73 Dus! Dat werd ik eergisteren, in gezelschap van wat Zussen, Zwagers en de beide zonen. Die laatsten bleven ook (weer ) pitten. Vriendin K. uit Franeker en Kasper hadden eerder ons logeerkamertje al met één bed uitgeprobeerd (Kasper op de fiets…) en nu hebben beide zonen die kamer inmiddels twee keer met twéé bedden ingewijd. Resultaat, zoals wij dat uit hun mond optekenden: “Als je het gesnurk van je broer kunt negeren slaap je er prima!”
In de tijd tussen dit bericht en het vorige zijn we ook al even bij onze ‘Thor’ (de boot ) geweest. We haalden haar -een boot is vrouwelijk, zelfs als ‘ie ‘Thor’ heet- uit de winterstand, maakten wat schoon (viel erg mee). We maakten de bedden op, probeerden gas, licht, water én de motor én bleven er een nachtje pitten alvorens weer naar huis te gaan. Kortom: ze ligt klaar voor ’t seizoen. Meestal beginnen we dat seizoen, althans buitenshuis, met een dag of tien caravan-kamperen in een bossige streek of achter de duinen ofzo. Maar nu blijkt het begrazen van onze directe omgeving (met bossen, heuvels, heide en een rivierdal voorzien van wilde runderen, half-wilde paarden e.d.) nog zoveel te bieden dat we van huis uit al een vakantiegevoel overhouden. Het ontbreekt ons dus aan een ‘met-de-caravan-in-een-andere-omgeving-drang’. 
Met onze ‘buurman’/wandelgenoot F., uit het vorige bericht, sjouwden we inderdaad door een (dun-)besneeuwd landschap, maar dat stoorde toen niet; het maakte alles alleen weer vrolijk ánders. Inmiddels is het weer reuze lekker buiten: vandaag fietsten we een route die we de ‘Betuwe Bloesem tocht’ noemen. Eerst een fietspad door heuvelachtige bossen naar Amerongen. Daar pontje over en zo’n 20 km. kronkelen langs vele (al/niet/verschillend/ bebloesemde-) fruitgaarden. Boerenomelet consumeren in de donkerbruine streekhoreca van hoofddorp ‘Lienden’ hoorde daar bij. Toen terug via ’t pontje daar over Elst.
Morgen gaan we naar Friesland, maar dit keer om een droevige reden: we nemen er afscheid van Wim, onze oud-overbuurman uit Elahuizen. Hij is nu 86 en kreeg onlangs te horen dat hij nog maar enkele weken te leven heeft. Hij belde ons zelf om dit te vertellen en er bij te vermelden dat hij ons nog wel graag eens zou zien. Lief.
Tot slot nog een fotootje genomen met de Drône van Michiel…