…kan ook heel wel in eigen gaarde: als zovelen liggen wij urenlang slordig gedrapeerd in onze tuinstoelen wegens toptemperaturen ingebed in zwoele vochtigheid. Uitsluitend vroeg in de ochtend – of laat in de avond- wordt te onzent dus nog wat bewogen. Drinken, douchen en de schaduw volgend dommelen is het devies. Gisteren dachten wij deze lethargie te doorbreken door na het middag uur nog een kilometertje of vijftig naar-, langs- en terug van- de rivier te fietsen. Dat koste ons bijna een spoedbezoek van de Monutastichting – dus je begrijpt: voorlopig maken we niets mee en doen we daar voorlopig ook even niets aan…
Om ook de zálige kanten van het nietsdoen niet over te slaan rijpte mij (in de deckchair) een kleine beschouwing tussen de oren: je kunt die lezen door links hiernaast -bij de Verhalen- “ Ouder Worden? altijd doen! ” aan te klikken.