De Herfst is een mooi seizoen voor meer stilte. Om je heen in de natuur (waar nu vaak ook minder mensen zijn te bekennen) én in je hoofd (wat door de Corona epidemie ook nog extra gefaciliteerd wordt).
Het is wat dat betreft maar goed dat er een hele oceaan tussenzit, anders zou je de Banale Brulaap met dat rare haar ook nog tot hier horen; en juist om hem niet -en óver hem niets- te horen beluister ik al dagen nauwelijks enig nieuws. Het is net als bij de sportverslaggeving (die me óók niet aanspreekt) … er is nauwelijks bij wég te blijven.
Wij verbleven dus tot ruim een week geleden voor het eerst Hier-te-Lande, in dit geval diep de bossen verscholen. Het leek wel wat op ons Lunterse Boshuisje van destijds: weer omringt door rondhippende konijntjes, vliegensvlugge eekhoorns, tikkende spechten en wat dies meer zij. De eerste drie weken voerden we onze uitjes, wegens het langdurig temperatuurvriendelijke weer, vooral uit per fiets; de laatste drie weken ging dit meer in de vorm van, praktisch dagelijkse, boswandelingen – waarbij een onvoorstelbaar uitbundige paddenstoelen vegetatie opviel. Zoals je ziet was het er ook binnen goed toeven:
Inmiddels is ons Mobiele ’thuisje’ weer mooi droog op gehokt. Nu we weer thuis zijn -pas 12 dagen maar alweer helemaal ingeburgerd!- blijven we dagelijkse wandelingetjes maken, zo blijkt. Niet zo gek lang die loopjes, meestal een km. of 4 á 5, maar het bevalt gewoon goed. We hebben ons voorgenomen om daar wekelijks één langere tocht bij te plannen (15 km. ofzo). Naast dat we graag buiten zijn doet Hanneke dit ook om binnen haar beperkte ademvermogen toch aan conditie-onderhoud te blijven doen. (Tot zo’n 5 km. gaat voor haar, bij een stevig tempo, nét zonder rustpauze; bij langere afstanden verdelen we de afstand in stukken van ca. 4 km. met steeds een ‘adem’pauze van een minuut of tien? er tussen.) Voor mij compenseert dit dagelijkse stappen ook het ontbreken van de ‘Wandelpool’wandelingen – die ik nu niet doe of organiseer. Inmiddels heeft Hanneke een polsband gekocht die het totaal van bewegingen, hartslag e.d. registreert; ze houdt een minimum van 8.000 passen per dag aan. In dit gedrag valt weer eens op hoe weinig het eigenlijk regent, over een hele dag gemeten: we kunnen er praktisch altijd wel een uurtje droog van tussen.
Onze Michiel werd intussen (op 31 okt.) alweer 48 jaar – we vierden het bij hem. Redelijk Coronaproof ook nog, want in zijn leefruimte kun je met 3 ‘huishoudens’ wel 3 meter onderlinge afstand houden…
Enkele dagen terug overleed mijn ome Wim: de laatste Bruins van de generatie van m’n vader. (Die overigens al meer dan een halve eeuw geleden overleed, maar ome Wim haalde dan ook de 90 !) De condoleances e.d. hebben ook tot een telefonische contact afspraak met mijn twee neven van die zijde geleid -> wellicht komt er dus weer wat meer ‘Bruins’ in zicht voor ondergetekende, die als enig kind tot nu toe vooral door ‘Koudijsjes’ wordt omringt…
De griepprik hebben we intussen binnen
– nu die Covid-19 prik nog ( …)