Wij genieten in deze prille voor-lentedagen bijzonder van een bruingevlokt wezentje ter grote van een schraal pingpongballetje, dat bijzonder nijver tussen de blaadjes van onze bodembedekkers heen en weer en bovendien op en neer stuitert. Dit minuscule wondertje van motorisch vernuft gaat schier dodelijk gebukt onder de trotse naam: WinterKoninkje. De mini-Vorst is behept met bewegingsvaardigheden van buitengewone schoonheid, zoals bijvoorbeeld zijn vermogen om in een flitsend tempo exact een half -of anderhalf!- horizontaal rondje te rennen om een vertikaal gerichte tak. Hij vindt dit klaarblijkelijk makkelijker (én sneller!) dan gewoon even achterom te kijken..
Een wonderlijke en óók heel grappige methode om voedsel te vergaren is de volgende: zich tussen en óp bodembedekkend blad voortbewegen (hij is daarbij dan feitelijk niet van een veldmuisje te onderscheiden) en dan plotseling hoogfrequent en hevig met de pootjes te gaan trillen. Aan het pikwerk direct daarna te zien, levert dit hem verborgen (overwinterende?) insecten of larven daarvan op. Wij nemen onze kleine Koning ongeveer op één meter afstand waar vanachter onze ‘serre’ruiten en we hebben dit kenmerkende gedrag inmiddels ‘verLatiniseerd’ tot: “Tremens Majestutum”, hetgeen zoveel wil zeggen als: Koninklijke Bibbers.
Hij zou in een DierenDisco een wáár Feestbeest zijn, dit Winters Koninkje !