Hoewel het gezegde waaruit de titel van dit stukje voortkomt anders klinkt, vind ik ’t ook wel aardig weer eens (een weekje) alleen door te rommelen – nu Hanneke gehandicapte mensen elders aan ’t pesten is. De meeste dingen gaan eigenlijk in m’n Uppie als een soort ‘gewoonte’ gewoon door, zoals het dagje wandelen (foto), na een flinke regenbui de lading dennenaalden, -appels en eikels van het terras vegen, ’t gras een keer maaien, een lekker boek lezen buiten bij droog weer, enz. Wel merk ik in zo’n geval altijd dat Hanneke meer ‘het vaste dagritme’ vertegenwoordigd: bij mij varieren opstaan, naar gaan en vooral lunch en avondmaaltijd veel meer in de tijd (pas als ik trek krijg bijv.). Ook rommel ik graag maaltijden in elkaar op basis van zeer vrije improvisatie(…) [Vooral met gemengde groenten, vis, corn, ’thais’aandoende sauzen en andere smaakvariaties. Recentelijk is gember bij mij ook als ‘kruidje’ nogal eens in gebruik – een scheutje gembersaus is beslist een aanrader bijv i.p.v. honing in dressings.]
En natuurlijk is het alleen ietsje makkelijker om bij impuls iets direct uit te voeren, bijv. plots een dagje varen af te spreken; in dit geval nodigde ik voor gisteren een bevriende [beroeps-]zeezeiler uit mee te varen door Friese natuurgebieden op ons schip. (Daar kan ik geen foto van plaatsen want die schaamt zich rót om gezien te worden op een Mótorschip) Wat ook opvalt is dat ik aanzienlijk ‘huishoudelijker’ blijk te worden als ‘k alleen woon. Zo vond ik mijzelve plots achter de naaimachine terug teneinde nu toch eindelijk eens dat poloshirt in te korten (al ‘eeuwen’ van plan, nooit aangepakt), kocht ‘k konsequent een bloemetje op tafel, stofde en “stofzoog” spontaan, deed zomaar boodschappen (voor een dag of twee vooruit nog wel !), enz. Kennelijk maakt een lekker dingetje in huis hebben lopen een vent als ik dus nóg gemakkelijker, of gewoon luier.
Als dat zo is gaat de luiïgheid vanmiddag weer in, want dan is voornoemd dingetje weer in huis. Moederziel met z’n tweëen: nóg leuker! We beginnen maar eens met een prima mosselpannetje, zo had ik gedacht. Begeleid door versgebakken broodjes en een kleine salade – en natuurlijk ook door een mooie Muscadet ! (Tja, ook armlastige vrijwillig werklozen hebben het goed in dit schatrijke -en tóch altijd wat zeurderige “pas op nu komt er toch écht een recessie aan“- landje)…