Ach, lieve lezertjes, te onzent kabbelt het bestaan weliswaar onmiskenbaar, doch veelal uiterst traag voort. We lezen eens wat, eten maar weer eens, doen een tukje of een TUK, fietsen een eindje, stadten wat voor de vuist weg, enzovoorts. Noot: Hanneke kreeg mij zelfs een kleding-winkel in. En we kwamen er nog met onze armen vol uit ook… Onze wekelijkse wandeldagen zijn al routine: we hebben er sedert het vorig bericht al weer twee keer 25 km. op zitten en kuieren daar morgen nog 20 km. bij om het Naardermeer heen. Midden in deze gezapige voortgang wist Michiel echter even een hectisch en onverwacht elementje aan te brengen: namen wij in een grijs verleden (ca. 35 jaar geleden!) dit kind mee naar de Efteling – nu nam het kind óns mee naar de Efteling. Toen was vooral het sprookjesbos een centraal punt in de dag (hoewel ik mij ook nog een misselijkmakend moment in de schipschommel herinner). Nu deden we dit vertederende parkdeel ook wel eventjes aan, maar werden we toch meer gelokt door hetgeen luidruchtig, snel en vooral ook hevig tekeer ging. Even kicken dus – de gezapigheid er afkicken. En we deden het ook nog gedrieënlijk, want we kregen Hanneke zowel in de “Vliegende Hollander” als op de “Joris en de Draak”-baan. [En oh hélp: mét een storing op de eerste helling van de Vliegende Hollander: we aten er ons broodje op in een hellingshoek van ca. 45 graden. Hanneke na de oerend hard gaande Joris-achtbaan: “pfff, dat nooit meer!“] Michiel en ik storten ons ook nog (letterlijk) in de nieuwste attractie: de “Baron 1898” Die begint met 30 meter loodrecht omlaag vallen en onderaan de grond in… Nadat onze hartslag weer binnen herkenbare grenzen verkeerde én we onze maag hadden teruggedrukt naar de plek waar die hoort, bleek het ook verder nog een mooie zachte dag, niet té vol met mensen en zeer fraai in de herfstkleuren. Het geheel werd, na het invallen van de duisternis, afgerond met een grootse, mooi uitgelichte en muzikale watershow. Kortom: ook als ernstig doorgerijpte ‘kinderen’ wisten we ons daar uitstekend te vermaken 
Op dit fotootje wisten we nog niet of we het zouden overleven… klik er op: uiterst rechts middelste rij, dat zijn wij