We gingen onlangs een dagje of tien varen. Een braaf tochtje op laag toerental: eerst via de Braasemermeer naar Katwijk aan Zee, dan door naar Den Haag (leuk jachtsteigertje nabij het Centrum!). Vervolgens naar Delft en tenslotte via Leiden weer naar Woerden terug. Simpel en overzichtelijk, zo op ’t oog. En dat was het ook, qua landschaps- en stedelijk schoon. Maar, zoals de titel boven dit bericht al aanduidt: even zo goed maak je nog eens wat mee…
Dat begon in Katwijk: Joop haalde de fietsjes van de zwemplateaus achter de boot, greep de sjorband slechts aan één kant vast en … daar kukelde het vouwfietsje al over de rand. Joop riep van pure schrik: “pák hem!” en Hanneke, die op de steiger er vlak naast stond, sprong prompt te water – geheel gekleed en met de bril nog op! Helaas: zo’n fietsje zinkt sneller dan Hanneke, dus spontaan was het wel, maar zínvol was ’t niet(!). Het bleek daar bovendien ruim 3 meter diep, zodat we veel moeite moesten doen om ‘m -te water met de pikhaak de bodem aftastend- alsnog weer boven water te krijgen. (Hierbij had ik gewoon m’n zwembroek aan, Hanneke’s kleding hing inmiddels te drogen …)
Het volgende evenement vond twee dagen later plaats: we fietsten langs Wassenaar, bezichtigden dit dorpje en besloten bij de Hema ter plaatse voor het ’twaalfuurtje’ te gaan. Dus: buiten op de stoep met een koppie soep, broodje kroket en pistoletje kaas. Juist toen Hanneke, vol genoeg, overwoog de kaaspistolet in een servetje te rollen en maar mee te nemen, bleek dit niet meer nodig: een forse meeuw nam een snoekduik en pikte de hele pistolet in één keer mee! We zagen ‘m totaal niet aankomen, wél verderop neerstrijken – hij at eerst de kaas er af, joeg alle kraaien rondom consequent weg en slokte tenslotte z’n hele keelgewelf vol pistolet (die keel zette letterlijk flink op). Al met al een gebeurtenis die zich uiterst rap van de eerste schrik naar een humorvol vervolg repte. Tenslotte vierden wij onze, nu 53-jarige, echtverbintenis met een etentje -met Kasper en Michiel- op een drijvend terras in Delft.
Nu zijn we weer een dagje of tien thuis en dán terug naar de boot (via Kaspers’ 47ste verjaardag), want dan ben ik weer een week “Havenmeester” en wonen we weer even op de jachthaven…
* * * * * * * * * * * *
