We varen nu over het kanaal tussen de Marne en de Saône, vooralsnog langs een alsmaar kleiner wordende Marne; we zijn nu in Joinville, ten Zuiden van St.Dizier. Daarmee hebben we ‘Noord Frankrijk’ verlaten en doorkruisen we ‘Midden Frankrijk’ in ZZOelijke richting. De doorgaans 3 meter opschuttende sluizen zijn hier vrij pittig: weinig en wijd uiteenstaande bolders bovenop de kant, nogal fors instromend water en dat water komt tot een cm. of vijf (!) onder de rand. Gelukkig waren we ook voor dat laatste al onderweg in Nederland gewaarschuwd (steeds betere voorbereiding door info-uitwisseling tussen watersporters) zodat we naast onze stootwillen (die laag-gehangen blijven drijven) ook een tweetal rubbermatten door de waterlijn heen hangen als extra boothuidbescherming bij controleverlies. We zijn zondermeer erg vaardig inmiddels: een woordenloze taakverdeling tussen Hanneke en ondergetekende waarbij elke sluis weer wordt getaxeerd op structuur (aantal en bereikbaarheid bolders, resterende randhoogte bij volle kolk, links of rechtsgeplaatst startmechanisme, enz.) en vervolgens wordt bedwongen via spannen en ontspannen van de landvasten (eerst achter en dan meelopend voor om de bolder gelegd door mijn Gade met de pikhaak) en de motor (door mij gebruikt om al te heftige scheepsbewegingen af te dempen en via roerstand en opstoot voorwaarts het schip steeds weer plat tegen één zijkant te leggen. Ter afronding brengt Hanneke het schip weer los van de wal in de laatste 30 cm. opwaarts. Er zijn hier veel heerlijke afmeerplekjes (een soort picknic veldjes met kade bij de kleine dorpjes) maar er is praktisch geen walstroom of water te krijgen. Nu hebben we bij normaal gebruik aan 500 ltr. water een week genoeg en bij zuinig gebruik wel drie weken, maar in ’t laatste geval kan er ook geen wasje worden gedraaid, of worden gedouched. Bij (bijna) dagelijks een (eind) varen is elektriciteit weer geen probleem –er is dan ook automatisch heet water- hoewel gebruik maken van 220 volt apparatuur dan wordt vermeden. Dat merk je ’t meest aan beperking in t.v.-kijken en in lap-top gebruikstijd. De automatische satelliet-schotel doet ’t geweldig: als ’t schip voldoende rustig ligt (hier op de kanalen na sluiting van de sluizen zelden een probleem) dan hebben we toegang tot alle Ned.zenders in een seconde of twintig. De sluistijden zijn nu (laagseizoen v.a. 6 november): ma. t/m za. 8.00 – 12.00 en 13.30 – 17.30 uur. We doen doorgaans zo’n 20 km. per dag, waarbij 8 tot 10 sluizen zijn inbegrepen. Zodoende bewegen we ons – zeker gemiddeld – met een heuse slakkengang: 1600 km. naar Zuid met zo’n 4 km/u… Lees over de geweldige kwaliteiten van de Slakkengang het zojuist geplaatste verhaal: De Slakkengang als Inspiratiebron (aan te klikken in de kolom rechts>)Eén effect van onze langzaam integrerende traagheid was al: we hebben de overgang naar de wintertijd geheel gemist, totdat die bleek uit de sluiswachtersreacties…Onlangs hadden we de vierde regenachtige dag sinds ons vertrek op 3 september, we hebben dus gulle medewerking van Bovenaf. (Al eerder geleerd: wie goden niet claimt of aanroept lijkt des te meer in hun gunst te staan)
Liefs aan allen, Joop