Vanuit Lemmer staken we op een rustige, zonnige (maar nog te koude!) dag over naar Enkhuizen. Hier kregen we de dagen daarna te maken met zeer stevige Oostelijke wind. (O/NO, tot 6 Bf.) We bleven dus, ‘verwaaid’ zoals dat heet, wat langer ter plekke – heel prettige stad overigens en de oude binnen haven is een prachtplek, daar niet van. Gisteren was de wind nóg vier á vijf, maar die zou vandaag weer verder aantrekken, dus toch maar over gestoken… Richting Staveren was het plan, wind en rollers van opzij – dus oploevend aansteken en afrijden: ooit met de zeilboot een beproefd recept. Als echte zeilers hadden alles wat om kon lazeren al geborgd (behalve de boeken eigenlijk) en dat bleek maar goed ook. Want met zo’n kloek maar traag sturende vlet viel er niks ‘aan te steken’. Om te voorkomen dat we niet ál te gek werden rondgesmeten kon ik eigenlijk maar één ding doen: zozeer de wind op kop dat we enigszins tegen de rollers in koersten. Dat werd dus aankoersen op een punt op de NOpolderdijk, ergens tussen Lemmer en Urk. Toen we na zo’n anderhalf uur op 2800 toeren (blijft bij forse tegenwind én harde golfslag zo’n 11 km/u aan werkelijke voortgang van over) die dijk wat meer naderden konden we pas afvallen en koers zetten naar de grote Frieslandsluis bij Lemmer. Hoezeer we doorelkaar zijn geschut blijkt wel uit het feit dat we beiden nog flink spierpijn hebben van al dat schrapzetten: Hanneke aan een arm en ik aan een bovenbeen. We zijn, zoals de heer Bond, James Bond, pleegt te zeggen: “shaken, not stirred..”
Dit fotootje is van (de rustiger tijden) vlak vóór deze woelige zondag: in Enkhuizen nog. Zojuist zijn we weer gearriveerd in het ontluikend eikenbos op de berg, alwaar ondergetekende morgen de edele leeftijd van 59 jaar hoopt te bereiken !