Tja, vrienden, ons landje is ondanks de klimaat veranderingen nog altijd niet direct (sub-)tropisch te noemen. (Opschieten dus met die opwarming!) Toen wij vorige week met tentje e.d. op de pedalen sprongen was ons een gansche week voorzegd in louter superlatieven: zoiets als NU, zeg maar; 23 tot 26 graden Celsius bij veel zon en grote droogte. Eén dag slechts was dit ook zo; daarna werd het elke dag zo’n 2 tot 4 graden koeler en op dag vier was zelfs “motregen” plotsklaps ons vooruitzicht. Als ‘vrije vogel’ ben je natuurlijk proactief: je past je aan. Dus dwarrelden wij op dag twee vanaf een uurtje of twee in de middag welgemoed in Katwijk aan Zee wat rond over de Boulevard, door de duinen en langs het strand (ons tentje stond daarbij prettig in de luwte van een stevig duin) … En aansluitend besloten we de volgende dag in één keer terug te rijden naar Utrecht, om de motregen in de daaraanvolgende dag vóór te zijn. Dat bleek prima te doen, want we vertrokken zo rond 11.00 uur – droog ingepakt- en kwamen rond 17.00 aan. Het bleek zo’n 70 km.; dus vanuit onze woning in Utrecht een dagje of wat met een tentje aan zee (Scheveningen, Wasssenaar, Katwijk, Noordwijk..) is simpel te befietsen. Één dag heen en één dag terug lang een mooie, auto-luwe route: de “stille” kanten van de Oude Rijn. In Utrecht bleek die motregen overigens nauwelijks uit te pakken, maar goed: we woonden er in de Griftstraat (wordt donderdag a.s. weer bezichtigd door een potentiële koper…) en bouwden intussen in de Stempelslaan ons ‘buitenplaatsje’ verder uit. Door allereerst het opschietend groen flink te begieten en verder met het overschot aan tegels, klinkers e.d. een rotstuin te creëren in een hoek – met een geïntegreerde vlinderboom als hoogste punt. Michiel zette ons dit keer een maaltijd voor (zie foto). 
Gisteren ontvingen wij er Kea uit Friesland, sleepten haar -op verzoek- langs de Stempelslaan en troonden haar vervolgens mee naar Lunteren, waar wij nu onze wasjes wegwerken, de fietsprullaria weer gesorteerd op zolder deponeren en verder natuurlijk vooral buiten doorbrengen ( waar ons half-wilde ‘huiskonijntje’, zo zie ik nu, van onder de struikjes mij ernstig aanziet of er nog wat af kan aan smikkelarij… (Wordt aan gewerkt: we hebben weer wortelloof..) Tot zover m’n korte schets van de stand van zaken te onzent. Rest mij nog een groet uit te brengen aan ene Marieke (geboortig: Bouma) van wie ons door K. wordt kond gedaan dat ze dit soort stukjes tegenwoordig wel meeleest: Hai Marieke, Marieke: doe die Tony van je de groeten!