De afgelopen bijna-twee-weken staan voor ons in het teken van de Lentekriebels: we maken bewaarde diepvries maaltijden met overgeschoten winterkost op en zitten al regelmatig zònder jas maar mét boek in het zonnetje bij ons achter. Hanneke maakte alles waar groen bij komt kijken natuurlijk ook al voorjaars-klaar. Niet alleen hier te onzent kluste ze echter in de tuin: ook bij Michiel zag men haar deze week rond krabben. En wat nog intrigerender is: onlangs verdween zij geruime tijd met een heer in het struweel… Toen ze, na een uur of wat, weer opdook verklaarde Hanneke ook nog eens ronduit dat die heer (Ivo, 67) haar heel goed bevallen was! (Wie daar het fijne van wil weten richtte maar een mailtje of belletje aan mijn Gade persoonlijk!) Zoals eerder aangekondigd brachten wij twee nachten, (+twee ontbijten én twee diners) door in Markelo. Tijdens de heenreis was het weer maar zó zó, daarom bezochten wij Apeldoorn en het expositie-museum CODA aldaar. Aangekomen in Markelo was er nog tijd en gelegenheid voor een boswandeling vanuit het fraai gesitueerde Hotel. De volgende twee dagen waren droog en aardig zonnig – wij liepen daarom in twee etappe’s een IJsselvallei route tussen Zutphen en Olst (met Deventer als tussenstop). 
Heerlijke dagen dus en een goede oefening voor “DOM lopen 4”, mijn laatste Utrecht-gerichte 25 km.-wandeling. Weer met 12 wandelpolers als tippel gezelschap. Nu lopen we voor de wandelpool er nog twee, beide vanuit Lunteren (Oude bekenden dus, die tochten) Intussen is Kasper óók gesloopt aan de andere kant van zijn kaak: wég verstandskiezen. Michiel is terug uit SriLanka en deze week voor het eerst aan het werk in z’n nieuwe baan te Amsterdam. Zijn eerste indrukken zijn goed en het blijkt ook een hoop file-tijd te schelen. Morgen is alweer de achtste week van de Computer-Taallessen die ik geef > daarvan komt deze keer een ploegje van de Utrechtse vrijwilligerscentrale een (korte) filmrapportage maken. (Ze zijn bezig met een serie opnamen van diverse vrijwilligerswerkzaamheden in en rond de stad. Mijn les blijkt door m’n eigen vrijwilligers organisatie te zijn uitverkoren onder het motto: hij kan zijn woordje wel doen. Voor een film opname lijkt me je mond houden en zoveel mogelijk laten zien nuttiger, maar alla –dus niet: Allah…– we zien ’t wel!
Groeten uit Uterrègg