Een mens kan ‘verwaaid’ liggen. Hij of zij kan zelfs ‘verregend’ blijven liggen. Alle bootje-vaarders weten dat. In feite beschrijven deze termen natuurlijk een negatieve situatie, want men kan dan (beter) even niet weg. Wij drijvende mazzelkonten kennen echter veeleer ook het ‘verdroomd’ liggen.
De Fries zou zeggen: “da’s krêkt sa, maar dan wer hiel oars!”, want dat is het positieve equivalent: men wil even niet verder! Zó liggen we een dag of drie hier in de oude visserskom tegen Elburg aan. Op een magnifiek plekje van waaruit je alle dorpse flaneerbewegingen én die van de toeristen vanaf je eigen dek kunt waarnemen, alsmede de ganse vaart uitkijkend vanuit de andere ooghoek. Neem daarenboven schier middeleeuwse straatjes als directe omgeving, vette paling als hoofdgerecht, zus en zwager als bijleut- en koffiegangers én ons eigen kroost als afsluitend bezoek – en dat alles op een naar verwachting prachtige zon-dag en u begrijpt in één keer wat ‘verdroomd’ liggen is… Wij in Elburg, tussen 29 mei en 2 juni 2008.