Die hebben wij volop, een hele familie (veld)muizen bevolken in onze achtertuin nissen en nisjes. We weten niet waar hun nest, dorpje of zelfs kolonie?) is, maar de leden van één gezin hebben onze vogel-voerplaats tot hun persoonlijk terras uitgeroepen. Steevast komen ze nu opdraven. Eerst één tegelijk, doch sinds kort ook met z’n vieren: één iets grotere pa of ma vergezeld door drie tierige jongeren. Men rekt zich lenig om zich brood, zaadjes en een vette hap (hangend blok en/of uit de pot vogeltjes-pindakaas) goed te laten smaken. Daarna nog even naar de bestrating bij onze tuindeur om te zien of het allerlekkerste wellicht door de slordige merels ter aarde is gesmeten en dan weer rap omhoog! De heen en terugweg naar onze ‘veldkeuken’ wordt afgelegd langs de dik met Hedera begroeide schutting. Dat gaat praktisch geruisloos en nauwelijks zichtbaar (heel af en toe zie je één blaadje bewegen…), maar tóch kreeg een buur kat argwaan. Sinds die er na veel speurwerk ééntje uit de begroeiing wist te plukken zit ze ’s avonds regelmatig gespannen onderaan de schutting – doorgaans gelukkig tevergeefs. Want hoewel onze naaste buren de muisjes maar niks vinden … WIJ vinden ze superleuk!! 
Verder is er hier enig nieuws van het vrijwilligersfront: allereerst is het (kleinste) fietsje dat hier nog stond inmiddels via Marktplaats verpatst. Einde fietspimpwerkplaats ‘Bruins-in-de-Bocht’ dus. Nu heeft Joop zich aangemeld bij “Vier het Leven”, een organisatie die gebrekkig bewegend (nóg-)ouderen theaters en/of musea in en uit helpt. Dat gaat globaal zo: de bejaarden in kwestie kiezen uit een boekje speciaal geselecteerde voorstellingen, de organisatie zoekt dan per twee á drie ouderen een begeleider/chauffeur (de vrijwilliger dus) die hen elk thuis afhaalt en met hen naar het theater gaat. De theaters zijn geïnformeerd, er liggen gereserveerde kaartjes klaar en ze vangen ons op (opwachten bij aankomst, ieder even stallen met een kopje koffie zodat de begeleider/chauffeur de auto kan wegzetten e.d). De vrijwilliger kan tevoren aangeven op welke data hij/zij beschikbaar is. Wanneer je ingezet wordt betaal je zelf de benzine en P-kosten, maar niet ’t kaartje en een tweetal consumpties (vooraf en in een eventuele pauze). De organisatie verdeelt de ingeschreven ouderen op basis van woonplek over de vrijwilligers. In de praktijk ben je een keer of drie, vier per kwartaal chauffeur/begeleider (en af en toe ‘reserve’ om plotselinge uitval van een vrijwilliger te ondervangen). Het lijkt me wel leuk, dus ik ga vanaf eind februari aan de slag … 
Hanneke en ik hebben beiden een tikje van een griep virus gehad, maar inmiddels lopen we weer fluks onze 20+ kilometer tochten. Heerlijk nu het weer steeds langer licht wordt, vooral als de zon zich even laat zien. Dus alles is hier inmiddels weer “kits”
Dat geldt niet in Leiden bij Mieke & Johan, waarover wij in ons bericht van 1 november schreven. Daar lijkt de ‘remedie’ inmiddels al erger dan de kwaal. Wij leven met ze mee.