therapie tegen de platheid, ‘zeg maar’.