Vorige keer repte ik van wat kluswerk aan Chalet en omgeving: afdakje achter aan ’t schuurtje om tuingereedschap onder te zetten, afdakje boven de deur om droog naar binnen te kunnen stappen, plu’s uit te kunnen schudden e.d. en een bladvangbak om in ’t voorjaar alle nog niet geheel vergane boombladeren in te kunnen laten composteren. Daarbij een fotootje van de (wel héél erg beperkte klus- en bergruimte in ’t schuurtje. Onlangs kregen we twee soorten commentaar: 1. Is het nog wat geworden met die luifel – want wat hebben wij aan een foto van het ‘half product’ zonder het eindresultaat te kunnen waarnemen?! 2. Hoe kom je eigenlijk de dag door nu je ‘niks’ doet, zoals je zelf zegt?! Welnu: zelf-gepensioneerden die ‘niks’ meer doen hebben het ook gewoon druk met ‘niks’. Ik vertelde al van bovenstaand klein kluswerk mijnerzijds.
Hanneke klooit intussen wat in de tuin om, leert van haar oudste zus opnieuw (doldwaze) sokken breien, haalt die 25 jaar-op-afstand-zitten- in-Friesland ín met haar -nu omwonende- zussen en trad onlangs in contact met een vakantie organisator van reizen voor Verstandelijk Gehandicapten omdat onze oude ‘doelgroep’ nog in de genen zit! Ik ben inmiddels aangetrokken als ‘lezer’ bij Dedicon (het vroegere: “Gesproken Boek”), die hebben een opname studio in Utrecht en ik ken ze nog vanuit mijn werk bij de blinden, zo’n 30 jaar geleden. We zorgen er wél voor dat we alleen vrijwilligerswerk aannemen waarbij we de beschikking houden over onze eigen agenda en met name reis-impulsen, natuurlijk! Verder wandelen we dus minstens elke week een dag (dat vonden we altijd al lekker) Aankomende week hebben we voor woensdag ’t oog laten vallen op een tocht van zo’n 21 km. vanaf Driebergen én voor zaterdag zo’n 23 km. vanaf Bussum. Gisteren was een zwager 65 jaar, vandaag wordt de schoonmoeder van Hanneke’s zus begraven , morgenmiddag vieren we met ons buurjongetje dat hij drie jaar wordt en hebben we ‘s avonds een feest op fietsafstand, zondag gaan we naar Michiel in Utrecht – en blijven daar tot maandag: om Hanneke’s rijbewijs te kunnen verlengen (in Utrecht, want daar wonen we officieel) Aansluitend gaan we dan langs bij een vriendin in Zeist en daarna weer ’t bos in. Tel daar koffie-, thee-, (bier-, wijn-) en maaltijden bij op – en we hebben het beredruk… Zo draait ’t leventje deze winter vanuit dit Eikenwoud.