Wij zijn duidelijk zwaar bejaard en daarmee toenemend behept met gemakzucht. Je ziet zoiets aan onze laatstelijk gekochte kaarsen. Een drietal hogelijk gedigitaliseerde kaarsen mag ik wel zeggen… Ze zijn weliswaar van écht lichtbeige kaarsvet gemaakt, MAAR waar de lont dient te zitten bevindt zich een op wiebelen ingesteld vlamvormig plaatje. Onzichtbaar daaronder bedde men een LED lichtje in en iets magnetisch met wisselende spanningen (dat laatste veronderstel ik). Geheel onderin de kaars bevind zich een batterijhouder voor 3 AAAtjes. Als klap op de vuurpeil -vuur zuiltje in dit geval- is er sprake van een afstandbediening ! Men zet hiermee aan en uit, maar zelfs: 2, 4, 6, of 8 uur aan – hetgeen dan ook nog elke 24 uur herhaald wordt. Resultaat: ten huize Bruins floepen nu dagelijks rond 17.00 uur op drie plaatsen (één in de gang) kloeke kaarsen aan, die dan vriendelijk licht-verspreidend opflakkeren, om zichzelve rond elven weer te doven. 
Ze zijn zó levensecht EN gemákkelijk dat we ze voorlopig maar hebben laten staan – ook na het opruimen van de Kerst/Oud&Nieuw spullen. Voorlopig natuurlijk: want het wordt alweer lichter! Wel erg l a n g z a a m, maar toch.
Ook in de Corona tunnel wordt ’t langzaam lichter richting uiteinde, want onze Hugo (nou ja ‘onze’ – hij is niet direct van één onzer partijen…) kondigde gisteren aan dat wij mogelijk al in februari uitgenodigd worden ons te laten doorsteken. Zou mooi zijn wat ons betreft; we zijn wel weer aan een zomertje fietsen, caravannen, bootje varen en/of wandelen toe MÉT TERRASbezoek daarbij. Tot zolang wandelen we intussen natuurlijk al wel met koffie/warme chocolade melk en broodjes rond. Zoals hier op de spèkgladde natte rivierklei bij Jaarsveld aan de Lek… 
Houdt allen vol – en vermáákt u