Het echte wèrk ( vies woord, hè – voor lang gepensioneerden dan ) begint natuurlijk eigenlijk pas ná het verhuizen. Want stapelde je onlangs nog je interieur, dat je ‘wonendeweg’ jarenlang in elkaar prutste in dozen om het te verplaatsen, nú wil je het hele zaakje eigenlijk in een dag of vier weer leefbaar herplaatsen – in ándere ruimten. Met andere omvang, ander buitenlicht, andere lichtpunten en elektrische contact plekken, nu eens zónder gordijnen willen wonen, enzovoorts. 
Toch is dat aardig gelukt: nu, vijf dagen na aankomst zijn we al weer heel aardig ‘gesetteld’. Voelt als thuis. Voelt als goede keuzen. Kijk niet gek op als we na verloop van weken nog het e.e.a. verplaatst hebben, of anders afgekleed – maar in hoofdlijnen denken we vooralsnog “dít is het”. 
Kom gerust kijken of je dat óók vindt.
Inmiddels maken we rondom kennis met diverse buren. Onze naaste buren, die Riet & Govert blijken te heten, hadden ons vóór de verhuizing al eens op de koffie bij hen genood – en kwamen nu óp de verhuisdag met een (verrots lekkere) zelfgemaakte-welkomst-kruidkoek aanzetten. Van drie anderen lag er een welkomstkaartje in de bus. Samen met allerlei ongeorganiseerde contactjes rond de parkeerplaatsen en de gemeenschappelijke toegangspartij lijkt de kennismaking gemakkelijk en vooral behoorlijk hartelijk te verlopen. Bovendien hebben we al een oude bekende in de buurt: Frits, die we al vele jaren kennen vanuit de ‘Wandelpool’, woont slechts één gebouw verderop in een vergelijkbaar appartement. Kortom: heel prettig allemaal.
Nu nog wat meer voorjaar graag!