Op de eerste dag dat we weer in Lunteren neerstreken kwam ons ‘huiskonijn’ ons direct tegemoet. Zij presenteerde zich door met kleine (blije?) hopjes te naderen, besnuffelde onze voeten even en keek ons toen afwachtingsvol aan. “Lekkers graag, komt er nog wat van?!” blijkt ook zeer wel over te brengen zónder feitelijke tekst… Wij meenden echter best onze fietsen van het rek te kunnen halen en de bagage binnen te mogen zetten alvorens aan deze vrij dringende oproep -middels wat schijfjes winterpeen- te voldoen. Tot haar verbazing ontdekte Hanneke de volgende ochtend een vers gegraven holletje bij het wieden. Wij konden er eerst geen wijs uit worden: te klein voor konijn en te groot voor muis… Zééééér tot onze (vrolijke) verrassing kwamen er tegen de schemering drie piepkleine konijntjes uitrollen. (Zie foto) Later bleken het er vier te zijn. Geheel zonder begeleiding van een meer volwassen exemplaar van de familie Langoor hoppen, rollebollen & hippen deze vier nu door onze ’tuin’. 
Leuk!! [Als jullie weer eens bij ons aanwaaien: we hebben er een kort filmpje van…] Soms gaan de dingen BLIKSEMSNEL: na rijp beraad hadden we -net voordat we weer naar hier gingen- een Lunterse Makelaar opdracht gegeven ons boshuisje dit seizoen te koop te zetten. Wij waren daarbij, ook door de ervaringen met ons schip dat meer dan een jaar te koop lag, in de veronderstelling dat tussen aanbod en feitelijke belangstelling wel een maandje of wat zouden zitten. Maar intussen lijkt er al enige belangstelling: wij leidden – onafgesproken- zelfs al spontaan een rondkijkend echtpaar rond. 
Later dus wellicht toch al meer? ? ? Intussen hebben wij hier onze Franeker vriendin K. een paar te logeren en dwarrelden onze Elahuizer vrienden J&L ook even genoeglijk langs – kortom: het leven gaat voorspoedig en vol aangename details de zomer in. Uit louter voorpret besloten we maar vast een zg. “mover” onder ons sleur-hotel te laten zetten!