Weet je wat het is, lieve lezertjes, verhúizen klinkt zo drastisch… En, toegegeven: dat hele gedoe met een huis kopen, eventueel wenselijke (overbruggings-)financiering uitdenken, het eigen huis verkopen (dus: ook contact met twee makelaars, twee notarissen, twee keer alle paperassen ) dat is ook tamelijk overstelpend. En je doet het te weinig om er bekwaam in te worden natuurlijk. Maar het verhuizen zélf – dat gaat nogal sloom! De datum is vastgesteld op de 16de a.s. en de verhuisdozen zijn al geruimee tijd hier. Maar wat we erin kunnen stoppen is nog betrekkelijk gering, want: we moeten nog 14 dagen hier leven, een flink deel van de spullen dus nog nodig én tijd zát (!). 
Dit, ter toelichting, is Hanneke in haar nu geliefde verhuispositie (…) Intussen reizen we natuurlijk wel eens heen en weer – om de resultaten van het inmiddels voltooide schilderwerk te bekijken bijvoorbeeld, of -en dat is nu gáánde- de voortgang te volgen bij het vloer erin laten leggen. En dan nemen we wel het nodige mee, maar alleen wat in de keuken past, in de wasruimte/ binnenberging of in de schuur. Andere zaken zouden maar in de weg staan. 
Hier werden de deuren een cm. of twee ingekort t.b.v. de laminaatvloer, die over de tegels wordt gelegd (rekening houdend met de vloerverwarming) Volgens de planning zullen de vloer en de plinten a.s. dinsdag in het hele huis klaar zijn – dan kunnen we natuurlijk gemakkelijker de wat meer kwetsbare dingen vast in eigen auto vervoeren en in Veenendaal neerzetten. Denk aan grotere schilderijen (achter glas bijv.), of kunstwerkjes die breekbaar zijn en/of staande lampen. Met name de binnenberging en de (vrij forse)schuur hebben we nu goed voor elkaar: schappen en kast naar ons zin; er kan veel in, ook wat voorheen op zolder stond. Ook ons terras is aardig klaar – zwager Bert, die al even was ‘aangelopen’, heeft nog lekker geholpen een terraskast in elkaar te zetten… Nu is het vooral rustig afwachten tot we dichter bij de verhuisdatum zijn om dán > kasten leeg te halen en de inhoud in dozen te mikken. De kasten zelf ook (deels) uit elkaar te halen omdat de grotere de trap niet afkunnen (dat is in Veenendaal makkelijker: alles ruim deur-hoog en via lift en korte galerij verplaatsbaar). Ook een laatste plafondlamp kan dan eraf en zo voorts. (Veel laten we gewoon zitten) 
In de Vondellaan duurt het nog wel even voor we alles voor ons gevoel prettig hebben ingedeeld, maar dat heeft voor ons geen haast: gewoon wat opstellingen uit proberen… Ná de verhuisdag duurt het weer 14 dagen voordat ons Utrechtse huis wordt overgedragen – tijd zat voor een rondje ‘netjes achterlaten-in-Utrecht’ dus ook weer. Kortom:
Verhuizen, je kan het (bijná) met je handen in je zakken! ( zolang je Wim Sonnevelds advies van een halve eeuw geleden maar opvolgt: “…dat mot je lááten doen !” )