… zijn jullie er nog ?! Heeft iedereen de hittegolf overleefd? Inmiddels heeft het ook hier (in Lunteren) eindelijk wat vaker geregend en langzaamaan is de temperatuur ook weer meer geschikt om te bewegen. (Niet dat we bij die temperaturen rond de 30 graden helemaal niet hebben bewogen, maar we begrepen onze siësta-onderhoudende Zuid-Europese buren ineens wel weer veel beter, nietwaar?) Wij hebben ons, naast amechtig puffend lezen in een boekje en soms met de gordijnen dicht in een iets koeler huisje op de bank liggen, nog wel af en toe bezig gehouden met fietsen. Kalm aan rijden door het zonbestoven landschap geeft vaak nèt genoeg luchtverplaatsing om het transpiratievocht af te voeren – tenminste: zoláng je fietst… Want zodra je van dat voertuig afstapt breekt het zweet je natuurlijk alsnog uit. 
We zijn terloops (of beter dus: terfiets) ook nog bij alle voordeuren van (schoon)zussen & zwagers langs geweest. Met wisselend succes, want de eerste twee waren er niet. De Voorthuizense tak had zich wellicht (en dan zeer terecht!) verdekt opgesteld in schaduwrijk Limburg? Of ze waren natuurlijk ook gewoon ergens op visite of zelfs op ’t eigen fietsje onderweg… En de Barneveldse tak had juist een kleinkind jarig – iets wat wij in onze, door oververhitting extra geactiveerde, Alzheimer-light status weer even waren vergeten(!) Een dagje later troffen wij echter de Edese tak in goede conditie aan. (Het hele zaakje zit ‘Vallei-gespreid’: Voorthuizen, Barneveld, Lunteren, Ede, dus met één fietstochtje “Valleirand” pak je ze allemaal mee.) Maar goed: op dit moment bereiden wij ons er weer op voor een poosje in Utrecht te toeven. We graven daarbij vast wat plantjes uit om daarheen te verplaatsen, maar gaan natuurlijk voorál om de 36ste verjaardag van onze jongste (zaterdag a.s.) luister bij te zetten. (Niet te vroeg, want hij komt uit een nachtdienst!)
Dus wie ons na morgen zoekt: richt je weer even op het Midden des Lands.