Snot Jan Dorie was ongeveer de kreet die ik slaakte toen ik zag dat we alweer meer dan veertien dagen geen berichtje meer op ons -toch vrij constant bijgevulde- Blogje hebben geplaatst. Is er dan helemaal niks voorgevallen tussen, met of rondom ons? Natuurlijk niet. Weliswaar niet iets érg bijzonders – maar ons leventje kabbelt gewoon voort zolang we maar onze Brinta eten, op tijd gaan slapen en uitkijken met oversteken. Net als dat van de meesten van jullie dus. Ik denk dat het ‘informatie gat’ eerder te wijten is aan vermoeidheidssymptomen bij bijna bejaarden zoals wij. Symptomen die we natuurlijk ontkennen, omdat we het ‘bijna bejaard zijn’ gewoonlijk ongaarne onder ogen zien (…) [Hanneke eist nu dat ik verklaar dat zij vééél jonger is! OK: zij is véél jonger …]
Maar goed vanaf 23 september dus alsnog: bij dezen een kleine inhaal manoeuvre. Zo wilden we bijvoorbeeld een (eiken) salon tafeltje, maar dan wel een kleintje: ongeveer 90 bij 50 cm. Daar bleek niet aan te komen, want eiken salontafels bleken ofwel minimaal 120 bij 80 te zijn óf je had te maken met de meest bizarre ‘design’ gevalletjes. We gaven daarom de man van het door ons ingezette klusbedrijf, van huis uit een timmerman, opdracht voor ons een eikenhouten blad te maken van 90 x 50 x (ca.)3.5 cm. Dat blad is hier zojuist afgeleverd en kan dus (na het monteren van de pootjes en het aanbrengen van een lak-laagje of twee, drie) in onze zithoek dienst gaan doen. Verder waren we twee weekends terug uitgenodigd om te eten bij Michiel en hebben daar toen, wegens redelijk lekker weer, een half dagje fietsen aan vast geknoopt: van hier via Woerden (incl. bezichtiging binnenstad), Oudewater en Montfoort naar Harmelen – en na het diner weer naar huis. Rechtstreeks van hier naar Michiel fietsen is trouwens 7,6 km. en naar Kasper is het 7,4 km. We zitten dus vrij nauwkeurig in het midden! Aankomende vrijdag komen ze weer hier eten (-en dan is Kasper t.g.t. natuurlijk weer de klos. Heel gezellig allemaal. In huis is nu ’t meeste voorlopig wel klaar. ’t Wachten is nu op een woonkamer-gordijn (nog ca. 2 weken) en op meubels voor de zithoek (nog zo’n 6 weken). Intussen heb ik de thermostaat vervangen omdat de oude geen kamertemperatuur aan gaf. Buiten zijn we bijna klaar met kappen, zagen, wortels verwijderen, enzovoorts (ik heb nog fiks spierpijn van het hanteren van een forse bijl!). Het oorspronkelijke tuinontwerp (bestrating, vormgeving, integratie van een ‘grind terras’ en een vijver) zoals dat gaandeweg tevoorschijn kwam, bevalt ons wel – dus nu komt het aan op bijplanten naar onze smaak. De eind-inspectie en sleuteloverdracht van de Stempelslaan aan de nieuwe bewoners is ook achter de rug. Ze aanvaarden de woning graag, we moeten de fles wijn die we kregen voor alles wat we (in overleg) achterlieten nog aanbreken. Toen hadden we zin in een uitje en treinden we met de rugzak op naar Middelburg, waar we een hotelovernachting hadden ‘gescoord’ We verkenden de stad, aten er een bijzonder plateau zeefruit en wandelden de volgende ochtend langs ’t water door naar Vlissingen. 
Daar vandaan bezochten we een oude vriend (40 jaar geleden een ‘cliënt’ toen ik bij Bartimeus werkte) en we smikkelden er een luxe High Tea weg – met uitzicht over Zee en Schelde. Die High Tea kreeg Hanneke van Kasper als verjaardagsgeschenk. Afgelopen zaterdag gingen we bij Hanneke’s jongste Zus en haar Gade in Ede op verjaarsvisite van deiden – voor het eerst in jaren, want doorgaans zwerven we rond deze tijd weken lang langs de Middellandse Zee… Maandag j.l. ‘deden’ we de verjaardag van een lieve vriendin in Elahuizen (we hebben ook in hém geknepen, want we zien elkaar -wegens tussenliggende kilometers- gauw véél te weinig!) Daarná reden we door naar Franeker, pitten er bij onze aloude Kea – en sleurden haar vervolgens mee naar Utrecht: ze zit hier dus nu op de bank en test boven onze nieuwe (volgens ons tamelijk riante) logeer accommodatie uit. [We zijn gedrieën net terug van de film “Holland, natuur in de Delta” – opvolger van “De nieuwe Wildernis”. Sedert twee weken hebben we in Utrecht namelijk ook een ‘Cinemec’ – en wel op loop afstand van ons huidige adresje. En vanaf morgen neem ik voor de rest van het semester een taal/computer cursus over van een zieke docent. ‘Business as Usual’ dus weer min of meer.
Zij het nu vanuit “Parkwijk”.