Dit is een ’tussenweekje’: voor ’t afgelopen weekend waren we weer in de bossen beland en aankomende maandag trekken we door naar ’t Zuiden. Vanuit ons principe: acht maanden buiten en (hooguit) vier maanden binnen! De eerste paar dagen nog even ‘bij-zwikken’ met Z(us)&Z(wager) en dan door naar Toscane (of zo). Anders gezegd: we verkeren nu tussen boot en sleurslaapkamertje. (Zoals je ziet staat hij alweer klaar in ’t struweel…) 
Eigenlijk moet je helemaal niet thuiskomen tussen het zwerven in: dat gééft meteen een drukte! Zo ben ik alleen al vijf dagdelen kwijt aan ’t lezen in de studio: omdat dat &^*$#@boek af moet vóór we terugkomen uit (vermoedelijk) Italië. Verder zijn er verjaardagen en het troosten van onze naburen, waarvan er één na een ongelukkige val met het pootje omhoog een maandje mag gaan zitten balen. (Dat vergt eigenlijk alleen al meer begeleiding dan vanuit (vermoedelijk)Italië geboden kan worden). Intussen zijn wij griepprikgewijs naar voren geschoven – we gaan dus beprikt op reis. Voor de gewone griep dan wel: de Mexicaanse omzeilingsprikken dienen we na terugkomst in te halen. Verder bleek het ventiel van een caravanbandje het plots te begeven – gelukkig toen het bakje al hier stond. Dus nog gauw maar even voorzien in twee nieuwe bandje (toch al van ruim vóór 2005, dus so-wie-so wel nuttig, aangezien we er toch gauw een -op de ‘Péage’ toegestane- dikke 115 km per uur mee sleuren…) Onze Michiel toert deze week nog over de Nijl langs Egyptische oudheden en Kasper werd afgelopen zondag door de NS van ons weggehouden via een langdurige seinstoring nabij Den Bosch, dus zondag nog even een reünie met de Kids bij de oudste in Utrecht (in ons eigen ‘hoofdadres’ dus eigenlijk) en dán, eindelijk…
Venice, here we come !
Dat er ook nog een heel andere manier van naar onze tijd kijken mogelijk is, nanemelijk de innig tevreden konstatering van de rijkdom ervan, lees je hiernaast (links) bij “woorden” onder de veelzeggende titel: Zegentijd. [En daarmee is wat mij betreft geen woord teveel gezegd!]