Nee, niet buiten, dáár waait het op dit moment juist zeer krachtig – ca. 7 Bf. Zuidwest hier. Waar we geheel uitgewaaid zijn is vooral tussen onze oren. Zoals uit het vorige bericht al bleek deden we dat op Ameland. Zo’n eiland is natuurlijk niet meer dan een hier en daar wat bultig begroeide zandplaat in de Noordzee – dus wil het er ook wel extra stevig waaien. Vanuit een goed verwarmd en uitgebreid in de gemakkelijke voorzieningen zittend huisje bewogen wij ons, min of meer dagelijks, naar buiten. Dit kon te voet zijn, per fiets of ‘en voiture’ – in het laatste geval mét chauffeur(!) Doel van deze ondernemingen was doorgaans: ergens naar ‘kunst’ gaan kijken. 
Natuurlijk kon het ook gewoon een strand- of duinwandeling betreffen, want daar zijn we ook niet vies van. Maar veelal ‘kunst’, want november is daar “Kunstmaand” en daar hadden we op gepland. Ik plaats het woord ‘kunst’ tussen aanhalingstekens omdat er, naast kwaliteits- en verrassend werk, natuurlijk ook gewoon flauwekul en fröbelwerk wordt voorgeschoteld. (Ronkend-wervende folderteksten als: “100 Internationaal Bekende Kunstenaars” hadden wij al jaren eerder geleerd met een smalende glimlach te begraven in een kruiwagen zout..) Het is veel eerder zo dat je de pareltjes er uit moet vissen. 
Dat valt nog niet eens mee, want in elk dorp -en op diverse duinlocaties- worden je zomaar ruim honderd werkjes van bijvoorbeeld een vijf tot wel tien creatievelingen voorgeschoteld. Zie dan maar eens je ‘opname vermogen’ een beetje naïef ontvankelijk te houden. Intussen is het natuurlijk gewoon leuk en heel bijzonder om, al wandelend/fietsend/rijdend over een herfstig eiland, tussen zo’n enorme variatie aan scheppingen en scheppinkjes door te scharrelen. Dát is, naast de écht fraaie werken natuurlijk, dan ook vooral de charme van dit gebeuren (voor ons was het al de derde keer in vijf jaar). Verder beklommen we de vuurtoren, waaiden zowat in zee en lieten onze brillen en oren volstuiven met fijn zand. 
Bij terugkomst was er dan Glühwein (op één coladrinker na), een douche, een luie stoel, lekker eten, een boek, internet en/of tv … én aangenaam gezelschap voor de keuvel-behoefte. Kortom: ’t was er wel uit te houden!
Inmiddels zijn wij weer thuis én daar weer genesteld. Gisteren veel wasjes gedraaid, de tuin uitgemest, visjes gevoerd e.d. Zo dadelijk naar de verjaardag van ons buurmeisje (13 geworden) en daarna krijgen we onze zonen te eten.
Volgende week zien we dan weer verder – groeten allemaal!